çalışan şâkirdlere de devamlı sağlık ve âfiyetler ve muvaffakiyetler temennî eyleriz. Tekrar mübârek el ve ayaklarınızı öperiz efendimiz.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Eğirdir mıntıkası talebeleri nâmına Çilingir Alî, Süleymân, kusûrlu Sabrî

Bir kısım uzak mesafelerdeki kardeşler kitab istiyorlar. Posta ile göndermemize mâniʻ var mı, istîzân ediyoruz. Bu havâlî ki, Eğirdir, Barla, Bedre’de kardeşlerin cümlesi el ve ayaklarınızı öper, ed‘iye-i hayriyenizi niyâz ederler.

Başta Çalışkanlar erkânı olduğu hâlde umûm kardeşlere kalpler dolusu selâm ve ihtirâmlar ederiz.

Sungur nâm kardeşimizin mahlasını Mansûr veya Mağfûr olarak yazmak ve tanımak istiyoruz. Ne buyurulur?

[537]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Çok Sevgili, Müşfik Üstâdım Efendim Hazretleri,

Evvelâ: Hem mübârek leyâlî-i aşerenizi, hem kudsî bayramınızı rûh u cânımla

tebrîk eder, arz-ı hürmetlerimle nûr neşreden ellerinizden öper, kusûrâtımın affını istirhâm ederim.

Sâniyen: Bu günâhkâr, âdî, âciz, kusûrlu, liyâkatsiz, miskîn, tenbel talebenizi Risâle-i Nûr’un hakāik-i kudsiye-i îmâniye ve Kur’âniyesine ve sevgili Üstâdının terbiye-i hakîkiye-i ma‘neviye ve maddiyesine mazhar buyuran Cenâb-ı Erhamürrâhimîn’e hadsiz şükrediyorum. اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّٖی.

Sevgili Üstâdım, terbiye-i ma‘neviyenizin âsârını her vakit bize ihsâs eden Rabb-i Rahîmime ne kadar şükretsem yine azdır. Tahdîs-i ni‘met olmak üzere şunu da arzetmek isterim ki, hastalığımdan müştekî değilim. Çünkü lillâhi’l-hamd, nûr-u aynım ve sürûr-u rûhum ve gıdâ-yı kalbim olan Risâle-i Nûr’un hakîkatlerini bilfiil ve bittecrübe ders almama sebeb oldu. Hem hakîkaten ömrümün kırkıncı sene-i devriyesinde, müdhiş bir tarzdaki maddî ve ma‘nevî hastalıklarıma her bir ricâsında rûha ve kalbe binler nûr-u tevhîdi ve ziyâ-yı tesellîyi serpen İhtiyârlar Risâlesi; hem her bir devâsında bînihâye şifâ-yı ma‘nevî bulunan Hastalar Risâlesi; hem on bir kelime-i kudsiye-i tevhidiyenin pek hârika ve emsâlsiz bir tarzda tılsımlarını keşfeden ve her bir cümlesinden nûr-u tevhîd fışkıran Yirminci Mektûb; hem hakāik-i îmâniyenin en son ve en müşkil ve en derin ve bütün feylesofları, hatta hükemâ-yı İslâmiyeyi dahi hayrette bırakan çok mühim muammâları halleden Yirmi Dördüncü Mektûb; hem kalbin

bütün ma‘nevî yaralarına kudsî bir tiryâk olan On Yedinci Söz ve emsâlî risâleler, pek hârika bir tarzda imdâdıma yetişti ve tedâviye başladı. Ve bana şöyle bir kanâat-i katʻiye verdi ki, güyâ Risâle-i Nûr’u, ezcümle mezkûr risâleleri hem ben, hem hastalık münâsebeti ile yanıma gelenler ders alsınlar diye Rahmet-i İlâhiye tarafından hastalandırılmışım.

Evet, sanki sevgili, müşfik Üstâdımız İhtiyârlar Risâlesi’ni gençlere, Hastalar Risâlesi’ni sıhhatta olanlara yazmış.

Sâlisen: Orada bulunan ve sevgili Üstâdımızın kıymetdâr hizmetinde bulunan muhterem kardeşlerimize, hem birer birer selâm, hem bayramlarını tebrîk eder, sevgili Üstâdımızın ellerinden, o kardeşlerimizin gözlerinden öperim.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Çok kusûrlu ve hasta talebeniz Mehmed Feyzî

[538]

Mahremdir. Şimdilik Medresetü’z-Zehrâ erkânlarına mahsûstur.

İhtiyâr kadınlara ehemmiyetli bir müjde; ve bekâr ve mücerred kalmak isteyen genç kızlara bir ihtâr.

Hadîs-i Şerîfte عَلَیْكُمْ بِدٖینِ الْعَجَٓائِزِ gösteriyor ki, âhirzamanda kuvvetli îmân ihtiyâr kadınlarda bulunur ki, Dîndâr ihtiyâr kadınların dinine tâbi‘ olun

diye, hadîs ferman etmiş. Hem Risâle-i Nûr’un dört esasından bir esası şefkat olduğundan ve kadınlar şefkat kahramanı bulunmasından, hatta en korkağı da kahramancasına ruhunu yavrusuna fedâ eder.

Ve bu zamanda o kıymetdâr vâlideler ve hemşîreler, büyük bir hâdise ile karşılanıyorlar. Mahremce ve ifşâsı münâsib olmayan bir hakîkat-i fıtriyesini nûr şâkirdlerinden mücerred kalmak isteyen veya mecbûr olan kızlar kısmına beyân etmek lâzım gelir diye, rûhuma ihtâr edildi. Ben de derim ki:

Kızlarım, hemşîrelerim Bu zaman, eski zamana benzemiyor. Terbiye-i İslâmiye yerine terbiye-i medeniye yarım asra yakın hayât-ı ictimâiyemize yerleştiği için, bir erkek bir kadını ebedî bir refîka-i hayat ve saâdet-i hayât-ı dünyeviyeye medâr ve sâir günâhlardan kendini muhâfaza etmek için lâzım gelirken, o bîçâre zaîfeyi dâimî tahakküm altında, yalnız dünyevî, muvakkat gençliğinde sever. Ona verdiği râhatın bazen on misli, onu zahmetlere sokar. Eğer şer‘an küfüv ta‘bîr edilen birbirine denk olmazsa, hukūk-u şer‘iye nazara alınmadığından hayatı dâimâ azâb içinde geçer. Kıskançlık da müdâhale ederse, daha berbâd olur. İşte bu izdivâca sevkeden Üç Sebeb var.

Birisi: Tenâsülün devamı için hikmet-i İlâhiyece, o fıtrî hizmete bir ücret olarak bir fıtrî meyil ve şevk vermiş. Hâlbuki erkekte o zevk on dakîkada bir lezzet

verse de, eğer meşrû‘ ise, bir sâat meşakkat çekebiliyor. Fakat kadın, on dakîkalık o zevk için on ay çocuğu kendi vücûdunda zahmetini çekmekle, on sene çocuğun hayatına yardımıyla meşakkat çeker. Demek o on dakîkalık fıtrî meyil, bu uzun meşakkatlere sevkettiği için ehemmiyeti kalmaz. His ve nefis, onunla onu izdivâca tahrîk etmemeli.

İkincisi: Fıtraten kadının, zaafı için maîşet noktasında bir yardımcıya muhtâçtır. Bu ihtiyâç için şimdiki terbiye-i İslâmiyeden ders almayan, serseriliğe, tahakküme alışanlardan o küçük bir iâşesi hâtırı için tahakkümler altına girip riyâkârâne kocasının rızâsını tahsîl etmek yolunda hayât-ı dünyeviye ve uhreviyesinin medârı olan ubûdiyetini ve ahlâkını bozmak bedeline, köy kadınları gibi, kendi nafakasını kendi çalışmasıyla kazanmak, on def‘a daha kolaydır. Rezzâk-ı Hakîkî çocukların rızkını sütle verdiği gibi, onların da rızkını o Hâlık-ı Rahîm veriyor. O rızık hâtırı için, namazsız ve ahlâkını kaybetmiş bir zevci aramak, riyâkârâne çalışıp tahakkümü altına girmek, elbette nûr talebesinin kârı değil.

Üçüncüsü: Kadınlığın fıtratında çocuk okşamak ve sevmek meyelânı var. Ve bir evlâdı dünyada ona hizmeti ve âhirette de şefâati ve vâlidesi öldükten sonra ona hasenâtı ile yardımı, o meyl-i fıtrîyi kuvvetlendirip evlendirmeye sevketmiş.

Hâlbuki şimdi terbiye-i İslâmiye yerine giren terbiye-i medeniye ile, on taneden bir iki hakîkî evlâd, kendi vâlidesinin şefkatine mukābil fedâkârâne hizmet ve dindârâne duâlarıyla ve hasenâtlarıyla vâlidesinin defter-i a‘mâline haseneler yazdırmak ve âhirette sâlih ise, vâlidesine şefâat etmek ihtimâline mukābil, ondan sekizi o hâleti göstermediğinden, bu fıtrî meyil ve nefsânî şevk ile o bîçâre zaîfeler böyle ağır bir hayâta kat‘î mecbûr olmadan girmemek gerektir.

İşte bu işâret ettiğimiz hakîkate binâen, bekâr kalmak isteyen nûr şâkirdlerinden olan kızlara derim ki: Tam muvâfık ve dîndâr ve ahlâklı bir zevc bulmadan kendini açık saçıklıkla satmasınlar. Eğer bulunmadı, nûrun bir kısım fedâkâr şâkirdleri gibi mücerred kalıp, tâ ona lâyık ve ebedî bir arkadaşı olacak ve terbiye-i İslâmiyeyi almış vicdânlı bir müşteri ona çıksın. Ve saâdet-i ebediyesi, muvakkat bir keyf-i dünyevî için bozulmasın ve medeniyetin seyyiâtı içinde boğulmasın. Hâşiye

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[539]

[Hapsin latîf bir hâtırası]

Hapislerde, husûsen Afyon hapsinde, eski zâlim müstebidlerin aldatmak sûretinde arasıra afv bahsini etmesinden bîçâre mahbûslar benden soruyordular: Acaba

afv olacak mı? Ben de derdim: Bu zâlimler aldatıyorlar. Fakat nûr şâkirdleri mâdem mahbûslara teselli vermek ve yüzde doksanını namaz kıldırmak hikmetiyle üç def‘a hapse girdiler. Rahmet-i İlâhiyeden kuvvetli ümîd ederim ki, hapislerin tam bir afv ile çıkmasına bir alâmet olduğuna kuvvetle ümîd ve müjde ediyorum. Çok def‘a çok adamlara bu tesellîyi veriyordum. Cenâb-ı Hakk’a hadsiz şükrolsun ki, kahraman demokratlar o ümîd ve ihbârlarımı tasdîk ettirip, keyfî, tarafgîrâne bazı kanunların bahânesiyle ve garazkâr bazı me’mûrların tarafgîrlik hesabına bahânelerle çok maʻsûm mahbûsları azâbdan kurtarmaya vesîle oldular. Ve milletin cür’etkâr kısmını kendine ve âsâyişe tarafdâr ettiler. O vesîle ile pek çok mahbûslar nûrlara ve Nûrculara cidden alâkadârlık sebebiyle tamamıyla ıslâh-ı hâl edip vatan ve millete değil muzır, belki birer hizb ve uzv-u nâfiʻ hükmüne geçtiler.

س. ع

(540)

[Genç Nûrcu kızlara âit mektûba ek]

Vaktiyle size gönderilen bir mektûbdan bu parçayı ek olarak gönderiyoruz.

Birincisi: Bu şehirde Risâletü’n-Nûr’a intisâb eden ihtiyâr hanımlar sebât ettiklerini ve başkaları gibi sarsılmadıklarını düşündüm. Birden bu hadîs-i şerîf ihtâr edildi. عَلَیْكُمْ بِدٖینِ الْعَجَٓائِزِ yani âhirzamanda ihtiyâr kadınların

samîmî dinlerine ve kuvvetli itikātlarına tâbi‘ olunuz. Evet, ihtiyâr kadınlar fıtraten zaîfe ve hassâse ve şefkatli olmalarından, herkesten ziyâde dindeki teselli ve nûra muhtâç oldukları gibi, herkesten ziyâde fıtratlarında fedâkârâne şefkat cihetiyle dinde buldukları nihâyetsiz şefkatperverâne bir nûr-u tesellîye ve iltifâta ve merhamet ve rahmete ve nokta-i istinâda ve nokta-i istimdâda ihtiyâçları vardır. Ve tam sebât etmek fıtratlarının muktezâsıdır.

Onun için bu zamanda o hâcâtı tam yerine getiren Risâle-i Nûr her şeyden ziyâde onların rûhlarına hoş geliyor. ve kalplerine yapışıyor.

Saîdü’n-Nûrsî

[541]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

Azîz, Sıddîk, Kahraman Husrev Ağabeyimiz,

Evvelen: Gāyet derecede bir ehemmiyetle arzediyoruz ki, büyük mecmûalarımızın imhâsına sakın sakın meydan verilmeyecektir. Ne bahâsına olursa olsun kurtarılacaktır. Yalnız imhâ kararı şimdi mi, yoksa eskiden mi verilmiştir ve sizce bu imhâ kararı resmen sâbit midir? Bu ciheti olduğu gibi öğrenerek bize acele ve derhâl bildiriniz.

Sâniyen: Bu husûsta Ankara’da olan kahraman Sungur’a ve Devlet Bakanı’na

yazılan yazıyı berây-ı ma‘lûmât takdîm ediyoruz. Binler selâm ve hürmetle ellerinizden öperiz. Siz de nasıl münâsib görürseniz, Ankara’ya da mürâcaat edersiniz. Selâmlar.

Emirdağı Ziyâ, Zübeyr

[542]

Azîz ve çok Kıymetli Kahraman Kardeşimiz Sungur,

Evvelen: Binler selâm eder, Cenâb-ı Hakk’tan nûr hizmetinizde hayır muvaffakiyetlerinizi dileriz.

Sâniyen: Çok ehemmiyetli ve mahrem bir işi haber veriyoruz. Haber aldığımıza göre, Isparta Adliyesi’nde zabtedilen yüz seksen cild Asâ-yı Mûsâ ve Zülfikār Mecmûaları ki, o mecmûaları şimdiki Adliye Bakanı berâetini, iâdesini tasdîk edip, daha evvelce Denizli’de de Üstâdımıza geri verilen kitablardır, bunların imhâsı için karar verilmiş. Zemîn ve semâvâtı hiddete getirecek ve mevcûdâtı ağlatacak bu müdhiş kararın, demokratlar aleyhinde Halk Partisi’nin müfrit adamları tarafından tertîb edilen bir plân olduğundan kat‘iyen şüphemiz yoktur. Zîrâ nûr talebelerinin demokratları muhâfaza ettiğini ve demokratların kuvvetli bir istinâdgâhı olduğunu müfrit şeytanlar anlamışlar. Nûr talebelerini demokratlardan bu tarzda nefret ettirip hükûmeti yıkmaya çalışıyorlar. Bu plânın akîm kalması ve

mecmûalarımızın kurtarılması ve Afyon’daki kitablarımızın tamâmen iâde edilmesi için, pek fazla bir ehemmiyet ve gayretle çalışılmasını Üstâdımız sizlere havâle ediyor.

Ziyâ, Zübeyr

[543]

Devlet Bakanı, Fazîlet Kahramanı Fevzî Lütfî Karaosmânoğlu

Zâtınıza vatan ve milletin mukadderâtı mevzû‘unda, gāyet derecede ehemmiyetli ve şeytanın bile zor düşünebileceği bir tarzda tertîb edilen demokratlar aleyhindeki bir plânı ifşâ ediyoruz. Şöyle ki:

Bu vatanda dinsizlikle ve istibdâd-ı mutlak ve eşedd-i zulümle yirmi yedi yıldır perde altındaki husûsî neşriyâtıyla hârikulâde bir ferâgat-i nefisle mücâhede eden Bedîüzzamân Saîdü’n-Nûrsî’nin vücûda getirdiği muazzam nûr talebeleri câmiasının Demokrat Parti’yi muhâfaza ettiğini Halk Partisi’nin müfrit dessâsları anlamış, hatta bir zamanlar gāyet gizli olarak nûr talebelerinin kesretle bulunduğu mıntıkalara tedkîk ve tecessüs için çıkılmıştı.

İşte Anadolu’nun her tarafında hârika bir kuvvet-i îmâniye ile, fevkalâde bir fedâkârlıkla bu milletin îmân ve İslâmiyetine hizmet edip cebbârlar saltanatının esasından ve kökünden yıkılmasına medâr olan nûr talebelerini demokratlardan nefret ettirmek için, uhrevî ve dünyevî hayatlarının halâskârı olan, yüz binlerle ehl-i îmân

ve bir kısım yüksek tahsîl gençliğini tenvîr ve irşâd eden ve Arabistân ve Mısır’da büyük bir takdîr ve tahsîne mazhar olan ve mübârekliğine hürmeten Peygamberimizin asm kabr-i şerîfî ve Hacerü’l-Esved üzerine konulan Zülfikār ve Asâ-yı Mûsâ Mecmûaları’nın Isparta Adliyesi tarafından yakılmasına karar verilmek gibi, arz ve semâvâtı hiddete getirecek ve mevcûdâtı ağlatacak derecedeki bir hükmü haber aldık. Hâlbuki yüz otuz parçadan müteşekkil Risâle-i Nûr Külliyâtı’ndan olan bu büyük mecmûaların parçaları da, Risâle-i Nûr Külliyâtı’yla beraber 944 senesinde Denizli Ağır Cezâ Mahkemesi’nde müttefikan berâet verilmiş ve Yüksek Temyîz Mahkemesi tasdîk etmiştir. Kaziye-i muhkeme hâline gelmiş ve bütün eserler, müellif-i muhteremine ve sâhiblerine iâde edilmiştir. Son Afyon Mahkemesi’nde de, Halk Partisi hükûmetinin komünist vekîlinin husûsî emirleriyle verdiği garazkâr hükmü, kahraman demokratların adliye vekîli, eski Temyîz Mahkemesi’nin âdil reîs-i muhteremi esasından nakzetmiştir. Nihâyet afv kanunuyla gaddârâne giriştikleri ve içinden çıkamadıkları iftirâ ve ithâmların üzerine perde çekmişler ve afvla netîcelendirmişlerdir.

Hakîkat bu merkezde iken ve şimdi eski hükûmete binler hakāretli neşriyâtlar, bütün hürriyetle devam ederken ve dört yüz sahîfelik gāyet hak ve hakîkatli bir mecmûanın iki sahîfesinde bir âyetin tefsîrini, garaz ve bahâne ile medâr-ı mes’ûliyet yapıp, o mecmûanın imhâ cihetine gidilmesi, doğrudan doğruya eski zâlim

parti hesabına şu maksada maʻtûftur ki, yüz binlerle nûr talebelerini demokratlar aleyhine çevirip, Demokrat Parti’nin sessiz, sadâsız, gösterişsiz, fakat dîndârlıklarıyla gāyet muhkem bir istinâdgâhını yok etmek ve demokrat hükûmeti yıkmaktır. Bu müdhiş ve şeytânî plânın akîm kalması için zât-ı âlînize ehemmiyetle ihbâr eder, selâm ve hürmetlerimizi arzederiz.

Üniversite nûr talebeleri nâmına Yûsuf Ziyâ Ârûn

[544]

(Berây-ı ma‘lûmât size gönderildi)

Büyük Doğu’nun yirmi dokuzuncu sayısında, Lozan’ın İç Yüzü diye yazılan makāleden:

İngiliz Murahhas Hey’eti Reîsi Lord Curzon, nihâyet en ma‘nîdâr sözünü söyledi. Dedi ki: Türkiye İslâmî alâkasını ve İslâm’ı temsîl rolünü kendi eliyle çözer ve atarsa, bizimle hulûs birliği etmiş olur. Ve Hristiyan dünyasının hürmet ve minnetini kazanır. Biz de kendisine dilediğini veririz.

Lozan’da Türk Murahhas Hey’eti Başkanı bulunan ve henüz hakîkî kasıtları anlayamayan İsmet Paşa, bir aralık bütün Hristiyan emellerinin Türkiye’yi mâzîsindeki rûh ve mukaddesât kökünden ayırmak olduğunu sezdiği hâlde, şu gizli ivaz ve te’mînâtı veriyor ve diyor ki:

Türklerin asrın îcâblarına uygun bir varlık te’mîn etmek için, eskiden beri kökleşmiş ve köhne engellerden yani anʻane-i İslâmiyetten kurtulmak husûsunda besledikleri yani İsmet’in beslediği azmin, inkâr edilmez delîlidir.

Harfi harfine iktibâs ettiğimiz bu sözlerle, Türk Başmurahhası’nın yani İsmet’in, eskiden kökleşmiş ve köhne olmuş engellerden kurtulmak husûsunda Türk milletine beslediği katʻî azimle ne kastettiğini ve bunu hangi maksat altında İslâmiyet düşmanlarına ivaz diye takdîm ettiğini sormak lâzımdır.

Konferansın birinci def‘asında Türk Başmurahhası, bizzât karar vermek vaz‘iyetinde olmadığı ve büyüğüne, yani Mustafâ Kemâl’e bildirmek zorunda olduğu için, memlekete dönüyor, kendisini Haydarpaşa’dan Ankara’ya götüren tren ve devlet reîsini yani Mustafâ Kemâl’i İzmir’den Ankara’ya götüren trenle Eskişehir’de buluşuyor. Bir arada ve baş başa seyâhat, sonra Ankara gizli meclis toplantıları, fakat esas mes’elelerde dâimâ baş başa Mustafâ Kemâl ile İsmet beraber ictimâ‘lar ve karar: Dîn öldürülecektir.

Lozan Konferansı’nın ikinci safhası: Sâkin mâhiyette ve artık her şey Türkiye hesabına çantada hazırdır. Yani dîni terk ile her şey yapılacak. Yeni hizbin Kemâlizm ve İsmet hükûmeti bundan böyle bu millette, İslâmiyet’i katletmek prensibiyle hareket etmekte, hasm-ı dünyanın kumandanlarından, yani düşman

ehl-i salîb kodamanlarından, dîni vurmakta daha hevesli olduğu ve örnekler vereceği ve bilhassa hudûd dışı değil de, hudûd içi ve millî irâde yaftası altında çalışacağı şüpheden vârestedir.

Nihâî Vesîka

Lozan Muâhedesi’nden sonra, İngiltere Avâm Kamarası’nda Türklerin istiklâlini ne için tanıdınız? diye yükselen iʻtirâzlara, Lord Curzon’un verdiği cevâb:

İşte asıl bundan sonradır ki, Türkler bir daha eski satvet ve şevketlerine kavuşamayacaklardır. Zîrâ biz onları ma‘neviyât ve rûh cephelerinden öldürmüş bulunuyoruz. Yani Mustafâ Kemâl ve İsmet’in verdikleri karar, Türk milletini İslâmiyet ve dîn cihetinden öldürmek kararıdır. Artık bunun üzerine her şey apaçık anlaşılıyor, değil mi?

Gizli anlaşmanın entrikası:

Türkler’e dinlerini ve dîn temsîlciliklerini fedâ ettirmek şartıyla, sunʻî istiklâl işinde gizli anlaşmanın müessiri, tek kelime ile Yahûdîliktir. Buna me’mûr-u müşahhas kimse de, şimdi Mısır Hahambaşısı bulunan Hâim Nâhûm’dur. Hâim Nâhûm, bu korkunç teşebbüse evvelâ Amerika’da Türkler lehinde bir seri konferans vermek ve emperyalizma şeflerine, Türk’ün maddesini serbest