Risâle-i Nûr’u, müsâderelerden kurtarıp neşrine hizmet etsinler. Bu vatandaki dindârları kendine tarafdâr etsinler ve selâmeti bulsunlar.

Saîdü’n-Nûrsî

[701]

Muhterem Husrev Ağabeğimiz, Üstâdımızın Adliye hakkındaki fikri budur:

Medâr-ı ibret ve hayret ve şükrândır ki,

Yirmi dokuz senedir, elli seneden beri benimle muârız gizli düşman komiteler, bütün desîseleriyle aleyhimde adliyeyi, hükûmeti sevketmeye çalışırken ve her desîseye başvururken, yüz otuz kitabımı, binler mektûblarımı tedkîk ve taharrî için adliyenin nazarını celbetmiş. O adliyeler beşi kat‘î berâet ve umûm kitabları suç yok diye iâdeye Hâşiyekarar vermeleri ve geçen Malatya hâdisesi

Münâsebetiyle, yine gizli düşmanlarımız hükûmetin ve adliyenin nazar-ı dikkatini bizlere çevirmeye çalıştıkları hâlde, yirmi üç mahkeme demişler ki, Suç bulamıyoruz. Acaba benim gibi dünya ehli ile münâsebeti pek az ve Risâle-i Nûr gibi hakîkati hiç bir şeye fedâ etmeyen, yüz otuz kitabında bu kadar aleyhimizde bahâne arayanlar varken hiç bir suç bulunmaması ve yalnız Eskişehir’in bir tek mes’ele olan tesettürden başka, o da cevâb verildikten sonra kanâat-ı vicdâniyeye çevrilmesi; hâlbuki, nûr talebeleri gibi takvâya tarafdâr olanlardan bir tek adamın on mektûbunda on günde onu mes’ûl edecek bazı maddeler bulunur. Bu kadar hadsiz bir derecede kesretli bir şeyde medâr-ı mes’ûliyet adliyeler gösterememesi, iki şeyden hâlî değil:

Kat‘iyen bir inâyet ve hıfz-ı İlahîdir ki, bu cihette merhametini, rahmetini nûr talebeleri, Kur’ân hizmetkârları hakkında gösteriyor ki, bize temas eden bütün adliyeleri böyle hârika bir adâlete ve hiç bir cihette haksızlık yapmamaya ve böyle aleyhimizde binler esbâb varken o hakîkat-i kudsiye-i Kur’âniye’nin bir hizmetine yardım etmişler. Biz de bütün rûh u cânımızla onlara teşekkür ederiz.

Eski zaman adliyelerinin önünde padişahlar, fukarâlarla diz çöküp muhâkeme olması ve Hazret-i Ömer ra, adâleti zamanında âdî bir Hristiyanla; Hazret-i Alî ra, âdî bir Yahûdî ile muhâkeme olması ile gösterilen, adliyedeki haktan başka hiç bir şeye âlet olmadığını gösteren adliyelik adâletinin bu sırr-ı azîmine bizimle alâkadâr olan

bu adliyeler bize temas eden cihette mazhar olmuşlar. Onun içindir ki, yirmi sekiz sene bu kadar işkenceler, hapisler, tazyîk gördüğüm hâlde, hiç bir adliye adamlarına, bir sırr-ı azîme binâen değil küsmek ve bedduâ, bilakis kalben bir minnetdârlık, bir neviʻ teşekkür, bir tebrîk var.

Saîdü’n-Nûrsî

[702]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

[Îmânın dünyada dahi bir neviʻ cennet lezzetini benim hayâtımda te’mîn ettiğine dâir]

Ben dokuz yaşından beri şefkatli vâlidemi görmediğimden sohbetinde bulunamadım. O hürmetli muhabbetten mahrûm kaldığım ve üç hemşiremi de on beş yaşımdan sonra göremediğim, Allâh rahmet etsin, vâlidemle beraber berzah âlemlerine gittikleri için, dünyanın çok zevkli, lezzetli olan uhuvvetkârâne sohbetlerinden, merhamet ve hürmetten mahrûm kaldığımdan ve üç kardeşimden iki kardeşimi elli seneden beri görmediğimden, Allâh onlara rahmet etsin öyle kıymetdâr, dîndâr, âlim iki kardeşimin sohbetinden, hürmetkârâne muhabbet, merhametkârâne şefkatteki sürûrdan mahrûm kaldığımdan, bu dünyada Risâle-i Nûr’un îmânda cennet çekirdeği bulunduğunu gösterdiği gibi, bugün dört fedâkâr hizmetimde bulunan maʻnevî evlâdlarımla bir seyâhat ettiğim zaman, îmândaki cennet çekirdeğinin bir zerreciği kat‘iyen rûhuma ihtâr edildi.

Ömrümde mücerred kaldığımdan dünyada çocuklarım olmamasından, çocuklara karşı şefkatkârâne zevklerinden, memnûniyetlerinden de mahrûm kaldığım ile beraber, bu noksâniyeti hissetmiyordum. Bugün dört yarama mukābil, Cenâb-ı Hakk gāyet zevkli bir ma‘nâyı ihsân etti. Üç cihetle tedâvi etti.

Birincisi: Risâle-i Nûr’da beyân edilen hadîs-i şerîfteki عَلَیْكُمْ بِدٖینِ الْعَجَٓائِزِ sırrıyla, ihtiyâr kadınların Risâle-i Nûr cihetinde hârika istifâdeleri ve zevk-i rûhanîleri, merhûme vâlidemin merhametkârâne husûsî şefkatinden gelen lezzete mukābil, küllî ve umûmî bir sûrette binler vâlideleri rahmet-i İlâhiye bana ihsân ettiği gibi, üç merhûme hemşîrelerimin şefkatkârâne, kardeşâne sevinç ve sürûrlarına bedel, yüz binler genç hanımları bana hemşîre nev‘inde Risâle-i Nûr cihetiyle verip, duâları ile ve nûrlarla alâkadârlıkları ile, hemşîrelerim yüzünden kaybettiğim üç fâide yerine, binler fâide-i ma‘neviye ve sürûr-u rûhî ihsân etmiş. Bu ikinci kısmın hakîkat olduğuna çok delîl ve emâreleri var, kardeşlerim biliyorlar. Hem merhûm kardeşimin vefâtıyla, fedâkârâne dünyadaki maddî, ma‘nevî muâvenetlerinden ve muhabbet ve şefkatlerinden mahrûmiyetime bedel, rahmet-i İlâhiye o husûsî iki üç kardeş yerine yüz binler hakîkî kardeş gibi hakîkî şefkat, muâvenet ve yardım eden, hatta değil yalnız dünya hayatını, belki hayât-ı uhreviye sermayesini de Risâle-i Nûr’un hizmetinde bana yardım etmek için fedâî kardeşleri ihsân etmiş.

Dünyada evlâdlarım olmadığından, gāyet zevkli olan çocuklara şefkat meziyetinden mahrûmiyetime bedel, bir iki çocuk şefkatine bedel, yüz binlerle ma‘sûmları ki, ileride Risâle-i Nûr’la beslenmeleri cihetiyle, bu husûsî, cüz’î üç şefkatkârâne vaz‘iyeti yüz binlere çevirdi. Buna dâir çok emâreleri var. Hatta bana hizmet edenler biliyorlar ki, peder ve vâlidesinden çok ziyâde bir şefkat, bir hürmet, bir bağlılık ma‘sûm çocukların bana karşı Bolvadin’de ve Emirdağı’ndaki ekser yollarda göstermeleri, bu cüz’î, şahsî, husûsî zevki, lezzeti, şefkatkârâne hürmeti binler küllî ve umûmî bir sûrete çevirdiğine çok misâlleri var.

Mübârek bir kısım zîrûhlarda hiss-i kable’l-vukū‘ olduğu gibi, ma‘sûm çocukların bir hissi kable’l-vuku’ ile, Risâle-i Nûr’un onlara dünyevî, uhrevî bir babalıkla terbiye ve muhâfaza etmesini rûhları hissetmiş ki, nûrun hizmetkârına babalarından ve vâlidelerinden daha şiddetli bir hürmet gösteriyorlar. Hatta benim hiç görmediğim, tanımadığım üç yaşındaki bir kız çocuğu, yalın ayak dikenlere basarak, koşarak geldi. Hatta pek çok dostlarım Bolvadin’de bulunduğu için otomobil ile çok hızlı gittiğimiz hâlde kurtulamıyoruz. Hatta her yerde hiç beni işitip görmedikleri hâlde, peder ve vâlidesine gösterdikleri alâkayı göstermeleri, benim hakkımda nefsim, hevesim cismânî cihetinde dahi îmânda bir cennet çekirdeği var olduğunu gördüm.

Saîdü’n-Nûrsî

[703]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

Üstâdımızı ziyârete gelip de görüşemeyenlerin ve biz görüştürmeden gidenlerin hâtırları kırılmamak için, Üstâdımızın gizli, hârika bir ahvâl-i rûhiyesini beyân etmeye mecbûr olduk. Hatta bugün bir parça dikkatsizlik ettiğimizden, gāyet çok muhtâç olduğu hizmetimize nihâyet vermek niyet ettiği hâlde, şimdiki yazacağımız şey hâtırına geldi, bizi de affetti, helâl etti.

İşte hakîkat budur:

Biz de kat‘iyen anladık ki, Üstâdımız ekser hayatını tecerrüdle geçirdiği gibi, bütün hayatında hediyeleri kabûl etmemek ve mukābilsiz hediye onu hasta etmek gibi, şimdi hürmet ve dostluk cihetiyle onunla görüşmek ona gāyet ağır geliyor. Hatta mükerreren biz de anladık, musâfaha etmek, elini öpmek, kendine tokat vurmak gibi rûhen müteessir oluyor. Ve ona bakmaktan, dikkat etmekten de şiddetle müteessir oluyor. Hatta hizmetinde biz bulunduğumuz hâlde, zarûret olmadan bakamıyoruz. Bunun sır ve hikmetini kat‘iyen anladık ki,

Risâle-i Nûr’un esas mesleği hakîkî ihlâs olmak cihetiyle şimdiki tezâhür, sohbet etmek, fazla hürmet etmek, bu enâniyet zamanında bir nefisperestlik, riyâkârlık, tasannu‘ alâmeti olmak cihetiyle ona şiddetle dokunuyor. Çünkü der: Benimle görüşmek isteyen, eğer âhiret için, Risâle-i Nûr için ise, Risâle-i Nûr kat‘iyen bana

ihtiyâç bırakmamış. Milyonlar nüshası, her birisi, on Saîd kadar fâide veriyor. Eğer dünya cihetiyle ve dünyaya âit işler için görüşmek ise, o, dünyayı şiddetle terkettiği için, dünyaya dâir şeyleri mâlâ-yaʻnî, vakti zâyi‘etmek olduğu için cidden sıkılır. Eğer Risâle-i Nûr’un hizmetine, intişârına âit olsa, bana hizmet eden hakîkî fedâkâr talebelerim ve maʻnevî evlâdlarım ve kardeşlerim benim bedelime görüşmeleri kâfî, bana hiç ihtiyâç yok. Uzun yerlerden uzak memleketlerden gelenlerle beraber başka kardeşlerimizin de hâtırları kırılmasın. Çünkü, on seneden beridir her sabah okuduğu ve başkaları onu tevkîl ettiği evrâd okumasında sevâbı bağışladığı vakit der ki:

Ya Rabbi Benimle görüşmek için gelip görüşmeden dönenlerin defter-i a‘mâline de yazılsın diye rûhlarına hediye ediyor. Üstâdımızın bu hâlini kardeşlerimize beyân ediyoruz.

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Hizmetinde bulunan Nûr talebeleri

[704]

[İleri Gazetesi’nin 13 Nisan 1957 târihli nüshasından alınmıştır]

Üstâd Bediüzzaman’ın uğurlu elleriyle yeni bir câmi‘in temeli atıldı.

Üstâd Bediüzzaman Saîdü’n-Nûrsî, üçüncü Eğitim Tümeni Câmi‘ne harç koydu. Isparta husûsî muhâbirimiz bildiriyor:

Isparta’nın geçen yıllarda teşekkül etmiş bulunan Üçüncü Eğitim Tümeni için yaptırılmasına karar verilen câmi‘in temeli, tertîb edilen muazzam bir merâsimle atılmış ve bu törene Isparta’da bulunan Risâle-i Nûr müellifi Üstâd Bediüzzaman Saîdü’n-Nûrsî Hazretleri de da‘vet olunmuşlardır. Büyük bir alâka ile karşılanan Üstâd, törenden sonra uğurlu elleriyle temele ilk harcı koymuşlar ve duâlarda bulunmuşlardır.

[705]

[Acîb Bir Hâdise]

Üstâdımız Saîdü’n-Nûrsî’de, bilhassa son zamanlarda bir hâl vâkiʻ olmuş ki, kat‘iyen kimse ile konuşmuyor. Hatta biz hizmetçileri ile dahi iki dakîkadan fazla konuşsa bir harâret başlıyor. Bu acîb hâletin sükûnet bulması için, ara sıra, bazı günler tebdîl-i hava niyetiyle kırlara çıkıyor. Hiç bir kalabalık yere gidemiyor. Hatta cami'ye de gidemiyor. Odasından çıktığı vakit, hemen husûsî otomobiline Hâşiyebir veya iki hizmetçisiyle biner. Bazen da haftada bir veya iki def‘a kira ile tuttuğu Eğridir’deki evine gidiyor. Birkaç sâat kaldıktan sonra yine Isparta’daki ikāmetgâhına dönüyor.

Bugün de yine Eğirdir’e gitmişti. Tam evinin önünde birisi rast geldi ve bize hitâben Derhâl Isparta’ya dönmenizi emrediyorum dedi. Biz önce kim olduğunu bilemedik. Sonra anladık ki, Eğirdir’e birkaç gün evvel Van vilâyetinin bir kazâsından gelen yeni kaymakam imiş. Biz, Hangi kanun veya hangi taʻlîmât ve nizâmnâmeye istinâden arabamızın önüne geçip şehre girmeyi men‘ediyorsunuz? diye bu keyfî ve kanunsuz harekete mukāvemet edeceğimiz anda, Üstâdımız Saîdü’n-Nûrsî bizi bundan men‘etti. Hem de Saîdü’n-Nûrsî’ye sarsılmaz bir bağlılık ve büyük bir hürmetleri olan şehirli ve köylü ahâlinin, husûsen pazar münâsebetiyle bugün kalabalık olmasıyla, kanun hilâfına hareket ettirilen bir kimsenin yüzünden çıkacak herhangi bir hâdiseyi önlemek için geriye dönülmüştür.

Şöyle kanâatımız geldi ki: Üstâdımız Saîdü’n-Nûrsî siyâsete kat‘iyen karışmadığı ve insanlarla görüşmediği hâlde, Risâle-i Nûr’un Anadolu ve şark vilâyetlerinde ve hatta Âlem-i İslâm’da fevkalâde bir hüsn-ü kabûl görmesi ve Ankara’da hükümetin müsâade ve te’yîdiyle büyük mecmûaların resmen tab‘edilmesi ve bütün mahkemelerinden berâet kazanması sebebiyle, Risâle-i Nûr’la alâkadâr olan çok büyük bir kitle demokrat lehinde olarak hareket ettiklerinden ve bilhassa bu vaz‘iyet şark vilâyetlerinde pek zâhir müşâhede edildiğinden, nûr talebeleriyle hükümetin mâbeynini bozmak için bazı gizli zındıklar ve eski parti tarafdârlarının plânıyla

bu yeni kaymakamı, âsâyiş ve dîn aleyhinde olan böyle muâmeleye vesîle yapmışlar.

Üstâdımız en cebbâr firavunlara karşı bile izzet-i İslâmiyeyi muhâfaza edip baş eğmediği ve hatta esâreti vaktinde Rus’un başkumandanına kıyâm etmeyerek ve i‘dâmı kabûl edecek derecede bir izzet-i dîniyeyi taşıdığı hâlde, bu mübârek vatanda âsâyişe zarar gelmemek için, en küçük bir jandarmanın dahi hürmetsiz ve ismetsiz muâmelesine ses çıkarmıyor, sabırla karşılıyor. Sebebi de Kur’ân’ın bir kānûn-u esâsîsi olan وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرٰی sırrıyla, Bir adamın cinâyetiyle başkası mes’ûl olamaz kardeşi de olsa.

Saîdü’n-Nûrsî Risâle-i Nûr’u okuyanlara, husûsen bütün vilâyât-ı şarkiyedekilere nûr dersleriyle demiş ki: Dâhilî âsâyişe ilişmek, yüzde on cânî yüzünden doksan ma‘sûma zulüm ve zarar etmektir. Onun için, Risâle-i Nûr’u okuyanlara ilişmek değil, muhâfaza etsinler. İşte bu sır için siyâsete ilişmiyor. Âsâyişi bütün kuvvetiyle muhâfazaya çalışıyor.

Yine bugün de, bu müessif hâdiseden dolayı kaymakama hiddet etmemiş, bilakis selâm göndererek hakkını helâl ettiğini bildirmiştir. Âsâyiş lehinde izzetini ve milletin âhireti için dünyasını ve hatta lüzûm olsa âhiretini fedâ eden böyle bir İslâm kahramanı muhterem bir ihtiyâr misâfirin hukukunu müdâfaa kadirşinâslığı,

herkesten evvel misâfir bulunduğu Isparta vilâyetinin hükümetine ve demokratına düşmektedir.

1541957 Demokrat nûr talebeleri nâmına

Rüşdü Çakın, Mehmed Süzer, Mehmed Babacan, Tahîri Mutlu, Zübeyr Gündüzalp

Düşüncelerinin hâlisâne olduğunu ben de bilmekteyim. Demokrat Milletvekîli Kemal Demiralay

[706]

Hüseyin Avnî ve Tahsîn Tola ile bir hasb-i hâldir.

Biz nûr şâkirdleri Üstâdımızın hizmetinde ve mesleğinde bulunduğumuzdan, siyâsetlerle alâkamız yoktur. Fakat demokratlar, nûrların neşrine müsâadekâr olmaları ve eskiden beri nûrun men‘ine dâir zulümleri yapmadıklarından, demokratın hâtırı için seçimlerle alâkadâr olduk. Evvelki def‘a gibi bu def‘a da Nûrcuların epey fâidesi, demokrat lehine oldu. Üstâdımıza ve nûrlara en ziyâde fâidesi dokunan eski Adliye Vekîli Hüseyin Avnî ve Senirkent meb‘ûsu Tahsîn Tola, herkesten ziyâde kazanmaları lâzım iken kazanmamaları, bizi çok müteessir etti diye Üstâdımıza söyledik. Bize dedi ki:

Müteessir olmayınız. Ben de sizinle beraber olarak onları tebrîk etmeliyiz. Çünkü

iki sene zarfında elli sene kadar hükûmete, vatana, millete, dine, âsâyişe hizmet ettiklerine delîl-i kat‘î, kerâmetkârâne Üstâdımızın ona mürâcaatı olmadan Rehber’in kurtulmasını arzu ettiği aynı dakîkada, müsâdere edilen iki yüz Rehber’in bize iâdesine emir vermesiyle, iki yüz bin adam Rehberden istifâde etmesiyle ona duâcı olması; ve Tahsîn Tola’nın ehemmiyetli çalışmasıyla Sözler Mecmûası resmen Ankara’da tab‘edilmesiyle hem âsâyişe, hem demokrata, hem bu vatan ve millete yüz sene meb‘ûsluk etmek kadar fâidesi oldu. Şimdi bu kadar ma‘nevî, hakîkî, husûsen bâkî ve uhrevî kâr onlara yeter. Bir iki sene me’mûriyet ve meb‘ûsluğa çalışmakla o bâkî elmas gibi hizmetlerini, kırılacak fânî şişeye âlet yapmamak gerektir. Onun için ben onları tebrîk ediyorum. Siz de onları tebrîk ediniz, duâ ediniz. Hatta ben Tahsîn Tola’nın tekrar meb‘ûs olmasını istedim, Hâşiyetâ nûrlara hizmet etsin. Fakat onun evvelki hizmeti kâfî geliyor. Kapıyı açmış, daha ihtiyâç kalmadı.

Nûr talebelerinden

Mehmed Kayalar, Husrev, Tâhirî, Sungur,

Zübeyr, Ceylan, Bayram

[707]

[بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ]

[Vasiyetnâmenin Bir Zeyli]

Eşref Edîb’in neşrettiği Târîhçe-i Hayât’ın otuzuncu sahîfesindeki Saîd’in husûsiyetlerinden altı numûnesinden yedinci numûnesi ki, mukābelesiz hediyeyi ömründe kabûl etmemek, kanâat ve iktisâda istinâden, şiddet-i fakrıyla beraber altmış yetmiş sene evvelki kendi talebelerinin ta’yînâtını da kendisi verdiği acîb vaz‘iyetin şimdiki bir misâli ve bir sırrı kaç senedir anlaşıldı diye vasiyetnâmenin âhirinde bunu yazmanın zamanı geldi.

Evet, şiddet-i fakr ve istiğnâ ile hediye almamakla beraber, Cenâb-ı Hakk’a hadsiz şükür olsun ki, yasak olmayan daktilo makinesi ile intişâr eden Risâle-i Nûr’un verdiği sermaye ile, şimdi ma‘nevî Medresetü’z-Zehrâ’nın dört beş vilâyetinde hayatını Risâle-i Nûr’a vakfeden ve nafakasına çalışmaya zaman bulamayan fedâkâr Nûr talebelerinin ta‘yînâtına acîb bir bereketle kâfî gelen ve nûr nüshalarının

fîâtı olan o mübârek sermayeyi ben öldükten sonra da o hâlis, fedâkâr kardeşlerime vasiyet ediyorum ki, altmış yetmiş sene evvelki kāidemi yetmiş sene sonraki şimdiki düstûrlarıma aynen tatbîk etsinler. İnşâallâh Risâle-i Nûr’un tab‘ serbestiyeti olsa, o düstûr daha fazla inkişâf eder.

Medâr-ı hayrettir ki, o eski zamanda evkaftan beş talebenin ta‘yînâtını Van’da Eski Saîd kabûl etmiş. O az para ile bazen talebesi yirmiye, otuza, altmışa kadar çıktığı hâlde, kendi talebelerinin ta‘yînâtını kendisi veriyordu. O kanâat ve iktisâdın bereketiyle ve kendi beş altı mavzer tüfeğini satmakla istiğnâ kāidesini bozmadı. O zaman merhûm Tâhir Paşa gibi çok yardımcılar varken kāidesini bozmadı. O altmış yetmiş senelik düstûr-u hayatının bir işâret-i gaybiye ile altmış yetmiş sene sonra o kanâat ve istiğnanın bir meyvesi inâyet-i İlâhiye ile ihsân edildi ki, o kadar mahkemeler ve yasaklar ve müsâdereler ve eski hurûfla izin vermemekle beraber, kaç senedir dört beş vilâyet vüs‘atindeki ma‘nevî Medresetü’z-Zehrâ’nın fedâkâr talebelerinin ta‘yînâtını Risâle-i Nûr kendisi hediye etti.

Hâlbuki o nüshaların bir kısm-ı mühimmini hediye olarak mukābelesiz etrâfa ve Âlem-i İslâm ve Avrupa’ya gönderdiği ve elindeki nafakasını nûrun teksîrine sarfettiği hâlde, yine nûrun nüshaları acîb bir tarzda hem kendine, hem o hâlis