[612]

Hey’et-i Sıhhiyeye

On beş sene evvel Rehber’in başında yazıldığı gibi, bazı gençler kendilerinin hayât-ı dünyeviye ve uhreviyesini muhâfaza için yanıma geldiler. Ben de onlara Lillâh için o Rehber dersini verdim.

O Risâle, bir iki hâşiye müstesnâ, hem Isparta hükûmeti, hem Denizli Mahkemesi’nde, hem Ankara’nın Ağır Cezâ Mahkemesi’nin iki sene ellerinde kalması netîcesinde berâet kazanması ve tamâmen Risâle-i Nûr külliyâtı, Rehber de içinde olduğu hâlde iâde edilmesi, sâhiblerine verilmesi, hem Isparta ve Eskişehir’de ve İstanbul’da üç def‘a teksîr edilmesi ve bir nüshası Ankara Emniyet Müdürü’nün eline geçmesiyle, Rehber’in başında yazıldığı gibi bir tek kelimesine ilişmesiyle, âhirinde gelen cümleyi okuyunca hakîkati anlaması ve intişârına mâni‘ olmaması, hem binlerce nüsha intişâr ettiği hâlde hiç bir yerde bir zarar, bir i‘tirâz görülmemesi, hatta Mersin’in Tarsus kazâsında birkaç nûr kitablarını müsâdere ederek, Gençlik Rehberi de içinde olduğu hâlde Ankara’ya gönderilip, tedkîk ettirildikten sonra, vilâyetin emriyle tamâmen serbesttir diye, resmî vesîka vermeleri ve İstanbul’da tab‘edildiği zamanda kanunen beş altı makama gönderildiği ve ellerinde beş altı ay kaldığı hâlde ilişmemeleri, Rehber’in ehemmiyetini ve kanunen dahi serbest olduğunu isbat ediyor.

Sonra binden fazla gençler Ankara ve sâir vilâyetlerin mekteblerinde ondan vatan, millet, ahlâk cihetinde istifâde ettikleri ve hiç kimse zarar görmediği hâlde, birden hiç bir medâr-ı mes’ûliyet olmayan bir iki kelimeye yanlış ma‘nâ vermek, meselâ Gençlik Rehberi nâmını vermekle bir suç mevzû‘u yapmışlar.

Biri de, müellifi tab‘etmemiş, kendi bîçâre hasta yatağında iken, gençler tab‘ettikleri hâlde, şahsî nüfûz te’mîni için yazılmış diye, suç mevzû‘u yapıp tab’edeni değil de, müellifini ağır cezâya vermek, hem de zorla oraya celbetmek, hâlbuki on beş sene evvel yazılmış ve afv kanunu ve mürûr-u zamanı, hem berâeti görmüş; öyle ise bütün bütün kanunsuz olarak bir garaza binâen müellifine bu kadar musırrâne ilişiyorlar.

Ben de diyorum ki: On vecihle kanunsuz, bu kadar musırrâne, hastalığım zamanında iktidârım hâricî beni mahkemeye vermenin sebebi, Rehber’in vatana, millete, âsâyişe pek büyük fâidesi olduğu için, anarşilik ve dinsizlik hesabına ilişiyorlar diye ihtimâl veriyorum.

Şimdi bu kanun nâmına, garazkârâne, kanunsuzluk hesabına beni cebren, zorla İstanbul’a mahkemeye sevketmekte, benim çok ihtiyârlık za‘fiyetim ve zehirli, şiddetli hastalığım tıbben, fennen ma‘zeret-i kat‘î olduğu gibi, dört def‘a o noktadan rapor alıp, onlara gönderdiğimiz hâlde, yine ısrâr ile beni zorlamakta

olduklarından, pek şiddetli rûhuma dokunmuş. Daha benim mahkeme ve idare huzûrunda konuşmak iktidârım hâricindedir. Konuşsam da vatan, millet ve âsâyişe zarar vermek fikriyle çalışan ve beni hilâf-ı kānûn muhâkeme edenlerin yüzüne vurmaya mecbûr olacağım. Daha bu kadar zulme tahammül edemeyeceğim. Bu ise ehemmiyetli başka bir nevi‘ hastalıktır. Hem vatana bu ma‘nevî hastalık, zarar vermek ihtimâli var.

Şimdi hey’et-i sıhhiyeden ricâm, beni tanıyanlar ve benimle yakından alâkadâr olanlar ve hizmet edenler biliyorlar ki, gizli düşmanlarım müteaddid def‘adır beni zehirliyorlar. Tagaddî edemiyorum. Hatta hizmetçimle beş dakîkadan fazla konuşamıyorum. Hem başımda şiddetli ve devamlı nezle ve bir gözüm o nezleden ağrıyor ve akıyor. Müzmin kulunç ve şiddetli sancı ile hastayım.

Hem yirmi sekiz sene gurbette kaldığımdan ve başkalarının muâvenetini kabûl etmediğimden, pek zarûrette yaşadığım için za‘fiyet fazladır. Hatta zorla merdivenden çıkıyorum. Zarûret-i kat‘iye olmazsa beş dakîka konuşamıyorum, yoruluyorum. Ben sâbık mahkemelerde hem Risâle-i Nûr, hem Risâle-i Nûr talebeleri için tahammül ediyordum. Ve tam hakîkatini izhâr etmiyordum. Bir derece zulümlerine tahammül edip haksızlıklarını yüzlerine vurmuyordum. Tâ ma‘sûmlara, âsâyişe zarar gelmesin diye sabır ve her nevi‘ zulüm ve işkencelere tahammül ediyordum.

Şimdi ise Risâle-i Nûr’a Âlem-i İslâm sâhib çıktı. Nûr talebeleri de benim müsâmahama ve düşmanlarıma ilişmemekliğime ve zulümlerine sükût etmeme ihtiyâçları kalmadı. Onun için benim de damarıma pek şiddetli dokunulduğunda, irâde ve ihtiyârım hâricinde, karşıma çıkan gizli düşmanlarımın bana darbelerine vesîle olan, beni cezâlandırmaya çalışanlara hakîkati çıplak olarak böyle söyleyeceğim. Sükût Şimdi izhâr edilmeyecek.

Mâdem hakîkat böyledir, hey’et-i sıhhiye, benim hem maddî, hem ma‘nevî, hem sinir, hem kalp, hem nezleli baş hastalıklarım, hem kulunç ve sancı ve mahkemelerde konuşma iktidârsızlığı ve hem mâdem resmen vekîllerim oradadırlar, hem tab’edenlerde oradadırlar; İstinâbe sûretiyle ifâdemin alınması için fennî ve tehlikeli hastalığı var şeklinde rapor verilmesini ricâ ederim. Hâşiye

Emirdağı’nda

Saîdü’n-Nûrsî

(613)

Emirdağ Sayın Cumhûriyet Savcılığına dilek:

Evvelce tab‘ ve neşredilen ve neşrinde hiç bir mahzûr bulunmayıp, resmî makamlar ve savcılık tarafından neşrine müsâade edilen Gençlik Rehberi nâmındaki eserimin şahs-ı âhar tarafından neşredildiği ve esâsen bu eserlerim hakkında muhâkeme cereyân edip, hakkımda berâet kararı verildiği ve bir hey’et-i ilmiye tarafından dahi bu eserler tedkîk edilerek neşirlerinde hiç bir mahzûr bulunmadığına dâir rapor verildiği hâlde, zühûl eseri olarak ve bilirkişi hey’etinin maddî ve fikrî hatâsı dolayısıyla hakkımda açılmış olan kamu da‘vâsının binnetîce İstanbul

Ağır Cezâ Mahkemesi’nde 951137 numara ile görülmekte olup, hastalığım dolayısıyla mahkemede isbât-ı vücûd etmediğimden, ihzâren celbime karar verildiği ve hastalıkla beraber İstanbul’a gitmem imkân hâricî olmakla beraber, bu teklîf, adâletle kābil-i te’lîf bulunmadığından, hâdisenin İstanbul Ağır Cezâ Mahkemesi’nin huzûrunda tezâhür edebilmesi için salâhiyetdâr doktor tarafından muâyenemin icrâsıyla verilecek rapora göre muâmele yapılmasını ve şâyet İstanbul’a sevkim imkân hâricî ise, mahkemenin kararına hürmeten, Eskişehir Ağır Cezâ Mahkemesi’nde ifâdemin alınması ve isticvâbın yapılması için lâzım gelen kanunî yollara tevessül buyurulmasını dilerim.

Emirdağı’nda Çilli mahallesinde mukîm

Saîdü’n-Nûrsî

[614]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelen: Cenâb-ı Hakk’a yüz bin şükür ediyoruz ki, elli beş sene bir gāye-i hayâlim ve hayâtımın bir netîcesi olan Medresetü’z-Zehrâ’nın ma‘nevî hakîkatini, siz Medresetü’z-Zehrâ erkânları tamamıyla gösteriyorsunuz.

Sâniyen: Şiddetli hastalık ve sâir sebeblerin te’sîriyle, ben Nûrcu kardeşlerimle konuşamadığımdan ve o musâhabeden mahrûm kaldığımdan, benim bedelime sizler ve Risâle-i Nûr’un Kur’ân medresesinde Yeni Saîd’e verdiği ders ve Eski Saîd’in de Hutbe-i Şâmiye ve zeyilleri gibi hayât-ı ictimâiye medresesinde aldığı dersleri ve konuşmaları, bu bîçâre kardeşiniz bedeline, müştâk olduğum kardeşlerimle benim yerimde konuşmalarını tevkîl ediyorum.

Sâlisen: Bir küçük Medrese-i Nûriyeyi kendi hânesinde te’sîs edip, kahraman Tâhirî gibi bir hâs, hâlis nûr nâşirini dâire-i nûriyeye veren Tâhirî’nin merhûm pederinin vefâtını, hem onun akrabasını, hem Isparta’yı, hem nûr dâiresini ta‘ziye ediyorum. Cenâb-ı Hak nûrun harfleri adedince ruhuna rahmet eylesin. Âmîn.

Râbian: İnebolu, Zühretü’n-Nûr’dan üç yüzü benim hesabıma tahsîs etmiş. Ben de dedim: Yüz elli Isparta’ya, yüz elli bana gelsin. Bana gelmiş. Size gelen ise, ileride bana vereceğiniz Mektûbât Mecmûası’na mukābil ve size borcum var ise hesab edersiniz.

Hâmisen: Irâk tarafında, husûsen Bağdâd’daki üstâd-ı a‘zamın türbedârına ve kardeşlerime selâmımı teblîğ ve hayâtım müsâade ederse, bütün rûh u cânımla o havâlîye gitmek iştiyâkımı bildirirsiniz. Hâşiye

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Hasta kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

(615)

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

Ziyâret etmek ve görüşmek isteyenler, bu mektûbu görsün, görüşmediğimden gücenmesin.

Görüşmediğimin altı sebebi var:

Birincisi: Mahkemelere gitmemek için doktorlar rapor vermişler ki, bunun Saîd’in insanlarla görüşmeye tahammülü yoktur. Raporu tekzîb etmemek için şimdilik sabretmek lâzım.

İkincisi: Yirmi yedi senedir, ehl-i siyâset beni tazyîk ediyor. Bir bahâneleri de İnsanları başına topluyor diyorlar. Ben de bu yeni, mübârek şehre geldim. Resmî adamları o eski asılsız vehme, bahâneye düşürtmemek için şimdilik zarûretsiz görüşmüyorum.

Üçüncüsü: Yirmi sekiz senedir, mütemâdiyen tarassud ve tecessüs ile halkları benden

Ürkütmek, hatta hapislerde tecrîd-i mutlakta bıraktıkları için insanlarla görüşmekten bana sıkıntı geldi.

Dördüncüsü: Otuz beş senedir اَعُوذُ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّیْطَانِ وَالسِّیَاسَةِ diye hayât-ı ictimâiyeye, husûsen hayât-ı siyâsiyeye mümkün olduğu kadar karışmamak ve bakmamak bir düstûr-u hayatım olduğundan, insanlarla dünyevî sohbetlerden sıkılıyorum. Yalnız îmâna ve hakîkate âit bir sohbet-i ilmiye edebilirdim. Yoksa bana sıkıntı veriyor.

Beşincisi: Benimle görüşenler, benim haddimden ziyâde hüsn-ü zan etse bana ağır geliyor. Cenâb-ı Hakk’a şükür, kendimi beğenmiyorum. Benim şahsımı beğenenleri de beğenmiyorum. Çünkü, beni ya tasannu‘a, ya riyâya sevketmek için, kuvvetimden fazla ma‘nevî bir yük yüklüyorlar.

Altıncısı: Müteaddid def‘a zehirlendiğim için, husûsen bu son zehir pek ziyâde sinirlerime, a‘sâbıma te’sîr etmiş. Az bir şey ile müteessir oluyorum. Gāyet ihlâs, samîmiyet, uhrevî bir niyetle yâhûd zarûrî bir hizmet için olmazsa, rûhum istiskāl ediyor. Onun için, benimle görüşmek isteyen kardeşlerim sıkılmasınlar, gücenmesinler. Şimdilik görüşmediğime bedel, Risâle-i Nûr’la görüşsünler. Benim hâs talebelerim ki onlara birer Genç Saîd nâmını vermişim benim bedelime onlarla görüşsünler.

Saîdü’n-Nûrsî

[616]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk, Vefâdâr, Fedâkâr Kardeşlerim,

Evvelen: Bütün rûh u cânımla fevkalâde nûrânî hizmet-i îmâniyenizi tebrîk ederim.

Sâniyen: Ankara’da dîndâr ahrârların kongresinde, beni Diyânet Riyâseti dâiresinde bir vazîfe ile tavzîf etmeyi harâretle istemelerine ve Medresetü’z-Zehrâ’nın nûr talebelerini, bu mes’elede bana kabûl ettirmekte vâsıta yapmalarına karşı derim:

O toplantıda bu teklîfi yapan meb‘ûslara ve dîndâr arkadaşlarına çok teşekkür ve çok selâm ve muvaffakiyetlerine çok duâ ederiz. Fakat ben ziyâde zaîf ve şiddetli hasta ve ihtiyâr ve kabir kapısında ve perişan olduğumdan, o kudsî vazîfeyi yapmaya iktidârım olmamasından, benim yerimde Risâle-i Nûr’un şahs-ı ma‘nevîsi ve benim bedelime nûr şâkirdlerinin hâs ve hâlis ve İslâmiyet’in hakîkî fedâkârlarının şahsiyet-i ma‘neviyesi, o kudsî vazîfeyi şimdiye kadar gayr-ı resmî perde altında yaptıkları gibi, İnşâallâh resmî bir sûrette dahi yapabilecekler. Onlara havâle ederiz. Hâşiye

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی Duânıza muhtâç kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[617]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُٓ اَبَدًا دَٓائِمًا

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Evvelen: Bütün rûh u cânımla hizmet-i Kur’âniye ve îmâniyenizi tebrîk ediyorum. Bu mektûbdaki bir ince mes’eleyi meşveret sûretiyle re’yinizi almak için gönderdik. Münâsib midir? Değilse ıslâh edersiniz.

Sâniyen: Risâle-i Nûr’da isbat edilmiş ki, insanların aynı zulümleri içinde kader-i İlâhî adâlet eder. Yani, insanlar bazı sebeble haksız zulmeder, birisini hapse atar. Fakat kader-i İlâhî, aynı hapiste başka sebebe binâen adâlet ediyor ki, hakîkî bir suça binâen o hapisle onu mahkûm ediyor. İşte şimdi bu hakîkati gösteren, başıma gelen acîb bir misâli şudur: Yirmi sekiz senedir müteaddid vilâyetlerde ve mahkemelerde benim mes’ûliyetime ve mahkûmiyetime ve mahbûsiyetim gibi zâlimâne işkence ve cezâlarına gösterdikleri sebeb ve hiç bir emâresini bulmadıkları mevhûm bir suçum şudur. Diyorlar ki:

Saîd, dîni siyâsete âlet yapmak ister ve yapıyor. Hâlbuki bu da‘vâlarına otuz senelik musîbetli yeni hayâtımda ve otuz büyük mecmûalarımda bu suça müsbet bir delîl bulamadılar. Hâlbuki böyle mes’elelerde bir mahkeme mâdem bulmadı ve mes’ûl edemedi; başka mahkemelerin musırrâne aynı mes’eleyi esas tutmaları,

bütün bütün kanuna ve akla ve âdete muhâlif bir hâlettir. Belki siyâseti dinsizliğe âlet edenler kısmı, kendilerine bir perde olarak bu ithâmı bizlere ediyorlar. Bununla beraber dine hizmet i‘tibâriyle taalluk eden eski altmış senelik hayât-ı ilmiyem, kat‘î bir huccet ve yakînî bir delîldir ki, bütün hayâtımda temas ettiğim siyâseti ve dünyayı ve bütün ictimâî cereyânları, dine hizmetkâr ve âlet ve tâbi‘ yapmak düstûruyla hareket etmişim. Mahkemelerde de hem da‘vâ, hem isbat etmişim ki, değil dîni siyâsete âlet yapmak, belki bir tek hakîkat-i îmâniyeyi dünya saltanatına değiştirmediğimi kat‘î delîllerle isbat ettiğim hâlde, böyle yirmi vecihle hakîkate muhâlif ve dîvânecesine, büyük makamları işgāl eden bir kısım adliye me’mûrları ve siyâsî adamlar, bu acîb hurâfe gibi mes’eleyi hakîkat zannedip yirmi sekiz sene bana zulmettiklerinin hakîkî sebebini bugünlerde bildim. Sebebi bu ki:

Bu enâniyetli zamandaki hizmet-i îmâniyede en büyük tehlikem ve ma‘nevî en büyük suçum ve cinâyetim, bu zamanda hizmet-i Kur’âniyemi şahsıma âit maddî ve ma‘nevî terakkiyâtıma ve kemâlâtıma âlet yapmak imiş. Cenâb-ı Hakk’a hadsiz şükrediyorum ki, bu uzun zamanlarda, ihtiyârım hâricinde hizmet-i îmâniyemi, değil maddî ve ma‘nevî terakkiyâtıma ve kemâlâtıma ve azâbdan ve cehennemden kurtulmama ve hatta saâdet-i ebediyeme vesîle yapmama, belki hiç bir maksada kat‘iyen âlet etmemekliğime gāyet kuvvetli, ma‘nevî bir mâni‘ görüyordum. Hayret, hayret içinde kalıyordum.

Acaba herkesin hoşlandığı ma‘nevî makamâtı ve uhrevî saâdetleri, a'mâl-i sâliha ile onları kazanmak ve müteveccih olmak, hem meşrû‘, hem hiç bir cihet-i zararı olmadığı hâlde, ne için böyle rûhen men‘ediliyorum? Rızâ-yı İlâhî’den başka vazîfe-i fıtriye-i ilmiyenin sevkiyle, yalnız ve yalnız îmâna hizmetin kendisi aynı ücret bana gösterilmiş. Çünkü şimdi bu zamanda hiç bir şeye âlet ve tâbi‘ olmayan ve her gāyenin fevkinde olan hakāik-i îmâniyeyi, fıtrî ubûdiyet ile muhtâçlara te’sîrli bir sûrette bildirmenin bu dehşetli zamanda çâre-i yegânesi ve îmânı kurtaracak ve kanâat-ı kat‘iye verecek bu tarzda, yani hiç bir şeye âlet olmayan bir ders-i Kur’ânî lâzımdır ki, küfr-ü mutlakı ve mütemerrid ve inatçı dalâleti kırsın ve herkese kanâat-i kat‘iye verebilsin.

Böyle bir derse bu zamanda, bu şerâit dâhilinde, hiç bir şahsî ve uhrevî ve dünyevî, maddî ve ma‘nevî bir şeye âlet edilmediğini bilmekle kat‘î kanâat gelebilir. Yoksa komitecilikten ve cem‘iyetçilikten tevellüd eden dehşetli dinsizlik şahsiyet-i ma‘neviyesine karşı mukābil çıkan bir şahsın en büyük bir mertebe-i ma‘neviyesi de bulunsa, yine vesveseleri bütün bütün izâle edemez. Çünkü îmâna girmek isteyen muannidin nefsi ve enesi diyebilir ki: O kudsî şahıs, dehâsıyla ve hârika makamıyla bizi kandırdı diye bir şüphesi kalır.

Cenâb-ı Hakk’a şükür ki, yirmi sekiz sene, dîni siyâsete âlet ithâmı altında kader-i İlâhî bu zulm-ü beşerîde benim rûhumu ihtiyârım hâricinde, dîni hiç bir şahsî şeyde âlet etmemek için, beni beşerin zâlimâne eliyle ayn-ı adâlet olarak tokatlıyor, yani Sakın sakın diye îkāz ediyor. Îmân hakîkatini kendi şahsına âlet yapma Tâ îmâna muhtâç olanlar anlasınlar ki, yalnız hakîkat konuşuyor. Nefsin evhâmları, şeytanın desîseleri kalmasın, sussun.

Hakîkaten Risâle-i Nûr’un bahsettiği hakîkatlerin aynı meâlinde milyonlar kitab o hakîkatleri belîğāne neşrettikleri hâlde ve binler hakîkî âlimler ders vermeleriyle bu memlekette dehşetli küfr-ü mutlâk-ı tam durduramadıkları hâlde, nûrlar mezkûr sırra binâen bir cihette galebe ettiğini düşmanları dahi tasdîk ederler. Evet, küfr-ü mutlaka karşı bu ağır şerâit içinde, nûrlar bu işi görmüş, meydandadır. Demek nûrların kuvveti bu sırr-ı azîmden ileri geliyor. Ben de bütün rûh u cânımla, yirmi sekiz sene bu işkenceli musîbetlerime râzı oldum. Hakkımı helâl ettim. Âdil kadere de derim ki:

Müstehak idim senin bu şefkatli tokatlarına. Yoksa gāyet meşrû‘, zararsız, herkesin Lillâh için ta'kib ettiği mübârek mesleğe girseydim, yani maddî ve ma‘nevî hislerimi bütün fedâ etmese idim, hizmet-i îmâniyede bu acîb ma‘nevî kuvveti kaybedecektim. İşte bu kuvvetin bir numûnesi bazı zâtların ki, ben onların