İşârât-ı Selâse nâmıyla müsemmâ es-seyfü’l-meslûl tesmiye ettiğim risâle-i ferîdelerinde, nâkâbil-i inkâr hakāik-i mürûde ve müdâfaât-ı vâkıaya karşı kimsenin şakk-ı şefe etmeye mecâli bulunmadığı pek vâzıh ve gāyet sarîh ve delâil-i kat‘iye ile müsbet müddeâsıyla sâbit ve yektâlığıyla imtiyâz etmiş bir fıkra-i hakîkattir. Bu eserde eski üstâd ta‘bîrini asıl üstâd nâm-ı âlîsine kalb ederek diyorum: Asıl Üstâdımın şu ve şuna mümâsil haklı ve hakîkatli müdâfaâtı tam yerindedir. Bu haklı beyânât-ı hârika bütün rûhlara ve bilhassa rûh-u fakîrâneme çok zevkli ve hoş geliyor. Me’zûniyet alsam çoklara göstereceğim. Hâlik-ı A‘zam’a hesabsız şükürler olsun ki, bizim gibi kusûrlu, hatâlı, âciz kullarına ihsân-ı ale’l-ihsân olarak, bir cisimde iki üstâd ihsân buyurdu. Diğer Üstâdımız ma‘rifet-i İlâhiye ve mesâil-i îmâniyeyi ta‘lîm eder. Asıl Üstâdımız celâliyle ittisâf eder. A‘dâya karşı zırhlı mücâhid-i îmân ve yeni Üstâdımız hilmiyetle ittisâf eder, yârân-ı ehl-i îmân oluruz.

Azîz ve muhterem Üstâdım, şimdiye kadar kıymetdâr ve ma‘nîdâr ve cihân-değer lâyuad eser-i girân-bahâlarınızla binler yabânî ve meyvesiz ağaçları semeredâr eşcâra hakāik-i Kur’âniye aşısıyla aşıladınız ve hatta koca hamam kütüklerini şem‘alandırıp mahsûldâr bir hâlete ifrâğ buyurdunuz. Sa‘yiniz meşkûr olsun. Âmîn

Talebeniz

Hulûsî-i Sânî

M S

[237]

[Büyük Hâfız Zühdü’nün Risâle-i Nûr niyetiyle Risâle-i Nûr’un bir nâşirine dâir bir fıkrasıdır]

Üstâd-ı Ekremim,

Cenâb-ı Hakk biz Risâle-i Nûr şâkirdlerinin irşâd ve ihlâsı, ehl-i dünyânın ikrâh ve gayzını, her iki tarafın iyiliği olmak üzere bin türlü mihnet ve meşakkat-i garâib-i hâl göstere göstere, tâ Kürdistan’dan efendimi Isparta vilâyetinin halkına göndermiştir. Buradaki çektiğiniz mihnet ve meşakkat, a‘dânın hücûmu hep biz yüzündendir. Fakat ehl-i dünyâ şahs-ı âlînize ihânet etmişler ise de, Risâle-i Nûr Şâkirdlerine çok büyük lütufta bulundular ve bulunmuşlardır. Onlar da efendimizi Risâle-i Nûr şâkirdleri gibi görse ve bilseler idi, biz âcizlere efendim düşer mi ve düşürürler mi idi

Mülâkāt olabilmek kābil olabilir mi idi? Hidâyet yolu gösterici lem‘aları yazmaya, hem sohbet olmaya muvaffak olunabilir mi idi? Onun için bendeniz onlara da Allâh’ın hidâyeti yetişip, an karîb irşâda muhtâç bulunduklarını Rabbim bildirsin diye duâcıyım.

Şu hâlde efendimiz’e lütuf buyurulan mücevherât-ı Kur’ân-ı Hakîm’in hakāik ve dekāik tohumunun zirâat tarlası Isparta vilâyetinde meskûn ahâlinin kalbi demek olur. Me’mûr edildiğiniz vazîfe nihâyet bulmamış olmalı ki, Rûhu’l-Beyân sâhibi İsmâîl Hakkı’nın söylediği nazmında Gül açılmaz gülistân olmayınca dediği gibi, açılmıyorsunuz. Açıyoruz, söyletiyoruz, söylettiriyoruz. Her tarafa îcâb ettikçe yedinizdeki mahfûz mücevherâtı neşretmedikçe me’muriyetinize nihâyet verilmeyecektir. Derdimizin büyüklüğünü dermanımıza gönderilen Efendimin fazl u kemâlinden anlıyorum

Hâfız Zühdü

[238]

[Büyük Hâfız Zühdü’nün Risâle-i Nûr niyetiyle Üstâdı hakkında hüsn-ü zannına binâen yazdığı bir fıkrasıdır]

Ne bahtiyar yaratmış yaradan seni

Kendine numûne etmeyen, delidir deli

Cenâb-ı Hak lutf etmiş, göndermiş bize

İnsaf edelim, kendinize gelin ahâli

Kahyası değilim, o işini görmüş

Ölmezden evvel kendisi ölmüş

Zem, meth âna lâzım değildir

Hakîkati o çok güzel görmüş

Gördüğü hakîkati göstermek ister

Zihnini işgāl ettiği hep bu teşvişler

Islah-ı halka vücûd hasretmiş

Gece gündüz Allâh’tan te’sîrini diler

Hakîkat yaratmış numune-i nev-i beşer

Nefsin hastalıklarını nefisten çeker

Kabahat görmez, setreder geçer

İstimsak edeni cennete çeker

Cismi dünyada, âhiret işi

Var mı kendine benzer söyleyen bir kişi

İsmi müsemmâda dâhil Bedîüzzamân EnNursi

İki cihânda ayırmaz Zühdü müflisi

Beni kendine yâr et, diye yalvardım

Hem gözünden öptüm, kabûl dedi kandım

Hâfız Alî Efendi'ye tezkere yazdı

Uhuvvet defterine geçtiğimi inandım

Bu fırsat her zaman elimize geçmez

Nedâmet ederiz, fayda etmez

Şimendiferin hareketi belli değildir

Biletsiz insanı hem kabûl etmez

Halka duâcıyım hep var olsunlar

Söylediğim haktır kulağa koysunlar

Gösterdiğim tabip uzakta değil

Derdin dermânıdır gidip bulsunlar

Ben de dertli idim, dermanımı buldum

Nasihatlerinin çoğunu kulağıma koydum

Gün-be-gün derdim sıhhat bulmakta

Tabip hazıktır diye dellâl oldum Hâşiye

Vereme tutulmuş bütün insanlar

Tabip gönderilmiş kendilerini arar

Darb-ı mesel olmuştur

Tâli'i yâver olanın yarasını yârî sarar

Yaşım elli yedi her şeyden geçtim

Mevcut eşyâdan iyisini seçtim

Himmeti var olsun, çok himmet etti

Kûşe-i vahdeti ihtiyâr ettim

Vezinsiz, mevzunsuz biraz söyledim

Dinlenir diye gönlümü eğledim

Aruz ilmiyle alâkam yoktur

Okuyana cehlimi izhâr eyledim

Hâfız Zühdü

[239]

[Doktor Abdulbâkî’nin fıkrasıdır]

Feyiz-yâb, fazîletli, muhterem Üstâdım Efendim Hazretleri,

Yirmi beş devâyı mücmel, bu def‘a te’lîf-i âlîlerini istinsâh eylediğim Risâle-i Nûr hakkında bendenize te’sîr ettiği aşı, doğrudan doğruya fikir, kalb ve rûhuma bir iksîr-i şâfî olarak te’sîr eden aşının tereşşuhâtı, bir havuz teşkîl eylediği cihetle, işbu havuzun setlerini açmak, tereşşuhâtı seyelân-ı tabiîsine koymak bir mes’ele olmuştur ki, yirmi beş devâyı sath-ı arz üzerinde maddiyyûn yirmi beş bin hekim-i anglüsyon bir araya toplansa, bunları toplamak için yirmi beş bin lira sarf etmek isteyen milyoner bir fabrikatör, otuz altı sahîfelik Risâle-i Nûr’un vereceği ma‘lûmâtı ve hastanın maddî ve ma‘nevî rûhî gıda ve teselli ve tedâviyi bu Risâle-i Nûr kadar veremez.

Eceli yakın bir hastaya maddî bir takım tedâbîr ittihâz ile röntgen ve elektrik hekimi ve kimyevî ilaçların te’sîri muvakkat olduğu, nihâyet te’sîrinin adem-i icrâsıyla kat‘î ölüm hasta hakkında vâki‘ olacağı fennen ta‘yîn etmesiyle, hey’et-i mezkûrenin dağılması ve tedâbîr ve ilaçların ecele faydası olmadığını bilen maddiyyûn doktorlar, Sâni‘-i Hakîm’in yolcusudur derler.

Mâdem zevilhayat için er ve geç yolculuk var. Yolun zorluğunu ve karanlığın zulmetini bilen ehl-i îmân için bir nûr aramak çâresi var. O nûru intişâr eden, saâdet-i ebediye için hazırlık öğreten, Kur’ân-ı Hakîm’in dellâlı ve Resûl-ü Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın sünnet-i seniyesinin yardımcısı olan Üstâdım Efendim Hazretlerinin bu def‘a te’lîf ettikleri risâlede, hastalığa mübtelâ olanların derecesine göre amel-i sâlihlerinin artması, seyyiâtlarının azalacağı ve bilhassa hastanın âfiyeti giderek, Allah’dan gelen hastalığa şükreden, sabreden bir mü’min kardeşin çektiği azâb ve işkence bir ecir mukābili olduğu, bir keffâretü’z-zünûb olduğunu âyet-i celîle ve hadîs-i sahîh ile kat‘î olarak isbat eden böyle bir allâmenin neşriyâtına inanmamak, Allâh’ın emrine inanmamaktır.

Biz ümmîlere, Arabca okumasını bilmeyen ve ibâreleri anlamayan biz câhillere Allâh’ın emirlerini öğretmekle mükellef ve farz-ı aynı îfâ etmesiyle müdâvim ve sünnet-i seniyeyi îzâh ve ameli icrâsını aşılayan Üstâdımıza, Rabbim uzun ömür ihsânıyla hizmet-i Kur’ân ve sırr-ı îmân hakkındaki vazîfesine muvaffakiyetini Rabbimden temennî ediyorum.

Cismimin zamanınıza yetişmesiyle, rûhumun Üstâdımdan terbiye almış olmasıyla, Rabbime hamd ü senâ ve şükürlerimi her an secdelerle niyâz ediyorum. Vâki‘ olan kusurumun affıyla duânıza muhtâç bulunduğumu arz eylerim Efendim Hazretleri.

Abdülbâkî

[240]

[Ehl-i dünyânın Risâle-i Nûr sâhibi hakkındaki asılsız üç vehimleri münâsebetiyle bir kardeşimizin ettiği suâline karşı Re’fet, Husrev, Rüşdü, Bekir ve Süleymân’ın verdikleri cevâb ve fıkralarıdır]

Üstâdımız Barla’da kimsesiz kaldığı için mütâlaa edecek kitapları olmadığından, dünyadan ümîdini kesip, âhiret noktasında, îmân cihetinde kendi nefsiyle olan mükâlemelerini, düşündüklerini çok def‘a Ey nefsim, Ey nefsim diye kaleme almış. Ne vakit o vaz‘iyetten, o belâdan kurtuldu, buraya geldi. Altı ay zarfında oradaki altı gün kadar bir şey yazmadı. Zâten neşriyât yapmıyor. Ancak kendi nefsi için nota nev‘inde kayıd ettiği mesâili, îmân cihetinde vesveseye düşmüş bazı hâs dostlarının istemelerine binâen, güçlükle onlar alıp mütâlaa ediyorlar. Yazdığı en mühim bir eseri bir müdür, vesveseli ve onun hakkında muannid bir vâliye şikâyet tarzında vermiş. O muannid vâli tedkîkātında, Bu eserde ve bunun neşriyâtında siyâsete taalluk edecek bir cihet yoktur. Sırf mesâil-i îmâniyeye âittir diye hakîkati anlamakla o müdürü tekdîr etmiştir.

Hem hocamız tarîkat zamanı olmadığını, mütemâdiyen dostlarına söylüyor. Îmânı kurtarmak zamanıdır diyor. Buna delîl, dokuz senedir hiç kimseye tarîkat ta‘lîm etmemesidir. Yalnız mezhebi Şâfiî olduğu için, namazdan sonraki tesbîhâtı biraz fazlacadır. O fazlalık da, otuz üçer tesbîhâttan sonra, mezheb-i Şafiîde sünnet olan bazen on, bazen otuz üç لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ ve üç def‘a salavât okumaktan ibârettir.

Husûsî ibâdetinde yanına hiç bir kimseyi bırakmaz. En hâs hizmetçisi de yanına giremez. Ve diyor ki: Ben şeyh değilim. Ancak bir hocayım. Eskiden dünyaya karıştığım için günahlarım çoktur. Onlara istiğfâr ediyorum diyor.

Üstâdımız hakkında ehl-i dünyâ ve ehl-i hüküm tarafından çok def‘a Ne ile yaşıyor? diye endişekârâne soruluyor. Bu suâl altında, Acaba başkaların hediye ve sadakaları ile mi yaşıyor? deniliyor.

Elcevab: Bizler dâimî hizmetindeyiz. Hiç bir kimsenin sadaka ve hediyesini ihtiyârıyla kabûl etmez. Mecbûr kaldığı zaman, mukābilini vermek sûretiyle alır. Barla’da köy halkı az olduğundan, men‘ edip kendini kurtarıyordu. Buraya geldikten sonra, Barla gibi Ben bir şey istemiyorum diye olan musırrâne redde muvaffak olamadı. Hâtırları kırılmayacak bazı dostların getirdikleri yemekleri birkaç def‘a yedi. Sonra birdenbire, hasta olmadığı hâlde iştihâsı tam kesildi. Bizim kanâat-i kat‘iyemiz geldi ki, başkasının hediye ve sadakasını yedirmemek için, ma‘nevî bir ihtâr ve bir inâyettir.

Evet, iki sene evvel, bütün Ramazân’da üç ekmek ve bir okka pirinç ona ve dört kedisine kâfî geldiği gibi; bir sene evvel üç francala bir Ramazân yine kâfî gelmişti. Bu Ramazân-ı Şerîf’de, otuz günde, yarım okka yoğurtla, yarım okkadan daha az pirinç ve dört kuruşluk bir francala yediğini yalnız bir-iki kupa çay içmek ve iftâr zamanında bir çay kaşığı bal yemek müstesnâ başka bir şey yemediğini bizzât müşâhede ettik. Hâşiye

Hem dâimî hizmetinde olan bir arkadaşı Rüşdü, üç okkası beş kuruşa satılan ufak balıklardan güzelce

kızartılmış üç tane getirmişti. Bunları Üstâdımıza yedirmek için ısrâr etti. Hem Rüşdü Efendi’nin hâtırını kırmamak, hem de balıkları sevdiği için yedi. O balık yüzünden beş sâat mütemâdiyen sancı çekti. Bu sancı başladıktan üç sâat sonra, Rüşdü Efendi’ye dedi ki: Husrev’deki paramdan balığın fiyatını al, sancı devam ediyor dediği hâlde, balıkların fiyatını almadığı için iki sâat daha devam etti. En nihâyet dedi ki: Aman parayı al, beni bu sancının verdiği ızdırabdan kurtar. Rüşdü Efendi balığın fiyatını aldığı dakîkada, sancı birdenbire kesildi. Biz Üstâdımızın hâlinden ve vaz‘iyetinden, bu acîb hâli aynen gördük. İşte Üstâdımız hakkında Ne ile yaşıyor? diyenler, hatâlarını tashîh etmelidirler.

Süleymân Bekir Re’fet Husrev Rüşdü

[241]

[Mu‘cizât-ı Ahmediye’yi asm yaldızlı yazan Doktor Abdulbâkî Bey’in fıkrasıdır]

Sevgili, müşfik Üstâdım, Efendim Hazretleri,

Kıymetine nihâyet olmayan ve her vecihle medih ve takdîre ve sitâyişe şâyân bulunan Risâle-i Nûr eczâlarından bir parçası olan On Dokuzuncu Mektûb’u ve bu mektûbun mazhar olduğu intişârındaki inâyetine mâsadak olan kalemimle iki gün evvel ikmâl edip, bugün sevgili Üstâdıma takdîm ediyorum. Bu risâle hakkında azîz Üstâdıma kalbî ihtisâsâtımı arz etmek istiyorum. Fakat ne kalemim ve ne de kālimle ifadeden âcizim.

Bu risâlenin rûhumda vücûda getirdiği tebeddülâtı ta‘rîf imkânsızdır. Hakîkaten rûhumun asr-ı saâdete âit karanlıklı noktalarını aydınlatmış, kalbimin en derin mahallerine nüfûz ederek, fakîr talebenize verdiği ziyâları, nûrları ile fakîr talebenizi öyle bir hâle getirmiştir ki, bu kusûrlu talebenizin Cenâb-ı Hakk’dan istediği, o zulümâtları yararak nûrlar serpen asırda, beşeriyeti helâkden kurtarıp saâdete da‘vet eden ve elinde ve lisânındaki sonsuz mu‘cizâtıyla, yalnız beşeriyete ve dünyaya değil, bütün mevcûdâta, dünya ve âhirete kendini tanıttıran o Peygamber-i Zîşân’a asm ümmet olabilmek ve sevgili Üstâdıma talebe olabilmek kaydı altında hayatıma hâtime verilmesidir. El ve ayaklarınızdan öperim, Efendim

Abdulbâkî