[155]

[Hulûsî Bey’in fıkrasıdır]

بِاسْمِهٖ وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ الْاَنْبِیَٓاءِ وَالْمُرْسَلٖینَ وَبِعَدَدِ الصِّدّٖیقٖینَ وَالصَّالِحٖینَ

Eyyühe’l-Üstâdü’l-Azîz,

Bu hafta Otuz Birinci Mektûb’un Yedinci Lem‘asıyla Üçüncü Lem‘asını, hazîne-i Mektûbâta ilâve ve muhibbân ve müştâkāna tilâvet eylemekle, vâsıta-i âliyenizle, bir lütf-u azîm-i İlâhîye daha mazhar olduğumdan dolayı Kerîm ve Rahîm ve Bâkî-i Zülcelâl’e yüz binler hamd ve şükreylemekte ve sevgili Üstâdımı rızâ-yı Samedânîsine ve vazîfe-i meşkûre-i ma‘neviyesinde devamlı, nüfûzlu, şumûllü muvaffakiyetlere mazhar buyurmasına, abîdâne tazarru‘ ve niyâzlarda bulunmaktayım. Bu bîçâre ve isyankârdan çok duâ beklediğinizi emir buyuruyorsunuz. Ben o dergâh-ı âlîye ancak bir nevi‘ i‘câzının ızhârına Fahrü’l-Âlemîn, Habîb-i Rabbü’l-Âlemîn, Seyyidü’l-Mürselîn Sallallâhü Teâlâ Aleyhi ve Sellem Efendimiz Hazretlerinin en büyük mu‘cizesi olan ve tâ kıyâm-ı sâate kadar hükmü ve i‘câzı bâkî olacağına îmân ettiğim Kur’ân’ın nûrları delâletiyle ve Üstâdımın mübârek isimlerini, vesîle-i kabûl olmak üzere kullanarak ilticâ edebiliyorum. Hiç mümkün müdür ki, bu eşiğe yüzümü sürerken, Yâ Rabb, Üstâdım Saîd Nûrsî Hazretleri’nden râzı ol ve dâreynde muradlarını hâsıl kıl diye yalvarmayayım? Aslâ ve kat‘â Bu bir vazîfe olmakla beraber, kanâatçe inşâallâh vesîle-i icâbe-i duâdır.

Azîz Üstâdım, sadîkınızın zayıf rûhu, bu fânî hayâtta olduğu gibi, bâkî ve sermedî hayatta da inşâallâh ulvî rûhûnuzun cenâh-ı şefkatinden ayrılmayacaktır ve ayıramayacaklardır.

Evet, gayr-i kābil-i inkârdır ki, bu fânî hayâtın dağdağaları arasında, havâs ve letâif her zaman müştâkı bulundukları münevver ve muhteşem aynaya bakamıyorlar. Fakat o meşgaleden ferâgat edildiği anda, yine nûr bütün haşmetiyle arz-ı dîdâr ediyor. Bu zamanlarda hiç bir ayrılık hissetmiyorum. Hatta ihtilâf-ı mekânı da te’sîrsiz görüyorum. Yedinci ve Üçüncü Lem‘aların bura postahânesine vürûdu, Ramazân’ın on birine tesâdüf ediyor. Bir gün postada kalmasına karşılık tutulursa, her bir lem‘a bu mübârek ayın başından onuna kadar birer gün almışlar ve اَوَّلُهُ رَحْمَةٌ olan aşr-ı evveli Ramazân’da mahall-i maksûda vâsıl olmuşlardır. Müftülük i‘lânına göre tam onuncu gündedir. Dördüncü ve Sekizinci

Lem‘aları da bu mâh-ı gufrânın on dördüncü günü aldım. Posta bir gün evvel geldiğine ve bir günü de yine postada kalışına veya birinci makama sayılırsa, bu nûrlu eser de, sanki Ramazân’ın her gününden bir lem‘a alarak yerini bulmakla, hem bu adedlerin boşuna konulmadığına, hem اَوْسَطُهُ مَغْفِرَةٌ olan aşr-ı sânî-i Ramazânda yazıldığı mahalle yetişeceğine sarâhat derecesinde delâlet ediyor.

Şu saatte şuââtını gözüme sokan güneş gibi, bu kadar nûrlu ve zâhir hakāiki, mahzâ bir inâyet-i İlâhî olarak bu bîçâreye gösterilen bu mübârek eserlerden, bu nûrların bihavlillâh gurûbsuz tulû‘ ettikleri mahalle, Utârid ve Zühre gibi maddeten ve ma‘nen yakın bulunan Hizbü’l-Kur’ân’a dâhil hâfız, sâdık, hâlis ve sâlih kardeşlerimin daha çok esrâr anlayacaklarına şübhe etmiyorum.

Mademki, merkez-i feyze en uzak bulunan âciz bir kardeşlerinin mübârek eserler hakkındaki duyguları, kendilerinin de lâyıklı, ma‘nâlı çok değerli ihsâslarını beyâna vesîle oluyor, inşâallâh bu hareketleri hizmet-i Kur’ândan ma‘dûd olur. Âlî huzûrunuzda kardeşlerimle biraz konuşmak istiyorum.

Kardeşlerim, bu bîçârenin nûrlarla iştigali üç devreye ayrılmıştır.

Birincisi: Üstâd Hazretleriyle ilk teşerrüf etmek saâdetine nâil olduğumdan i‘tibâren, intişâr etmiş olan eserleri kendim için istinsâh etmek.

İkincisi: Yine muhterem Üstâdın emirlerine imtisâlen, Sözler’in muhtelif tabaka-i nâsa te’sîrleri ve kābil-i cerh, lâzımü’t-tashîh, mûcib-i i‘tirâz cihetleri olup olmadığını, kāsır aklımla anlayabildiğim ve kısa görüşümle seçebildiğim kadarını arz eylemek ve bütün fırsatlardan istifâde ile dîn kardeşlerime fâideli olmak, onlara da bu nûrları göstermek, dikkat-i nazarlarını celb etmek, kalbî ve bâtınî yaralarına merhem eylemek emeliyle, ihtiyârsız ve ma‘nevî bir te’sîr altında âsâr-ı nûru aşk ile okumak.

Üçüncüsü: Yine azîz ve müşfik Üstâdımın emirlerine mutâvaatla, bildiğiniz vecihle her birisi bir türlü letâfet, belâgat ve celâdette ve çok kolaylıkla akıllara hayret verecek tarzda intişâr etmekte olan nûrlu âsâr hakkındaki ihtisâsâtlarımı arz eylemek ve bizzât veya kardeşlerim nâmına, bazı Kur’ânî müşkilât ve tereddüdâtı makam-ı feyze takdîm

ederek, bu tarîkle hem müşkilin halline, hem de sâil ile birlikte, diğer kardeşlerin istifâdelerine âcizâne hizmet eylemek. Denizden katre mesâbesindeki bu Kur’ânî hizmetten dolayı, bu bîçâreye bir kıymet atfetmeyiniz. Çünki maalesef hiç liyâkatim olmadığını ben çok iyi biliyorum. لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّٰهِ ilâ âhir âyet-i celîlesi ümîd vermemiş olsa, isyanımın nihâyetsizliği karşısında çıldırmak işten bile değil.

Öyle ise, azîz kardeşlerim, bu zavâllı kardeşinize hayır duâ buyurmanızı bilhassa ricâ ediyorum. Kur’ân hesabına bakılırsa, o zaman belki bazı güzellikler görünebilir. Bu da, sevgili Üstâdımızın buyurdukları gibi, Kur’ân’ın güzelliği ve bu menba‘-ı kevserden gelen nûrların latîfliği bu husûsu te’mîn etmişlerdir. Hîn-i sabâvetimden beri, en ziyâde menfûrum, felillâhilhamd yalan söylemektir. Onun için hakîkati ifade ettiğime emîn olabilirsiniz ki, yukarıda arz ettiğim üç safhada ihtiyâr ve tesâdüf yoktur. Hâkim olan, bir dest-i gaybî ve kader-i İlâhîdir. Bunu hissediyordum. Kader-i İlâhîyi îzâha lüzûm yok. Dest-i gaybin de Gavs-ı A‘zam, Sultânü’l-Evliyâ, Bâzü’l-Eşheb, Seyyid Abdülkādir-i Geylânî ks Hazretleri olduğunu son def‘a öğrenmiş olduk.

Fakat muhterem Üstâdımın âlî aflarına istinâden şunu da ilâve edeyim ki, Gavs-ı A‘zam ks Hazretlerinin kerâmet-i gaybiyeleri, sarâhaten Üstâdımız Saîdü’n-Nûrsî Hazretlerini göstermektedir. Çocuklukdan beri hârika tercüme-i hâli tedkîk edilecek olursa görülür ki, bu zâtın vücûdu sırf Kur’ân ve îmân hesabınadır. Ondandır ki, o hârika hâlâta mazhar olmuş. Biz bîçâreler bu şem‘in pervânesi oldukça, hizbü’l-Kur’ân nâmına Hazret-i Gavs’ın himmet ve duâsına ve cedd-i Zîşânı Peygamberimiz Sallallâhü Teâlâ Aleyhi Vesellem Efendimiz Hazretlerinin şefâatine, iltimâsına ve nihâyet Münzilü’l-Kur’ân’ın affına, himâyesine mazhar olacağımıza da şübhe edilmemek lâzımdır.

Allâh-ü Zülcelâl cümlemizi muhâfaza buyursun. Dâreynde bâis-i necâtımız olan bu hizmeti bilkülliye terk edecek olursak, o zaman helâkımız muhakkaktır. Mademki, elimizde ma‘füvv olduğumuza dâir senedimiz yok. Bâis-i feyzimiz Üstâdımız hazretlerinin bizlere şefkatinden dolayı, kerâmet-i gaybiyeden haber verdikleri müjdeler, yalnız şevkimizi ve şükrümüzü artırmaya vesîle olmalı. İsimlerinin sarâhaten zikredildiğini bildirmekle beraber, gösterdikleri âlî ferâgat, cümlemiz için nazar-ı ibretle görülmeli ve cidden taklîd olunmalıdır.

Yine emirlerindendir ki, bizler hizmetle muvazzafız, mükellefiz. Netice ile değil. Bu nûrlu hizmette bizleri birleştiren Allâh-ü Zülcelâl’den niyâzım, haşirde de livâ-yı Muhammedî asm altında haşir ve cem‘ olmaklığımızdır.

اَللّٰهُمَّ رَبَّنَا یا رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّٓا اِنَّكَ اَنْتَ السَّمٖیعُ الْعَلٖیمُ

Müsâadenizle sadede geliyorum:

Otuz Birinci Mektub’un Yedinci Lem‘asına esas olan üç âyet-i celîlenin tefsîri hârika bir tarzdadır. Bilhassa ikinci vecihle birinci vechin ikinci ihbâr-ı gaybî ciheti, işitilmemiş bir sûrettedir. Bu mektûbun üçüncü lem‘ası ki, كُلُّ شَیْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَیْهِ تُرْجَعُونَ âyetinin meâlini ifade eden یَا بَاقٖٓی اَنْتَ اَلْبَاقٖی یَا بَاقٖٓی اَنْتَ اَلْبَاقٖی cümlelerinin gösterdikleri iki hakîkatten çok büyük feyiz aldım. Garibdir ki, bu mübârek eser, لَقَدْ صَدَقَ اللّٰهُ رَسُولَهُ الرُّءْیَا بِالْحَقِّ ilâ âhir; âyet-i celîle ile başlamakla, sanki bu fakîrin gördüğü rüyaya bir işâret yapıyor, diyor ki: Senin rüyanda gördüğün kamer, bu âyette bahis buyurulan rüyanın sâhibi iken, cihanın Fahri asm Hazretlerinin bir parmak işaretiyle ve izn-i hakla inşikāk etmiştir. Şems onun hâtırı için, On Dokuzuncu Mektub’da beyân buyurulduğu üzere, bir sâat hareketsiz görünmüştür gibi mu‘cizâtını hatırlatarak, Ey gāfil, ittibâ‘-ı sünnet et diyor. Ve bu rüyayı nakleden mektûbumda, Otuz Birinci Mektub’un Birinci ve İkinci Lem‘alarıyla, Yirmi Dokuzuncu Mektub’un Birinci Remzi’nin Birinci Makamı’ndan gelen feyiz netîcesi, ihtiyârsız yaptığım ta‘bîrin sonunda yazmış olduğum كُلُّ شَیْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهُ âyet-i celîlesinin bir nevi‘ i‘câzlı tefsîrini de beyân buyurmakla, mektûbuma gāyet latîf ve çok muhteşem bir cevâb verilmiş oluyor.

Otuz Birinci Mektub’un Dördüncü Lem‘asının Birinci Makamı Minhâcü’s-Sünne denmeye hakîkaten lâyıktır.

Birinci Nükte: Resûl-ü Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın ümmetine şefkatinin derecesini ve bihakkın Şefîu’l-Müznibîn olduğunu göstermekle beraber, Süleymân Efendi merhûmun mevlid-i şerîfindeki,

Tıfıl iken ol diler idi ümmetin,

Sen kocaldın, terk edersin sünnetin.

Vecîzesini hâtırlatmakta ve ol Hazret’e asm ümmet olanlara, sünnetlerine riâyet lüzûmunu ehemmiyetle ders vermektedir.

İkinci Nükte: Cenâb-ı Peygamber Sallallâhü Teâlâ Aleyhi Vesellem Efendimiz Hazretlerinin nesl-i mübâreklerinin, ilâ yevmi’l-kıyâm Hazret-i Hasan ve Hüseyin radıyallâhü teâlâ anhümâdan geleceklerini, istikbâlde çok mübârek zevâtın da bu meyânda zuhûr edeceklerini nazar-ı nübüvvetle gördükleri için, bu iki hafîdine bütün o nûrlu zâtlar hesabına şefkat göstermesi öyle bir ta‘rîftir ki, beşerin düşünmesiyle yazılmasına imkân yoktur.

Üçüncü Nükte: Nass-ı kātı‘ ile sâbit ve hadîs-i Nebevî ile müberhen Âl-i Beyt’e muhabbete işâret etmekte ve bu vazîfeyi îfâya da‘vet eylemektedir. Çünki İslâmiyet bir vücûdsa, bu vücûdun belkemiği, muhakkak Âl-i Beyt ve başı her zaman Kitabullâh’dır.

Dördüncü Nükte: Şîaları ilzâm edecek kadar kuvvetli bir derstir. Bu şumûllü dersten gāye ne olduğu, sonunda mükemmelen icmâl edilmiştir. وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّٰهِ جَمٖیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا emr-i celîline tevfîkan, bütün mü’minler tevhîde çağırılmıştır.

Kerâmet-i Gavsiye’nin işârâtını te’yîd eden remizleri defaâtle okudum. Bu müjdeler hamd ve şükrümü artırmıştır. Zenbilli Ali Efendi’nin hâle çok uygun olan fıkrası hoşuma gitti. Latîf tefe’ülünüz خِتَامُهُ مِسْكٌ kabîlinden olmuştur.

Evet, Kur’ânî bahçede her zaman başka renkte, başka letâfette, başka te’sîrde hakîkî cennet çiçekleri açılıyor. Bu mezherenin bülbülüne ve onun gönülleri teshîr eden nağmesini dinleyen, meşk eden yoldaşlarına, dâreynde selâmet ve saâdet ve muvaffakiyetler temennî ve niyâz eylerim.

Şâirin zamana muvâfık bir beyti:

Bir mevsim-i baharına geldik ki âlemin,

Bülbül hâmûş, havuz tehî, gülistan da harâb

Ben de derim:

Öyle bir bid‘atler devrindeyiz ki İslâm’ın,

Bir bülbülü, bir gülistanı kalmış Kur’ân’ın.

Kerâmet-i Gavsiye’yi henüz kimseye okuyamadım. İçinde bu bîçâreden bahsedişi, okumak hususunu düşündürüyor. Mübârek Ramazân Hâşiye bir an evvel bu isyankârların, kadir-nâşinâsların elinden yakayı kurtarmaya çalışır vaz‘iyette, sür‘atle elimizden gitmektedir. İmam Ömer Efendi geçen sene, Ramazân’ın Hikmetleri eserinin Ramazân ayı geçtikten sonra gelişinden, benim gibi müteessir olmuştu. Bu Ramazân’ın birinci Cum‘a hutbesinden, ben de hazır olduğum hâlde yüzlerce cemâate, bu nûrlu hikmetlerden birkaçını hemen aynen okudu. Bu anda bu fakirde husûle gelen şükür hislerini ta‘rîf edemeyeceğim اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّٖی

Hulûsî

[156]

[Kalemi kerâmetli Mes‘ud’un bir fıkrasıdır]

Âlîcenâb ve fazîlet-mend Üstâd-ı muhteremim Efendim Hazretleri,

Tulûât olmadıkça, siz Üstâdıma mektûb yazmaya muktedir olamıyorum. Çünki başlıca âmâlim nûrların ikmâli olduğundan ve yazdığım esnâda bir an evvel bitirmek emeliyle serî‘ bir sûrette yazdığım için, o nûrlardan almış olduğum feyzî etraflıca anlatamayacağım için, mektûb yazmaya cür’et edemiyorum.

Husrev Efendi’nin nezdinizden mufârakati günü, bendeniz ziyârete geliyordum. Bedre’nin civârında birbirimize tesâdüf ettik. Geri dönmekliğimizi söylediler. Sabırsızca, esbâbının neden münbais olduğunu sordum. Netîceyi anlattılar. Birlikte köye avdet ettik. Çok müteessir oldum. Me’yûsiyetimden iki gün dışarıya çıkamadım. Kalbimin teessüründen şiddetle darabâtı teskîn için, nûrları yazmakla meşgul oldum.

Avdetimizin ikinci gününün gecesi, sâat on buçuğa kadar yazı ile iştigāl ettim. Sahuru yedikten sonra me’yûsâne ve mükedderâne yattım. Rüyada gördüm ki, zât-ı âlînizle birlikte Medîne-i Münevvere’ye gitmişiz. Harem-i Şerîf’in kapısından girince, Makber-i Saadet önümüzde görünüyordu. Makber-i Saadet’in içinde Peygamberimiz Sallallâhü Teâlâ Aleyhi Vesellem Efendimiz Bâbü’s-Selâm’a doğru müteveccih idiler. Ben der‘akab koşmak istedim. Birlikte ben sizin bir adım

arkanızda olarak vardık. İmamın namazdan fâriğ olduğunda nasıl yüzünü cemâate çevirir, bizim girdiğimiz tarafa doğru Zât-ı Risâlet dönmüşler, diz üstüne oturmuşlar ve biz de vardık. Zât-ı âlîniz hemen bir adım mesâfeli olarak diz çöküp oturdunuz. Ve ben de sizin arkanızda diz çöktüm oturdum. Siz Resûl-ü Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm ile epey müddet görüştünüz. Dikkatli vech-i saadete nazar ettiğimde, alnı ve vech-i mübâreki güneş gibi gāyet parlak ve sâir aksâmı buğday rengi, re’ye’l-ayn müşâhede ettim. O esnâda mükâlemenizin neye müncer olduğunu anlayamadım. Tefsîrini Üstâd-ı ekremime havâle ediyorum. Yalnız kāsır fikrimle, sen ne oluyorsun, diye kalbimi teskîn edebildim. Üstâdım, şu zâlimlerin İslâmiyet’e karşı tecâvüzlerini, kendi merciine ve şerîat sâhibine şikâyet etti.

Mes‘ûd

[157]

[Vezirzâde Küçük Mustafa’nın fıkrasıdır]

Ey sevgili Üstâdımız, ey nûrların mazharı ve nâşiri,

Cenâb-ı Hakk, sizi bu memlekete göndermiş, tâ ki dalâlete giden rûhlar, senin neşrettiğin nûrlarla kurtulsun. Cenâb-ı Hakk’a gece ve gündüz secde-i şükrân etsek, bu ni‘metlerin şükrünü ödeyemeyeceğiz.

Ey Üstâdım, ben ümmîyim. Sâir kardeşlerim gibi ma‘lûmâtlı değilim ki, Risâle-i Nûr’a karşı hissiyâtımı dilim ile ifade edeyim. Fakat, inşâallâh, sadâkatta ve muhabbette ve irtibât-ı rûhîde kardeşlerime yetişmeye çalışacağım. Uyanık âleminde ifâde-i merâm edemeyen dilime bedel, uyku âleminde rûhumun diliyle, mâhiyetini anlamadığım ve size karşı merbûtiyetime delâlet eden bir-iki vâkıayı arz edeceğim.

Birincisi: Bundan bir buçuk sene evvel, ticâret için iki günlük mesâfede olan bir köye gitmiştim. O esnâda dünyanın iç yüzü bana göründü. Hem fânî, hem zindan hükmünde olduğundan, bir nefret geldi. Bana bu fânî dünyadan, bâkî bir âleme yol gösterecek bir üstâd, Cenâb-ı Hakk’dan istedim. Ve dedim ki: Öyle bir üstâda rast gelsem, söz veriyorum ki, ona tam hizmetkâr olacağım.

İşte ben bu hâlde ve bu niyâzda iken, o gece rüyamda gāyet şirin ve güzel, bilmediğim bir şehirde, gāyet güzel, dünyada misli bulunmaz ziynetli bir at üstünde, siz Üstâdımı ona binmiş, garbdan şarka doğru beş altı metre yüksekte, şehrin üstünde uçarken selâmınıza durduk. Selâmınızı aldık. O esnâda uyandım, şehâdet getirdim. Şükrettim ki, istediğim üstâdı bulacağım. İki ay sonra ziyâretinize geldim.

İkinci Vâkıa: Rüyada, bir şehirde gāyet kesretli asker ve cebhâne görüyorum. Biz de güyâ o askerlerdeniz. Dedim: Yâ Rabbi, bu askerlerin kumandanı kimdir? Niyâz ettiğim vakit, karşımızda yüksek bir saray zuhûr etti. O sarayın içerisine girdim ki, kumandanı göreyim. Baktım ki, parlak bir çay akıyor. O çayı ta‘kîb ettim. Baktım, şu‘belere ayrılıyor. Devam ettim, tâ menbaına kadar gittim. O askerlerin kumandanı ve o suların sâhibini buldum. Yani Üstâdımızı, iki adamla yanında namaz kılarken gördüm. Ben de o sudan abdest aldım, namaza dâhil oldum. Kalbimin hareketiyle, dilimin şehâdetiyle uyandım. Cenâb-ı Hakk’a şükrettim, Üstâdımızı bize gösterdi. Hizmetkâr ve talebeniz

Mustafâ

[158]

[Hâfız Alî’nin fıkrasıdır]

Muhterem Üstâdım,

Birinci ve İkinci Sözler çok ellerde dolaştıkları için, okunmaz bir hâlde idiler. Kezâ istinsâh ettim. Kalbime geldi ki, Acaba şu İslâm ve îmân hucceti olan Sözler’de bu sırr-ı tevâfuk var mı? diye baktım, gördüm ki, اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّٖی dedim. Anladım ki, risâlelerde umûmiyetle bir kitle-i i‘câz ve Şems-i Sermedî’nin sönmez bir ziyâ-yı hakîkati görünüyor. Nasıl ki Kur’ân-ı Hakîm bütün dünyaya ve ins ve cinne bin küsûr senedir nidâ edip, düşmanlarını iskât ve dostlarını müferrah edip, hükmü kıyâmete kadar bâkîdir. Öyle de, Kur’ân-ı Hakîm’in müfessiri olan Risâle-i Nûr ve eczâları, bu zulümâtlı perdelerin altından kendilerini gösterip neşr-i envâr ettikleri gibi, inşâallâh bir zaman olacak, bu zulümât perdelerini yırtarak bütün dünyaya hitâb edip, Kur’ân'ın mu‘cize-i bâhiresini isbat edecektir. Cenâb-ı Hakk ilâ yevmi’l-kıyâm neşr-i envâra hizmet eden hâdimlerinin teksîrini ihsân buyursun.

Hâfız Alî

[159]

[Âsım Bey’in fıkrasıdır]

Otuz Birinci Mektub’un Dördüncü Lem‘ası olan Minhacü’s-Sünne, elhak çok kıymetdâr ve emsâli bulunmayan bir risâle-i şerîfedir. Takdîr ve tahsîne bihakkilyakîn, medh ü senâya şâyeste olup, ne kadar medhedilse yine azdır. Her gören ve her okuyan ve dinleyen bir meftûn oluyor. Hatta meşrebce Alevîlik, Sünnîlik cihetinde müfrit olanlar bile, son derece takdîr etmektedirler. Müfrit meşreblerin birbirine karşı adamları dahi, hiç bir i‘tirâz edemeyip münâkaşa kapısı açamıyorlar

Âsım

[160]

[Ahmed Husrev’in fıkrasıdır]

Muhyiddîn-i Arabî rh Hazretlerinin meşrebini îzâh edip noksâniyetini beyân eden nûrlu beyânâtınızdan çok istifâde ettim. O mes’eleye âit evvelki dersinizden anlayamadığım cümleler ve karanlık noktalar, bu def‘a başka bir tarza çevrilerek karşıma çıktığını hissettim. Ve güzel yüzlü hakîkatlerini görmeye başladım. Elhak, pek çok tefeyyüz ettim. Kardeşim Re’fet Bey’le beraber okuduk. Üstâdımıza minnetdârâne teşekkürler ettik. Cenâb-ı Hakk, size lâyık olduğunuz ecr-i kesîri ihsân etsin. Âmîn.

Ahmed Husrev

[161]

[Âsım Bey’in fıkrasıdır]

بِاسْمِهٖ وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Muhterem Üstâdım Efendim,

Her def‘a olduğu gibi, bu kerre de nâ-müstehak olduğum hâlde, hakk-ı fakîrânemde lütuf ve ibzâl buyurulan iltifâtât-ı bî-nihâye bu fakîri mest ediyor. Ne yapacağımı şaşırıyorum. Ancak Cenâb-ı Lemyezel Hazretleri’nin lütuf ve kerem ve ihsânına hamd ve şükür ve senâ ederek risâle-i şerîfelere sarılarak, lezzet alıp ve siz Üstâdımı dâimâ karşımda

ve yanımda bulup mütehayyir ve mütefekkir olarak bahr-i sürûra dalıp gidiyorum. Ve bu hâlin devam ve tezyîdini eltâf ve inâyet-i Sübhâniyeden niyâz ediyorum. Nasıl etmeyeyim yâ Hazret? Fakîre bunca iltifâttan başka, hele bu def‘aki lütufnâmelerinin başında, bir çok tavsîften sonra Hizmet-i Kur’âniyede kuvvetli arkadaşım ve tarîk-i hakta ve ebed yolunda enîs yoldaşım kelimât-ı latîfesi, cihan-kıymet kelâmlarınız, benim gibi fakîr, hakîr, muhtâç bir kardeşinize karşı ibzâl ve himmet buyurulması, sizin büyüklüğünüze ve daha en doğrusu Gavs-ı A‘zam Şeyh Geylânî ks Hazretlerinin teveccüh, duâ, himâye ve muhâfazası olduğuna nasıl îmân etmeyeyim? Nasıl ki, bu def‘a Gavs-ı A‘zam’ın ks ihbârât-ı gaybiyesi risâle-i şerîfesini gördüm, okudum, yazdım. Gavs-ı A‘zam ks, a‘zam-ı aktâb olduğunu bilir ve kalben tasdîk eder ve ziyâde muhabbet etmekte iken, bu def‘a bu kanâat, bu muhabbet tasdîkimi kat-ender-kat ziyâdeleştirdi ve takviye etti. Ve Hazret-i Şeyh’e karşı îmân ve muhabbetimi habl-i metîn ile bağladı. Nasıl bağlanmayayım? Bu kerâmet ve ihbâr-ı gaybîyesi ki, hakîkat fışkıran ve rûha hayat bahşeden sözleri söyleyen, haber veren öyle bir sâhib-i menba‘-ı kerâmât ve hakîkat olan Hazret-i Gavs-ı A‘zam ks, Üstâdımın Üstâdıdır.

İşte bu keyfiyet, Üstâdıma olan incizâb, merbûtiyet ve teslîmiyeti bir kat daha tarsîn etti ve yıkılmaz, tahrîb edilmez bir kal‘a hükmünü aldırdı. Mâdem bu fakîr, bu muhkem kal‘adayım, hâriçten ve hiç kimseden pervâm yok. Ve hâricin taarruz ve kıyâmına da mukābil taarruz ve hücûmlar his ve kuvvetini elde ettim. Lütuf ve inâyet-i Bârî ile, Gavs-ı A‘zam’ın ks teveccüh ve duâsıyla siz Üstâdıma kavuştum.

هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّٖی

Bârî Teâlâ ve Tekaddes Hazretleri’nden diler ve niyâz eylerim ki, âhir ömrüme kadar bu yolda hatve-endâz olayım. Ve buyurulduğu gibi Sıddîk, fedâkâr, hakîkî âhiret kardeşiniz ve hizmet-i Kur’âniyede kuvvetli arkadaşınız ve tarîk-i hakta ve ebed yolunda enîs yoldaşınız olmaya bihakkın kesb-i istihkāk ve liyâkat edeyim. وَمِنَ اللّٰهِ التَّوْفٖیقُ

Yâ Üstâd-ıEkremim,

Size, yani Risâle-i Nûr’a hüsn-ü zan ve daha doğrusu ta‘zîm, tekrîm, hürmet, samîmiyet, muhabbet ve teslîmiyetin binde birini takdîm edemiyorum. Âciz kalemim ve lisânım, hissiyât ve rûhumun tercümanı olamıyor.

Rûhumun siz Üstâdıma karşı incizâb ve mahbûbiyeti, yüzde beş şahsınıza karşı ise de, doksan beşi neşr-i envâr-ı hakîkat ve dellâllığında bulunduğunuz Kur’ân-ı Hakîm şerefine ta‘zîm ve tekrîmdir. Öyle kanâat ve îmânım vardır ki, sizin böyle nûr ve hakîkat fışkıran sözleriniz, Kur’ân-ı Hakîm’den muktebes ve tefsîridir. Takdîr ve tahsîn, medh ü sitâyişi etmeyen ve muhabbet ve merbûtiyet beslemeyen insan, insan değildir. ve daha doğrusu merdûd-u İlâhî ve Peygamberi olanlardır. Cenâb-ı Hâlik-ı Lemyezel Hazretleri bu gibileri de tarîk-i hakta nasîbdâr etsin.

اٰمٖینَ بِحُرْمَةِ سَیِّدِ الْمُرْسَلٖینَ

Sevgili Üstâdım, hemşîrenizin hastalığının had devresi geçmiş, evvelce de arz etmiştim. Yüzde yirmisi mevcûddur. Henüz yataktan kalkmadı. Kuvvet ve iktidârı yok. Namaz kılabiliyorsa da vücûdu titremekte ve ara sıra ârızaya ma‘rûz kalmaktadır. لَهُ الْحَمْدُ وَالْمِنَّە, çok şükür Cenâb-ı Hakk’ın lütf u keremine ve bugününe. Mâzînin sıkıntı ve elemi geçti. Hâl-i hâzırına şükür ve istikbâle tevekkülle meşguldür. Ve siz Üstâdıma duâlar ediyor, diyor ki: Şu nûr ve hakîkat-i Kur’âniye risâle-i şerîfeleri imdâdıma yetişti. Hele Otuz Birinci Mektub’un İkinci Lem‘asındaki sabır ve tahammül ve şükür bahsine o kadar bağlanmıştır ki, mezkûr risâle-i şerîfeyi evvel âhir ve bilhassa hastalığı sırasında müteaddiden fakîre okutmuş ve Cenâb-ı Hakk’a hamd ü senâ etmiş ve diğer Üçüncü Lem‘a’yı ve sâir risâle-i şerîfeleri okutup dinlemekte ve göz yaşları dökmektedir

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّٖی.

Bunlar ve diğer risâle-i şerîfeler hakîkat fışkıran, nûrlar saçan birer menba‘-ı feyizdir. Şu kadar diyebilirim ki, ehl-i dalâlet ve bid‘aların en ileri gidenleri ve mülhidlerin en şenî‘lerini bile îmâna getireceğine kanâatim var. Yeter ki ruhuna nüfûz edebilsin.

Çok şükür, sevgili Üstâdımızın sâyesinde ve teveccüh ve duâsıyla bu nûrlardan mütenevvir ve mütena'im oluyoruz. Hele Gavs-ı A‘zam Şeyh Geylânî ks Hazretlerinin kerâmât ve ihbârât-ı gaybiyesini hemşîreniz o kadar lezzet ve muhabbetle dinliyor ki, üç sene evvelîsi hastalığa tutulduğu vakit, o hâlinde ve kısmen aklı başında olmadığı zamanlar bahçede ağaçların dallarına tutunup, Yâ Abdülkādir-i Geylânî, Yâ Üveyse'l-Karanî, meded diye bağırıp sallanıyordu. Bu def‘a da kerâmât ve ihbârât-ı gaybiyesini mufassal sûrette görmeye ve dinlemeye muvaffak oldu. Bu risâle-i şerîfe, fakire de

ziyâdesiyle te’sîr etti, ve sürûr gözyaşlarını akıttı ve akıtmakta sa‘y ü gayret ve şevki artırıyordu. Şükrümü nasıl îfâ edeceğimi bilmiyordum. Hâlik-ı Lemyezel Hazretlerine karşı vazîfe-i ubûdiyetim noksân; iki cihân serveri Seyyidü’l-Mürselîn Fahr-i Âlem Sallallâhü Teâlâ Aleyhi Vesellem Efendimiz’e karşı ümmetlik vazîfesinde kusur ve noksânım ziyâde; ve hizmet-i Kur’âniyeye karşı bihakkın sa‘y ü gayret ve çalışmakta kusur ve noksânım çok olmakla beraber; fakîri siz Üstâdımla beraber bulundurup, hâdim-i Kur’ân kardeşlerle birleştirip, hizmet-i Kur’ândan velev ki bahr-i ummândan bir katre olsun fakîre hisse verilse, kendimi mes‘ûd ve bahtiyar addederim. Hamd ü senâma ve şükrüme hadd ü pâyân göremem. Bütün okuduğum arkadaş ve kardeşlerin hepsi hep takdîr ve tahsîn ve tasdîk ediyorlar ve kanâat-i kâmilede bulunuyorlar. Hizmet-i Kur’âna şevk u gayretleri tezâyüd ediyor ve bu kafilede ve dâiredekilere gıbta ediyorlar. Cenâb-ı Hâlık cümle ümmet-i Muhammed’in asm kalblerine ilhâm versin, rûhlarını nûrlandırsın, saâdet-i dâreyn ihsân buyursun. Âmîn

اَلْبَاقٖی هُوَ الْبَاقٖی

Kardeşiniz, fakîr ve muhtâç

Âsım

[162]

[Babacan Mehmed Ali Bey’in fıkrasıdır]

Ey benim rûh-u canım Üstâdım Efendim,

Size karşı hakkıyla talebelik vazîfesini îfâ edemiyorum ve Risâle-i Nûr’a tam hizmet edemiyorum. Çünki Risâle-i Nûr’la tezâhür eden kuvvet ve kudret, fikir, zekâvet, esrâr ve envârı düşündükçe, tefekkür ettikçe, kendimden geçip bî-hûş kalıyorum. Öyle yüksek yerlere çıkamıyorum. İnşâallâh Cenâb-ı Hakk’ın izniyle, kullarına bahşetmiş olduğu en kıymetdâr cevâhirden bin kat ziyâde kıymetli bulunan Kur’ân-ı Hakîm’in sırlarını ızhâr eden risâlelerden gücüm yettiği kadar istifâdeye çalışacağım. Gündüz derd-i maîşetle vakit bulamadığımdan, gecenin bir kısmını o nûrlarla ışıklandıracağım.

O nûrları yazdıkça kalemim ve kalbim gāyet şirin ve rûhânî bir sevinç hissediyor. Cenâb-ı Hakk’a nasıl hamd ve şükredeceğimi bilemiyorum. Bazen o Risâle-i Nûr’un envârına karşı ihtiyârım elimden gidiyor. Gafletli geçmiş zamanımı

düşündükçe mahzûn ve mükedder bulunuyorum. Bu nûrları bulduktan sonra istikbâlimi gördükçe kahkaha ile gülüyorum, müferrah oluyorum. On beş senedir böyle bir hizmeti arzu ediyordum. Dünyanın çok safahât-ı hayatını ve zevkiyâtını gördüm. Bu ebede karşı arzuyu tatmîn ve işbâ‘ etmiyordular.

İşte tam o arzuyu tatmîn ve te’mîn edecek gıdayı Risâle-i Nûr’da buldum, elhamdülillâh. Şimdiye kadar nefsim dünyanın zâhirî zevklerine kapılmış ve beni diğer bir âlemin zindanlarına kadar sevk etmeyi kurmuş ve bir derece muvaffak olmuştu ve bana binmişti. Şimdi وَهُوَ عَلٰی كُلِّ شَیْءٍ قَدٖیرٌ olan Cenâb-ı Mevlâ ve Tekaddes Hazretlerine hadsiz hamd ve şükrediyorum ki, Saîd isminde bir zâtın vâsıtasıyla esrâr-ı Kur’âniyeyi benim imdâdıma yetiştirdi. Nefs-i emmârenin o beliyyesinden kurtuldum. On beş senedir, o hakîkate giden yolu aramak için çok kapılar çaldım. Çoklarında dünyaya âit ziynetleri gördüğümden geri çekildim. Fakat lillâhilhamd, tam bir kapı buldum. Cenâb-ı Hakk beni o kapıya tam hizmetkâr yapıp sebât versin. Bu zulmetler asrında hakāik-i îmâniyenin envârını neşreden Risâle-i Nûr, ne derece parlak olduğunu ve herkese menfaâtli bulunduğu inkâr edilmez. İnkâr edilse bilmemezlikten ve anlamamazlıktandır. Anlayana sivrisinek sâz gelir, anlamayana davul zurna az gelir. Cenâb-ı Hakk gözlerimin perdelerini kaldırsın, hakāiki hakkıyla bize göstersin. Âmîn.

Babacan Mehmed Ali

[163]

[Gālib Bey’in fârisî fıkrasıdır]

Kerâmet-i Gavsiye münâsebetiyle yazılmıştır.

كٖیسْتَمْ مَنْ چُویَكٖی عَاجِزُ و بٖی تَابُ و زَبُونْ دِلْ حَزٖینْ سٖینَە پُراٰلَامُ و سَرَمْ مَسْتِ جُنُونْ

اَزْ غَمِ فِرْقَتِ دِلْدَارْ بَسٖی پُویَنْدَمْكَسْ نَمٖی بُودْ دِلِ زَارِ مَرَا رَاهْنُمُونْ

سَالْهَا دَرْ اَلَمِ هَجْرْ پَرٖیشَانْبُودَمْ نَە یَكٖی یَارِ مُوَافِقْ نَە یَكٖی جَامِ سُكُونْ

رَاهِ بِهْبُودِیِ مَنْ گُمْشُدَە بُودْ اٰنْ بَاٰنْ دَرْ سَرَمْ شَوْقِ جُنُونْ بُودْ شَبُ و رُوزْ فُزُونْ

عَاقِبَتْ دَسْتِ قَضَا هَادِیِ بِهْبُودَمْ شُدْ هِمَّتِ زُمْرَۀِمَرْدَانِ خُدَا جِلْوَە نُمُونْ

چِەنَوَازِشْ كِە: دِلَمْ یَافْتَە دَرْ سَایَهِ پٖیرْشُدَمْ اَلْحَاصِلْ اَزْ دَوْلَتُ و لُطْفَشْ مَأْمُونْ

بَخْتِ نَاسَازِ مَرَا سَازِیِ اِقْبَالْ رَسٖیدْ دِلِ بٖیچَارَۀِمَنْ شُدْ زِفُیُوضَشْ مَمْنُونْ

نٖیسْتْ عَجَبْ خَاكِ سِیَهْ لَعْلْ شَوَدْ دَرْ پٖیشْ نُورِ حَقَّسْتْ هَمَانْ اٖینْ نَە فِسَانَە نَە فُسُونْ

دَرْ زَمٖینْ اَهْلِ حَقْ اَنْوَارِ تَجَلَّایِ خُدَاسْتْ پٖیشِشَانْمَاضِیُ و اٰتٖی هَمَە یَكْ نُقْطَۀِنُونْ

اٰنْچِەمَاضٖیسْتْ بِخَوانَنْدْ بَدِلْ هَمْچُوكِتَابْ حَالُ و اٰتٖی هَمَە یَكْ شٖیوَە شَوَدْ كُفُّ و كُمُونْ

دِلِ شَانْ اٰیٖینَۀِاٰیَتِ لَوْحِ مَحْفُوظْ زَانْ سَبَبْ نٖیسَتْ نِهَانْ اَزْدِلِ شَانْ كُنْ فَیَكُونْ

اٰنْچِەدٖیدَنْدُ و بِگُویَنْدْخُدَا اٰمُوزَدْ اٰلَتُ و قُدْرَتِ حَقَّنْدْ مُكَمَّلْ مَوْزُونْ

هَانْ دَرْ نُسْخَۀِتَوْرَاتْ ثَنَایِ مَحْمُودْ هَانْ دَرْ لَوْحِ زَبُورْ وَصْفِ مَسٖیحَا اٰفْزُونْ

وَصْفِ اَصْحَابِ مُحَمَّدْ هَمَە دَرْ اِنْجٖیلَسْتْ اٖینْ چِەبٖینِشْ هَمَە اَزْ وَحْیِ خُدَایِ بٖیچُونْ

بَازْ دَرْ اَهْلِ وَلَایَتْ تُو بٖینٖی اٖینْ رَازْ دَادَە اَزْ خَبَرِ اٰتٖی پَیَامِمَقْرُونْ

خَبَرِ كُلْشَنٖی مٖی دَادْ جَلَالِ رُومٖی شَیْخِ اَكْبَرْ خَبَرِ مِصْرِی دِهَدْ اَمْرِ یَكُونْ

اَحْمَدِ جَامْ دِهَدْ اَزْ اَحْمَدِ فَارُوقٖی خَبَرْ مَنْ كُدَامَشْ بِشُمَارَمْكِە زِاَعْدَادِ فُزُونْ

هَرْ یَكٖی گُفْتَەخَبَرْ رَمْزُ و اِشَارَتْ كَرْدَنْدْ پٖیشِیَانْاَزْ پَسِیَانْدَادَە نِشَانِ سَیَكُونْ

بَاخُصُوصْ مَرْدِ خُدَا حَضْرَتِ عَبْدُ الْقَادِرْ غَوْثِ اَعْظَمْ قُطْبِ دَائِرَۀِكُنْ فَیَكُونْ

بَسْ اِشَارَتْ دِهَدْ اَزْ حَالَتِ اٰتِیِ جِهَانْ هَرْ چِەدٖیدَسْتْ بِگُفْتَسْتْبَیَانِ مَسْنُونْ

گُفْتْدَرْ نَظْمِ تَجَلّٰی كِە شَوَمْ حِرْزِ مُرٖیدْ اَزْ شَرُّ و فِتْنَە نِگَهْبَانِمُرٖیدَمْ مَأْمُونْ

كَرْدَە اَزْ فِتْنَۀِجَنْگٖیزُو هُلَاگُواِخْبَارْ بِنْگَرَدْلٖیكْ رُمُوزِ سُخَنَشْ تَا بَكُنُونْ

خَبَرِ فِتْنَۀِاٖینْ دَوْرْ زِ نُطْقَشْ پَیْدَایَافْتَە اَزْ رَمْزِ اُو اَرْبَابِ یَقٖینْ سَرْ فُزُونْ

فِتْنَۀِدَوْرِ كُنُونْ چُونْكِەزِحَدْ اَفُزُونَسْتْ زِ شِرَارِ شَرُّ و فِتْنَە شُدَە جَیْحُونِ هَامُونْ

اَهْلِ دَانِشْ هَمَە سَرْ جَیْبِ قَبَا مٖیكَرْدَنْدْ عَرْصَۀِدٖینْ زِمَرْدَانْ شُدَە خَالٖی مَشْحُونْ

دٖیدَۀِدَهْرْ نَدٖیدَسْتْ بَدٖینْ دَغْدَغَە هٖیچْ مٖی رَوَدْ رُودِ فِرَاتْ خَلْقِ هَمَە تَشْنَە نُمُونْ

دَرْ هَمَە هٖیچْعَصْرْ فِتْنَۀِاٖینْ دَوْرْ نَبُودْ اَكْثَرِ خَلْقْ شُدَە حَالِ زَمَانْرَا مَفْتُونْ