[13]

[Hulûsî Bey’in fıkrasıdır]

Sâniyen: Şu zaman-ı isyân ve tuğyân ve küfrânda mahz-ı inâyet ve lütf-u hak olan, ümmet-i İslâmiyeyi hakāik-i îmâniyeye sevk ve irşâda me’mûr edilen zât-ı hakîmânelerini, bütün ümmet-i Muhammediye asm olduğu gibi bu âcizi de nûrlu Sözler ile tarîk-i nûra irşâd buyurduğunuzdan dolayı hürmet ve minnetle dâim yâd eder ve dünyevî uhrevî muradlarınızı hâsıl eylemesini Rahîm, Kerîm olan Allâh-ü Zülcelâl Hazretleri’nden abîdâne niyâz ve istirhâm eylerim

Hulûsî

[14]

[Kardeşim Abdülmecîd’in bir fıkrasıdır]

Ellerinizi öper, duânızı isterim. Dünyadan dargın, nefsinden âciz olan Abdülmecîd’e güzel bir üstâd, ulvî bir mürşid olacak yeni eserleriniz geldi. Lafzî bir üstâdı kaybettim ise de, ma‘nevî müteaddid mürşidleri buldum diye kendimi tebşîr ettim. Hakîkaten irşâd edecek nûrlu eserlerdir. Allâh çok râzı olsun

Abdülmecîd

[15]

[Hulûsî'nin bir fıkrasıdır]

Evet, mütesellî olduğum iki cihet var. Biri, elimizdeki mübârek Sözler vâsıtasıyla dâimâ sohbet-i ma‘neviyede bulunduğumuz. Diğeri, muhabbetimizin inâyet-i Bârî ile hubb-u fillâh mertebesinde olduğuna îmânımızdır. Binâenaleyh, size benim bugün ve yarın en büyük hediyem, verdiğiniz dersi nâmınıza olarak vekâleten alâ kaderi’l-imkân mü’minlere teblîğ eylemek ve Allâh’ın verdiği hakîkî muhabbeti ebeden taşımak ve buna mukābil Erhamürrâhimîn ve Ekremü’l-Ekremîn, Ahsenü’l-Hâlikîn, Rabb-i Rahîm ve Kerîm Hazretleri’nden, hakîkî muhabbetin Otuz İkinci Söz’ün Üçüncü Mevkıfı’nda îzâh edilen neticesine mazhar buyurulmaktır. Îmân-ı tahkîkî yolunda buluştuğumuz Hakkı Efendi ile niyetimiz hakka, sıdka, ihlâsa iştirâkimiz muhakkaktır

Hulûsî

[16]

[Hulûsî'nin bir fıkrasıdır]

Bu def‘aki mektûbunuzdaki suâl ile ve en son yazılmış olan Otuz İkinci Söz ile münâsebet ve müşâbehet nev‘inden şu arîza-i cevâbiyem üç vakfeli oldu.

Demek oluyor ki, Risâle-i Nûr ma‘nevî bir güneş, her bir söz muhtelif kadrlerden nûrânî yıldızlar ve Otuz İkinci Söz üç mevkıfı ile bu yıldızların hepsinin üstünde parlayan ve enzâr-ı dikkati hâh nâ-hâh üzerlerine celb eden hâlis nûrdan vücûda gelmiş birinci kadrden pek nûrlu, erbâb-ı îmâna gülümseyen, ahzâb-ı dalâlete haşmetle bakan, gözlerini kör eden, erbâb-ı gafleti uyandıran pek haşmetli, çok nûrlu birinci kadrden bir kevkeb-i nevvârdır. Ne yapayım, talebenizin dili bu kadar dönüyor. Yoksa bu sönük ifade o mübârek Sözler için sarf edilmek lâyık olmadığını biliyorum.

Bizden Üçüncü Maksad’ın te’sîrini suâl buyurursunuz. Biz Hakkı Efendi ile ittifâken deriz ki: İçindeki hakîkatler cerhedilemez. İçinde lüzûmsuz bir şey yok, zararlı bir kayıd mutasavver değil. Dikkatle dinleyenler, Allâh tevfîk verirse îmânını kurtarabilirler. Bu hakāikle Avrupa ehl-i dalâletine de meydan okunur fikrindeyiz. Bu kabîl dalâlet ve gaflette olanlar, ya mübârezeden mağlûb olurlar, ya ulviyet-i hissi tagayyüb ederler. Yâhûd Ebû Cehil gibi hakîkati kabûl etmemekte inâd ederler. Veya dehşetlerinden kulaklarını kapayıp kaçarlar, fikir ve kanâat ve îmânındayız. Sözler’i dinleyenlerin bir sükût-u mestî göstermeleri, ızhâr-ı hayret eylemeleri, kudretleri derecesinde takdîrâtta bulunmaları, her hâlde düşündüğümüze kuvvet verir bir keyfiyettir. Ve ümîd ve tahmînimizi tasdîk ediyor.

Hulûsî

[17]

[Hulûsî’nin bir fıkrasıdır]

Niyetim büyük, tevfîk Hudâ’dan. Yalnız oda cemâatimize Yirmi Beşinci Söz’e kadar okudum. Ve inşâallâh devam edeceğim. Emrinize tebean ve duânıza binâen fütûr getirmiyorum. Maddî vazîfem oradakinden daha ağır. Fakat her umûrumda Allâh’a istinâd ettiğim için, ümidsizliğe düşmüyorum. Oradan ayrıldıktan sonraki füyûzâttan istifâde etmeyi can u yürekten arzu ediyorum. Nâ-tamâm kalan Otuz İki ve Otuz Üçüncü Sözler’in de itmâmına muvaffak olmanızı eltâf-ı İlâhiyeden niyâz eylerim.

Hulûsî

[18]

[Hulûsî’nin bir fıkrasıdır]

Ben burada inşâallâh emânetçi olduğum Sözler’i inâyet-i hakla ve duânız berekâtıyla lâyıklı kulaklara duyurabileceğimi ümîd ediyorum. Üstâdım, müsterih olunuz, bu nûrlar ayak altında kalamazlar. Onları dellâl-ı Kur’ân’dan enzâr-ı cihâna vaz‘ eden Hâlik-ı Zülcelâl, bizim gibi kimsenin ümîd ve tahayyül etmeyeceği âciz insanlarla bile neşir ve muhâfaza ettirir. Bu işi ben sa‘yim ile, kudretim ile kazandım diyen huddâm o gün görecekler ki, o mukaddes hizmet, zâhiren ehemmiyetsiz görünen, hakîkaten çok değerli diğerlerine devredilmiş olur kanâatindeyim. Bu sebeble oradaki kardeşlerimizden Risâle-i Nûr ile çok alâkadâr olmalarını ricâ etmekteyim.

Hulûsî

[19]

[Hulûsî’nin bir fıkrasıdır]

Risâletü’n-Nûr, Mektûbâtü’n-Nûr’un mütâlaası, tahrîr edilmesi, başkalara neşir ve teblîğe alâ kaderi’l-istitâa çalışılması gibi emr-i hayr-ı azîme havl ve kuvvet-i Samedânî ve inâyet-i lütf-u Rabbânî ile muvaffak olduğum zamanlar ki, bu evkātta evvelen ve bizzât bu fakîr istifâde, istifâza, istiâne etmiş oluyor. Bu i‘tibârla mezkûr saatleri çok mübârek tanıyorum. Firâkına acıyor, o yaşayışın devamını, tekrarını ve kesilmemesini ez-cân u dil arzu ediyorum.

Fakat ne çâre ki, iğtinâm edebildiğim kısacık vakitlerde zihnimi sâfîleştirip nûrların karşısına, dolayısıyla Kur’ân’ın mu‘cizeleri mecmûasına ve azîz ve muhterem Üstâdımın medresesine ve ol Seyyidü’l-Kevneyn Peygamberimiz asm Hazretlerinin ravza-i saadetlerine ve nihâyet Rabbü’l-Âlemîn Teâlâ ve Tekaddes Hazretlerinin huzûr-u lâmekânîsine çıkıyorum. Bu sebeble cidden o nûrlarla iştigāl etmediğim zamanlar, keşke enfâs-ı ma‘dûde-i hayattan olmaya edilir diyorum.

Hulûsî

[20]

[Hulûsî’nin bir fıkrasıdır]

Geçen hafta muhtelif iki cemâate Yirmi Dördüncü Mektûb’un birinci ve ikinci zeyillerini okudum. Dinleyenler hayrân, bu fakir de o parlak i‘câz-ı Kur’ân’dan âdetâ gaşyoldum. Bu eserinizi Risâle-i Nûr ve Mektûbâtü’n-Nûr’un en münevverleri sınıfında mütâlaa ediyorum. Bugün Cum‘a idi. Komşumuz Fethi Bey’e on bir ve on üç numaralı sözleri okudum. Dünyevî işlerden tahlîs-i nefis ile iğtinâm edebildiğim vakitlerde, o mübârek nûrlu pencerelere koşuyorum. Rûhî ve ma‘nevî gıdamı almaya ve bulabildiğim böyle bir muhâtabı da hissedâr etmeye çalışıyorum.

Hulûsî

[21]

[Hulûsî’nin bir fıkrasıdır]

Yirmi Altıncı Mektûb’u büyük sevinçle aldım. Defaâtle, dikkatle, merâkla, muhabbetle, lezzetle okudum. Ve netîcede, Duânız olmasa ne ehemmiyetiniz var? ferman buyuran Zât-ı Zülcelâl’e ubûdiyetle intisâbım hasebiyle ve abdiyetin tazammun ettiği lisânla, kemâl-i acz ve fakr ve şevk ile, tamâmen hasbî, bütün ma‘nâsıyla Allâh nâmına, bütün vuzûhuyla ehl-i îmân ve Kur’ân nef‘ ve hesabına olan maddî, ma‘nevî, zâhirî, bâtınî, dünyevî, uhrevî hıdemâtınızın mükâfâtını lütf u kerem-i bî-nihâyesine münâsib bir tarzda ihsân ve ikrâm buyurmasını ve zât-ı üstâdânelerini her iki cihânda azîz etmesini ol Hâlik-ı Rahîm ve Kerîm Hazretleri’nden abîdâne tazarru‘ ve niyâz eyledim. Ümîdim اُدْعُونٖٓی اَسْتَجِبْ لَكُمْ fermanının tecellî edeceğindedir.

Muhterem Üstâdım, zâten sizin, biz bîçârelerden beklediğiniz yalnız duâ değil mi? Mübârek Sözler hakkında şimdiye kadar mektûblarımda mevcûd olan ihtisâsâtımı nâtık sönük ifâdâtımı, Risâle-i Nûr’a takrîz yapmak husûsundaki niyet-i üstâdânelerine bir şey demeye hakkım yok. Fakat benim o perişan ifadelerim, güneşin yanına mûm yakmak kabîlinden olacak. Ve muhtemelen hakîkatteki sönüklüğüne rağmen o nûrların komşuluğundan, aynadârlığından hisse-mend olarak nisbî bir parlaklık arz edebilecektir.

Risâle-i Nûr’un müstemi‘leri arasında, Sultân Abdülhamîd devrinde Kerbelâ’da senelerce müderrislik hizmetinde bulunmuş olan Hacı Abdurrahmân Efendi nâmında seksen sekiz yaşında bir hoca vardır. Her def‘aki mütâlaadan büyük memnuniyet göstermekte, Çok istifâde ettim, Allâh râzı olsun demekte ve çok duâ etmektedir. Yirmi Altıncı Mektûb’un Üçüncü Mebhası’nı gayr-i ihtiyârî muhtelif rütbede mühim zâtlara okudum. Hepsi, Çok doğru, çok güzel dediler. Evet, bu fakîr çok tecrübe ettim ve yakîn hâsıl ettim ki, وَقُلْ جَٓاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ilâ âhir âyetinin lâyemût mu‘cizesi vardır. Bu def‘aki mektûbları birkaç def‘a muhtelif küçük cemâatlerde okumak nasîb oldu. Bunlardan birinde mühim bir âlim de vardı. Cümlesi hayret ve takdîrlerini ızhâr ettiler.

Benim fikrime gelince: Bütün Risâletü’n-Nûr ve Mektûbâtü’n-Nûr, ihtiyâç zamanına göre her sınıf erbâb-ı dîn ve hatta müfrit muannid olmamak şartıyla, dinsizleri bile ilzâm ve iknâ‘ edecek derecededirler. Fakat dünya bu sevk-i menfaat, hırs-ı câh, küfür ve inâd, gaflet ve kesel, şirk ve dalâl gibi ilaçsız hastalıklara tutulanlar için, bu nûrlara karşı göz yummak, görse bile kabûl etmemek, gördüğünü inkâr etmek, hak ve hakîkati reddetmek gibi dîvânelikler istib‘âd edilemez. Ma‘lûm-u fâzılâneleri, Allâh’ın şu muvakkat misâfirhânesinde insan sûretinde hayvanları eksik değildir. Bu nûrlar intişâr etse idi, elbette böylelerinin bugün istidlâlen dermeyân edilen dîvânelik hezeyanları da açık olarak görülürdü.

Hulûsî

[22]

[Abdülmecîd’in bir fıkrasıdır]

Bu eserler bütün sınıflara ve cemâatlere dâimâ mazhar-ı takdîr oluyor. Kim görse istihsân eder. Tenkîde ma‘rûz olacak eserler değil. Fakat derecât-ı takdîr, derecât-ı fehim gibi mütefâvit ve müteaddiddir. Herkes derece-i fehmine göre takdîr edebilir.

Abdülmecîd

[23]

[Abdurrahmân’ın bir fıkrasıdır]

Hulûsî Bey’in selefi, yirmi altı yaşında vefât eden biraderzâdem Abdurrahmân’ın vefâtından bir-iki ay evvel yazdığı mektûbdur

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ

Ellerinizi öperim, duânızı dilemekteyim. Sıhhat haberinizi, irşâd edici olan Onuncu Söz risâlenizle beraber Tahsîn Efendi vâsıtasıyla aldım. Çok çok teşekkür ederim. Evvelce gerçi emrinize muhâlefet ederek muhterem ve değerli amcamdan ayrıldığıma pişman olmuş isem de ve itâbınıza müstehak oldum ise de, bu da mukadder imiş. Cenâb-ı Hakk’ın emir ve irâdesiyle ve belki de bizim için hayırlı olduğu için oldu. Binâenaleyh, ben cehâlet sâikasıyla bir kusur yaptım ve belâsını da çektim. Bundan sonra çekmemek için affınızı ricâ ve duânızı dilerim.

Azîz mamo Hâşiye Şunu da arz edeyim ki, himâye ve himmetiniz sâyesinde, dîn ve âhiretime dokunacak ef‘âl ve harekâtlardan kendimi muhâfaza ettim ve etmekte de berdevâmım. Gerçi dünyanın değersiz çok musibetlerini gördüm ve çektim ve bir çok da lezâiz ve safâsını gördüm, geçirdim. Hiç bir vakit ve hiç bir zaman unutmadım ki, bunların hepsi hebâ olduğu ve dünyanın Allâh için olmayan lezzet safâsı netîcesi zillet ve şedîd azâb olduğu ve dünyada Allâh için ve Allâh’ın emir buyurduğu yollarda çekilen ve çekilmekte olan mezâhim netîcesi, sonu lezzet ve mükâfât olduğunu bildiğim ve îmân ettiğimden, fenâ şeylerin irtikâbından kendimi muhâfaza edebildim. Bu his ve bu fikir ise, terbiye ve himmetinizle zihnimde ve hayâlimde yer yapmıştır. Hakîkat böyle olduğunu bildiğim için bütün meşakkatlere şükür ile beraber sabretmekteyim.

Şimdi amcacığım ve büyük Üstâdım Habîs olan nefsimle mücâdele edebilmek ve onun hevâî ve bil’âhire elem verici olan arzularını yapmamak ve dinlememek için teehhül etmek mecbûriyetinde kaldım ve şimdi artık her cihetle

Cenâb-ı Hakk’ın lütf u keremiyle rahatım. Kimsenin dediğini, şer ise duymamazlığa gelir ve kimse ile, fenâ hasletleri kapmamak için de ihtilât etmemekteyim. Dâirede müddet-i mesâîden hâriç zamanlarımı kendi evimde Cenâb-ı Hakk’ın şükrü ile geçiriyorum. Bundan başka, ey amca, sizden sonra şimdiye kadar en çok beni îkāz ve fenâ şeylerden men‘ eden, Üstâd-ı A‘zam ve mürşidim olan bu âyet-i kerîmeden duyduğum ve hissettiğimdir:

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٖیمِ

اَلْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلٰٓی اَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَٓا اَیْدٖیهِمْ وَتَشْهَدُ اَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوا یَكْسِبُونَ

Ve öyle biliyorum ki, o gün de Hâşiye pek yakındır

اَللّٰهُمَّ لَا تُخْرِجْنَا مِنَ الدُّنْیَٓا اِلَّا مَعَ الشَّهَادَةِ وَالْاٖیمَانِ: Duâm bu ve i‘tikādım böyledir ve böyle de îmân ettim.

اٰمَنْتُ بِاللّٰهِ وَمَلٰٓئِكَتِهٖ وَكُتُبِهٖ وَرُسُلِهٖ وَبِالْیَوْمِ الْاٰخِرِ وَبِالْقَدَرِ خَیْرِهٖ وَشَرِّهٖ مِنَ اللّٰهِ تَعَالٰی وَالْبَعْثُ بَعْدَ الْمَوْتِ حَقٌّ اَشْهَدُ اَنْ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللّٰهِ

Abdurrahmân

[Yirmi Yedinci Mektûb’un Birinci Zeyli ve İkinci Kısmı]

[24]

[Hulûsî-i Sânî olan Sabrî Efendi’nin fıkralarıdır]

Meb‘ûs-u Âlem Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimiz Hazretlerinin insanları hayrette bırakan ve cüz’î şuûru olana îmân-ı kâmil bahşeden, fevkalhad ve hârikulâde bin envâ‘-ı mu‘cizât-ı Ahmediyeyi asm ihtivâ eden ve pek âlî ve azîm kıymeti müsbet ve müsellem bulunan On Dokuzuncu Mektûb’un dördüncü cüz’ünü, nazar ve teveccüh-ü fâzılânelerinde min gayr-i haddin vekîlleri bulunduğum mûmâ-ileyh Hulûsî Beyefendi’ye irsâl kılınmak üzere istinsâha başlamıştım.

Bin mu‘cize-i Muhammediye asm münderic olan On Dokuzuncu Mektûb, mukaddemen dahi arz edildiği vecihle, arzumun fevkınde pek ziyâde ulvî ve nûrânî mebâhis ve vakāyi‘-i risâlet-meâbiyeyi beyân ve müjde ile rûh ve kalb-i âcizîyi bahar âlemi gibi gül ve gülistanlığa çevirmiştir. Bu husûsta kalben hisseylediğim duygulardan mütevellid ve lâzımü’l-arz medh ü senâyı gāyet parlak bir tarzda arz etmek ehass-ı emelim ise de, maalesef söylemekten âciz bulunduğumu beyân ile iktifâ ediyorum.

Yalnız şu noktayı hissettim ki, o vakāyi‘de siz cismen değilse de, fakat rûhen Server-i Kâinât Efendimiz Hazretleriyle beraber idiniz tasavvur ediyorum. Zîrâ o vakāyi‘-i mezkûrenin künyesiyle, mevkiiyle, an‘anesiyle kat‘iyen müşâhede ve ol vecihle nakl ü tahrîr buyurduğunuza kāni‘ ve kāilim.

On Altıncı Mektûb’u Atabey’e giderken götürdüm. Ekser noktalar bir kısım ihvânı ağlattı. Ve amcazâdem Zühdü Efendi, On Altı'yı okuyunca, Şimdiye kadar bilmediğim ve görmediğim nûrânî ve pek kesretli sürûr-u ma‘nevîyi ihtivâ eden bir pencere bugün kalbime açıldı. Şu pencereden hâsıl olan netâici yazmak iktidarımın fevkınde ise de, avn-ı İlâhîye dayanarak bir arîza ile arz etmek ehass-ı emelimdir. Nihâyetsiz selâm ve hürmetlerimi teblîğe tavassutunuzu ricâ ederim dediler

Sabrî