[58]

Mahrem

O hâdisenin hakîkati Niğdeli bir yüzbaşı buraya yeni inzibât me’mûru olarak birkaç gün evvel gönderilmişti. Ben kıra çıktığım vakit, yüz metre uzaklıkta bağırarak dur dedi. Sonra yanıma geldi. Hiç resmî elbisesi yok, libâsı âdî bir sûrette iken dedi: Başındaki mendil sarıktır, aç Dedim: Buranın mahkemesine buna dâir bir istid‘âyı bu sarıkla beraber göndermişim. Müddeî-i umûmî görmüş. Zâbıta görüp tekrar iâde etmişler. Beş vecihle bana kanunsuz hareket ediyorsun

Birincisi: Resmî elbise olmadan sivil olarak hiddetle bana ilişmek kanunsuzdur.

İkincisi: Şehrin hâricîdir. Çarşı pazar değil ki, kıyafet kanunları müdâhale etsin.

Üçüncüsü: İki mahkeme bu kıyafetime ve başımdaki mendile sarık demeyip ilişmediğinden âdî mendile sarık nâmı verip ilişmek kanunsuzdur.

Dördüncüsü: Bu başımdaki mendil ile cübbeme âit altı yedi ay evvel bir istid‘â ile hem buranın zâbıtasına, hem müddeî-i umûmîsine gönderdiğim hâlde buna sarık demeyip ilişmediğinden sizin bu ilişmeniz kanunsuz bir taarruzdur.

Beşincisi: Biz sana rast gelmedik. Uzaktan bizi çağırdın. Ortalığa bir velvele verdin. Yakındaki bütün çoluk çocukları başımıza toplattırdın.

Mükerrer def‘a dedim. Bu çoluk çocukların hâricinde seninle konuşayım. Bilakis daha ziyâde bağırıp bir heyecan ortalığa verdi: Hiç bir şey yokken bu vaz‘iyet; âsâyiş, inzibât me’mûrlarında tam bir kanunsuzluk, belki kanun aleyhindedir. Demek anlaşılıyor ki, Bir garaza ve plâna binâen, beni bu beş vecih kanunsuzluğa karşı kanun dâiresinde seninle bozuşmaya bir vesîledir.

Fakat ben değil bir ihânet, bir sıkıntı, bir zahmeti, belki hayatımı da terk edip, dostlarıma bir keder, kitablarıma bir zarar gelmemek için her sıkıntılara, hakāretlere karşı tahammüle karar verdim. Yoksa hakkımı değil senin gibi kanunsuz me’mûrlara, belki hükümetin en büyük kanunî dâirelerine karşı hukūkumu tam müdâfaa ettiğimi, bu def‘a bana hükümet tarafından teslîm edilen mahrem ve gayr-ı mahrem Risâle-i Nûr’un yüzer parçaları cerhedilmez senettir

Saîdü’n-Nûrsî

Bunun hiç ehemmiyeti yok. Siz de hiç ehemmiyet vermeyiniz. Hakkımda teveccüh-ü âmmeyi kırmak istedi. Hâlbuki yüzde doksan dokuzunu kendi aleyhine çevirdi. Ben beş para ehemmiyet vermiyorum. Risâle-i Nûr’un güneşi, böylelerin üflemesiyle sönmez. Çok acele yazıyoruz. Ben de yeni hurûf bilmiyorum. Bütün yeni hurûfla gönderdiğim mektûbların tashîh ve ıslâhını size havâle ediyorum ve izin veriyorum.

Saîdü’n-Nûrsî

[59]

Ankara’da bulunan Emniyet-i Umûmiye Müdürü Bey’e,

Yirmi senedir gayr-ı resmî, hem haps-i münferid, hem tecrîd-i mutlak içinde bulunduğu ve sebebsiz evhâm yüzünden emsâlsiz tazyîk gördüğü hâlde sükût eden bir bîçâre ile resmî değil, hakîkî ve ciddî görüşmek istersen, az sizinle konuşacağım.

Evvelâ: İki sene, iki mahkeme, yirmi sene hayâtımın eserlerini, mektûblarını tedkîkten sonra, idare ve âsâyiş aleyhinde hiç bir madde bulunmadığına ve bulmadıklarına delîl, mahrem ve gayr-ı mahrem bütün kitablarımı berâetimle beraber iâde etmeleri cerhedilmez bir huccettir, bir seneddir.

Yirmi seneden evvelki hayâtım ise, bu vatan ve millet lehinde fedâkârâne sarfolunduğuna delîl, eski Harb-i Umûmî’de gönüllü alay kumandanı olarak başkumandanın takdîrâtı altında hizmetlerimle ve harekât-ı milliyede fevkalâde hizmetimi Ankara’daki hükûmet reîsleri takdîr ile ve Meclis-i Meb‘ûsân beni orada görmekle alkışlamasıdır. Demek bu yirmi senede bana verilen azâb, bütün bütün kanunsuz ve keyfî bir muâmeledir. Bu yirmi senede kırk bayramımı münzevî, yalnız geçirdim. Artık yeter Kabir kapısındayım, beni dünyaya baktırmayınız.

Hem emniyet-i umûmiye reîsi olduğunuz cihetle, benim hizmetime tarafdâr olmanız lâzım.

Çünkü mahkemelerce sâbit olduğu gibi, Risâle-i Nûr’un dersleri dünyaya baktığı vakit, bütün kuvvetleriyle âsâyişin temellerini muhâfaza etmek, korumak ve fesâd ve ihtilâllerin önünü kesmek olmasından, kudsî ve ma‘nevî inzibât komiserleri hükmünde olduğuna delîl, üç vilâyet zâbıtalarını işhâd edebilirim. Risâle-i Nûr’un dersini işitenler, polisten ziyâde âsâyişe hizmet ettiklerini ehl-i vukūf ve zâbıtalar anlamışlar.

Bu âhirde pek ziyâde, ahâliyi, me’mûrları, benimle görüşmekten ürkütmek cihetiyle anladım ki, hakkımda haddimden fazla ve lâyık olmadığım teveccüh-i âmmeyi kırmak içinmiş. Ben de size bunu kat‘iyen beyân edip ve hâs kardeşlerime mahremce yazdığım mektûblarda teveccüh-i âmmeyi kat‘iyen mesleğimize ve ihlâsımıza muhâlif olduğu için şahsıma kabûl etmiyorum ve reddediyorum. Ve o husûsta çok hâs kardeşlerimin de hâtırlarını kırmışım. Yalnız Kur’ân-ı Hakîm’in hakîkatini emsâlsiz bir sûrette tefsîr eden Risâle-i Nûr’un kıymetini gösteren eski zâtların gaybî haberlerini kabûl edip yazmışım. Ve kendim âdî bir hizmetkâr olduğumu isbat etmişim. Farz-ı muhâl olarak, bu teveccüh-ü âmmeye tarafdâr olsam da, âsâyiş lehinde hizmet edecek ve sizin gibi âsâyiş me’mûrlarına fâidesi dokunacak.

Mâdem ölüm öldürülmüyor, hayattan çok ziyâde ehemmiyetli bir mes’eledir. Yüzde doksan, bu hayâtın selâmetine çalışıyorlar. Biz Risâle-i Nûr şâkirdleri de,

herkesin başına muhakkak gelecek olan ölümün dehşetli hücûmuna karşı mücâdele ediyoruz. Hadsiz şükür olsun ki, şimdiye kadar o ölüm i‘dâm-ı ebedîsini, yüz binler adam hakkında terhîs tezkeresine Risâle-i Nûr ile çevirdiğine yüz binler şâhid gösterebiliriz. Bu hakîkat nokta-i nazarından sizin gibi vatanperver, milliyetperverler bizi teşvîklerle alkışlaması lâzım gelirken, evhâmlarla ittihâm altına alıp tarassudlarla ta‘cîz etmek, ne kadar insaftan ve hamiyetten uzak olduğunu insâniyetinize havâle ediyorum.

Gayr-ı resmî tecrîd ve haps-i münferidde Saîdü’n-Nûrsî

[60]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, Sıddîk, Sebâtkâr, Muhlis Kardeşlerim,

Hem maddî, hem ma‘nevî, hem nefsim, hem benimle temas edenler gāyet ehemmiyetli benden suâl ediyorlar ki: Neden herkese muhâlif olarak hiç kimsenin yapmadığı gibi sana yardım edecek çok ehemmiyetli kuvvetlere bakmıyorsun? İstiğnâ gösteriyorsun? Ve herkes müştâk ve tâlib olduğu ve Risâle-i Nûr’un intişârına, fütûhâtına çok hizmet edeceğine o Risâle-i Nûr şâkirdlerinin hâsları müttefik oldukları ve senden kabûl ettikleri büyük makamları kabûl etmiyorsun, şiddetle çekiniyorsun?

Elcevab: Bu zamanda ehl-i îmân öyle bir hakîkate muhtâçtırlar ki, kâinâtta hiç bir şeye âlet ve tâbi‘ ve basamak olamaz; ve hiç bir garaz ve maksat onu kirletemez; ve hiç bir şüphe ve felsefe onu mağlûb edemez bir tarzda îmân hakîkatlerini ders versin. Umûm ehl-i îmânın bin seneden beri terâküm etmiş dalâletlerin hücûmuna karşı îmânları muhâfaza edilsin.

İşte bu nokta içindir ki, dâhilî ve hâricî yardımcılara ve ehemmiyetli kuvvetlerine, Risâle-i Nûr ehemmiyet vermiyor, onları arayıp tâbi‘ olmuyor. Tâ avâm-ı ehl-i îmânın nazarında, hayât-ı dünyeviyenin bazı gāyelerine basamak olmasın. Ve doğrudan doğruya hayât-ı bâkiyeden başka hiç bir şeye âlet olmadığından, fevkalâde kuvveti ve hakîkati, hücûm eden şüpheleri ve tereddüdleri izâle etsin.

Ammâ, ma‘nevî ve makbûl ve zararsız ve bütün ehl-i îmân ve hakîkatin istedikleri nûrânî makamlar ve uhrevî rütbelerden, hâlis kardeşlerimizden hüsn-ü zanla verilen ve ihlâsınıza zarar gelmediği hâlde, eğer kabûl etsen, reddedilmeyecek derecede senedler, huccetler bulunduğu hâlde; sen değil tevâzu‘ ve mahviyetle, belki şiddet ve hiddetle ve o makamı sana veren kardeşlerinin hâtırını kırmakla o rütbelerden ve makamlardan kaçıyorsun?

Elcevab: Nasıl ki ehl-i hamiyet bir insan, dostların hayatını kurtarmak için kendini fedâ eder. Öyle de, ehl-i îmânın hayât-ı ebediyelerini tehlikeli düşmanlardan

muhâfaza etmek için, lüzûm olsa hem lüzûm var kendim, değil yalnız lâyık olmadığım o makamları, belki hakîkî hayât-ı ebediyenin makamlarını dahi fedâ etmeye, Risâle-i Nûr’dan aldığım ders-i şefkat cihetiyle terkederim.

Evet, her vakit, husûsen bu zamanda ve bilhassa dalâletten gelen gaflet-i umûmiyede, siyâset ve felsefenin galebesinde ve enâniyet ve hodfurûşluğun heyecanlı asrında, büyük makamlar her şeyi kendine tâbiʻ ve basamak yapar. Hatta dünyevî makamlar için dahi mukaddesâtını âlet eder. Ma‘nevî makamlar olsa, daha ziyâde âlet eder. Umûmun nazarında kendini muhâfaza etmek ve o makamlara kendini yakıştırmak için bazı kudsî hizmetlerini ve hakîkatleri basamak ve vesîle yapıyor diye ithâm altında kalıp, neşrettiği hakîkatler dahi tereddüdler ile revâcı zedelenir. Şahsa, makama fâidesi bir ise, revâcsızlıkla umûma zararı bindir.

Elhâsıl: Hakîkat-i ihlâs, benim için şân ve şerefe ve maddî ve ma‘nevî rütbelere vesîle olabilen şeylerden beni men‘ediyor. Hizmet-i nûriyeye, gerçi büyük zarar olur; fakat kemmiyet keyfiyete nisbeten ehemmiyetsiz olduğundan, hâlis bir hâdim olarak, hakîkat-i ihlâs ile, her şeyin fevkinde hakāik-i îmâniyeyi on adama ders vermek, büyük bir kutbiyetle binler adamı irşâd etmekten daha ehemmiyetli görüyorum.

Çünkü o on adam, tam o hakîkati her şeyin fevkinde gördüklerinden, sebât edip, o çekirdekler hükmünde olan kalpleri, birer ağaç olabilirler. Fakat o binler adam, dünyadan ve felsefeden gelen şüpheler ve vesveseler ile, o kutbun derslerini, husûsî makamından ve husûsî hissiyâtından geliyor nazarıyla bakıp, mağlûb olarak dağılabilirler diye hizmetkârlığı, makāmâtlara tercîh ediyorum.

Hatta bu def‘a bana, beş vecihle kanunsuz, bayramda düşmanlarımın plânıyla bana ihânet eden o maʻlûm adama şimdilik bir belâ gelmesin diye telâş ettim. Çünkü mes’ele şa’şaalandığı için, doğrudan doğruya avâm-ı nâs bana makam verip hârika bir kerâmet sayabilirler diye, dedim: Ya Rabbi, bunu ıslâh et veya cezâsını ver. Fakat böyle kerâmetvârî bir sûrette olmasın.

Bu münâsebetle bir şeyi beyân edeceğim. Şöyle ki:

Bu def‘a mahkemeden bana teslîm olunan talebelerin mektûbları içinde, çok imzalar üstünde bulunan bir mektûb gördüm, belki Lâhika’ya girmiş. Risâle-i Nûr’un şâkirdlerinin maîşet cihetindeki bereketine ve bazıların tokatlarına dâirdi. Burada, aynen Kastamonu’daki tokat yiyenler gibi şüphe kalmamış. Beş adam aynen burada da tokat yediler. Hâşiye