(Hâfız Alî’nin tâm vârisi Hasan Feyzî’nin bu mektûbu, şehnâmeli mektûplarından geri kalmaz. Belki, Denizli’de şâkirdlerin fa‘âliyetlerinden tâm haber verdiği için, o şehnâmelerden bir cihette daha ziyâde menfaatlidir. Ve beni çok mesrûr eyledi. Lâhika’ya girsin.)

(129)

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ اَنْفَاسِ الْخَلَٓائِقِ مِنَ الْاَزَلِ اِلَی الْاَبَدِ

Ey muhabbetiyle gönülleri dolduran, sözleri ve Risâle-i Nûr’uyla âlemleri nûrlandıran mübârek Üstâdımız Bu âciz kalemim yine sana bu yazıları yazmaya fırsat buldu. Yine gözlerim nûrun ile doldu. Yüksek ve mübârek şahsına, azîz ve kıymetli zâtına akraba edindiğin Çalışkan âilesinden buraya gelen mübârek kardeşimizin âyînesinde yine sizi gördük. Yine nûrunuzla müşerref olduk.

Sıhhat ve âfiyet haberinizi bize getiren bu sevimli kardeşimiz, Yûsuf’un gömleğini Ya‘kūb’a götüren ve Hazrete yepyeni bir çift göz veren beşîrden daha beşâretli, daha neşâtlı ve daha saâdetli geldi. Bize sükûn ve sürûr verdi. Bize safâlar ve şifâlar getirdi. Yûsuf’un nefesini Ya‘kūb’un hasretle yanan kalbine kattı.

Vaktiyle çok âşık kardeşlerin var diye taltîf buyurduğunuz buradaki

Kardeşlerimiz, hemen onu görünce etrafına toplandılar. Size gösterdikleri aşk ve alâkayı, aynen ona da gösterdiler. Yarı gecelere kadar onunla oturdular. Âşık diye bahşettiğiniz aşkın eri olduklarını gösterdiler. Evet, Üstâdım, bunlar hakîkaten âşıktırlar. Aralarında me’mûr, muallim, esnâf ve işçi olarak her sınıf halktan bulunan bu âşık ve sâdık kardeşlerimiz, Risâle-i Nûr’u hergün yazmakla ve okumakla ve okutmakla bu aşk ve muhabbeti hem artırıyor ve hem isbat ediyorlar. Eski yazıyı yazamayan bazı gençler de yeni harflerle ve bazıları da bunu makinelerle yazıp çalışıyorlar. Çalışan bu kardeşlerin sayısı ve mikdârı her gün artıyor.

Bu âciz talebeniz de, şimdi her işi terk ederek sâde bu işle meşgūl bulunmaktadır. Öğleye kadar her gün yazmakla vaktimi geçiriyorum. Öğleden sonra da birer birer kardeşlerimizin yanlarına uğrayıp elimden geldiği kadar onlara yazı husûsunda ta‘rîfler ve îzâhlar yaparak himmetinizle yardım ediyorum. Lâzım olan eserleri, sözleri, defterleri bulup vererek ve değiştirerek hizmet ediyorum. Geçenlerde matbû‘ Yedinci Şuâ‘lardan Husrev kardeşimizden getirtmiş ve olmayanlara vermiştim. Bu sefer oradan on beş daha istedim. Bunları da merâklılarına ve yazabilecek olanlara vereceğim. Bu kerâmetli Âyetü’l-Kübrâ Risâlesi’ni her arkadaş ayrı ayrı birer tane yazıyor. Bitirenleri de şimdi Meyve Risâlesi’ni

yazmaya başladılar. Meyveyi bulamayan yazıcılar da, boş durmamak için İktisâd, Şükür, Hastalar ve İhtiyârlar Risâlelerini ve başka risâleleri yazıyorlar.

Yakın zamanda bu hizmete giren bildiğiniz Ahmedlerden başka bir Ahmed kardeşimiz, kısa bir zamanda hem Âyetü'l-Kübrâ, hem Meyve, hem Şükür ve hem de İktisâd Risâlelerini gāyet güzel olan kendi el yazısıyla yazmış ve bitirmiştir. Rüyasında dahi sizi görüp konuşan ve huzûrunuzda kara sakallı bir velî zâtın لَا یُكَلِّفُ اللّٰهُ demesiyle ve sizin ağlamanızla ağlayan ve yemekler yiyen ve iltifâtınıza mazhar olan bu Ahmed’e söyledim. Büyük dört tane defter alacak. Birine Sözleri, birine Lem‘alar’ı, birine Şuâ‘ları ve birine de kâmilen mektûbları yazacak. Ve kendisi de söz verdi ki, Risâle-i Nûr’un her nüshasını ve tamamını yazacak. Çünkü yazısı hem güzel ve hem kalemi serî’dir. Bir başka kardeşimiz de 6065 yaşlarında olduğu hâlde, yine güzel yazılarıyla Âyetü’l-Kübrâ Risâlesi’ni iki defʻa yazmış ve bitirmiş. Ve şimdi de yine üçüncü defʻa olarak aynı risâleyi yazmaya başlamıştır. Gündüz akşama kadar nafakasını tedârik etmek için yarı resmî bir dâirede oturup yazı yazan bu zavâllı ihtiyâr Hacı Efendi kardeşimiz, gece yarısına kadar da kör kandîli ve kuru hasırı üzerinde hiç durmadan 1015 sahîfe Risâle-i Nûr’u yazıyor. Hem âşık, hem sâdık, hem fakîr hâline sâbir ve hem de siz Üstâdımıza duâcı ve duâlarınızı umar ve bekler ve

hem haftada bir Yedinci Şuâ‘ meydana getirir. Ve hem yazdıklarını terk ve teberru‘ eder. Ve herkesin yazmasına çalışır bu Hacı Dede’nin sâir yerlere de İnşâallâh bir numûne ve bir örnek olması beklenir.

Yedinci Şuâ‘lardan birisini de müftüye verdim. O da yazmaya başladı. Birisini bir değirmenciye verdim, o da yazıyor. Hem de münâvebe usûlüyle, nüshalar yetmediğinden gece değirmenci, gündüz bir mütekāid yazıyor. Hamd olsun Üstâdım, öyleleri var ki, karısı kitabdan okuyup söylüyor, kocası yazıyor. Bir çatı altında hem karı, hem koca ve hem de kayın birader münâvebe ile yazıyorlar. Hem kime vermiş ve söylemiş isem kabûl ediyor. Yalnız bir adam yazarım diye söz verdiği ve kitabı aldığı hâlde, ihmâl etmiş ve yazmamıştı. Kitabı da iâde etmemişti. Sermayesi olan yüz yirmi lira kıymetinde bulunan kıymetli ve yüzünden ekmek yediği medâr-ı kazancını, birisi gelip alarak kaçmış ve bulunamamıştır. Arkasından kendisi de bir çok masraflar ederek günlerce arayıp yorulduktan ve ümîdini kestikten sonra hâib ü hâsir geri dönmüş ve şaşkın bir hâle düşmüştür. Bu sûretle onun sille ve tokat yediğine şâhid oldum. Gerçi o anlamadı, ammâ bize ibret oldu. Bir kardeşimiz de bir Yedinci Şuâ‘ı İstanbul’a götürerek eski harflerle kendi nâm ve hesabına birkaç yüz tane bastırmak ve meccânen dağıtarak bu sûretle hizmet etmek tasavvurunda bulunuyor.

Burası hakkında bir Medresetü’z-Zehrâ olacak, büyük bir İslâmköy’ü, ikinci bir Isparta olacak diye yaptığınız duâların te’sîri görülmeye ve bârgâh-ı ehadiyette makbûle geçtiği artık sezilmeye başladı ki, hiç okuyup yazmasını bilmeyen ve elifi bile bilmeyen olabildiği kadar ümmî genç bir kadın, kocası yazarken yorulup kalemi elinden bırakıp nefes almaya başlayınca, derhâl kalemi alarak ve kitaba dalarak orada gördüklerini aynen ve harfiyen yazıp kopya etmesi, hatta sahîfeler doldurması bunun yani mübârek duânızın kabulünün bir delîli ve şâhididir. Kadın ve erkek Risâle-i Nûr’u yazan ve okuyan bütün kardeşlerimiz, Ahmedler ve Hüseyinler, Muharrem ve Muhammedler ve Müftü ve Reîs-i Âdil ve bütün âile halkımız ve câriyeniz refîka-i âcizî ve Fikret, ayrı ayrı selâm edip selâmetinize duâ ederler. Ve hürmet ve ta‘zîmlerini arzederler ve mübârek ellerinizi öperler. Ve duânızı ricâ ederler.

Ayrılmaz ve sarsılmaz ve himmetinizle ve Avn-ı İlâhî ile bu yolda yürümekten yılmaz ve yorulmaz olan bu âciz ve ednâ talebeniz de, selâm, sevgi ve saygılarını sunar, ellerinizi öper, selâmetinize âcizâne duâ eder ve duânızı bekler Üstâdımız efendimiz.

Bîçâre ve âciz talebeniz Hasan Feyzî

Eski talebelerinizden Ya‘kūb buradadır. O da risâleleri yazmaya başladı. Selâmını ve hürmetlerini takdîm ediyorum. Âtıf da buraya gelip gidiyor efendim.

(Bu Çalışkanlardan Hasan, iki senedir kemâl-i sadâkatle bana ve Risâle-i Nûr’a hizmet etmiş. Hasan Feyzî’nin bu defʻaki mektûbunda başında ondan bahsediyor. Öyle ise bu da Lâhika’ya girsin.)

(130)

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ

Bizim gibi milyonlarca ehl-i dalâleti hak yoluna koyan, Hamiyetli, Merhametli, Şefkatli Üstâdımız Efendimiz Hazretleri,

Bu defʻa ticâretle İzmir’e ve dönüşte Aydın ve hâs kardeşlerimizin memleketi olan Sultân Hisâr ve Denizli’ye uğradım. Nûrdan hisâr ve nûrdan Denizli olan o havâlîlerde nûrcular ve nûrânîler ve nûr ummânı olan çok muhterem ve pek sâdık gāyet çalışkan olan kardeşlerimizin bazılarıyla yüz yüze görüşmek lehülhamd nasip oldu. Şu âdî, câhil, âciz, hakîr, günâhkâr bana gösterdikleri iltifât beni utandırdı. Böyle yaşamaktan ölmeye râzı oldum. Fakat اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّٖی Cenâb-ı Rabbü’l-âlemîn’e sadhezâr şükürler olsun ki, dersinizi dinlemek ve elinizi öpmek nasip oldu. İçimden gelen ve beni her an sefâlete sürüklemek isteyen nefsime sen öl, benim daha tekrar tekrar öpeceğim el var. Hizmet edeceğim Nûr dâhîsi var diye kendimi teselli edebildim.

Sâye-i âlînizde talebeleriniz kalemlerinden hânedânımız ve isimlerimizi duyunca, görünce, lâyık olmadığımız bu şerefi şu âciz şahsımıza münâsib görmediğimiz gibi, cevab da yazmaya cesâret edemiyoruz. Mâdem nûr dâhîsisiniz, bizleri akrabalığa kabûl eden babamızsınız, mektûblarında bizleri hâtırla satırlara yazanlara yerimize siz muhterem Üstâdımız cevâbda bulunmanızı ricâ eder, el ve ayaklarınızı öperek zât-ı nûrânîniz için hangi virdleri okursak şifâ ve makbûl olacağını bildirmenizi istirhâm ederiz efendimiz hazretleri.

Pür-kusûr, çok günâhkâr, Çalışkanlardan Hasan Köleniz

(Sabrî kardeşimizin bu samîmî mektûbundaki garîp ve zarîf duâsına nûrun hâs şâkirdlerini şefâatçi yapması güzeldir. Lâhika’ya girsin.)

(131)

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, Sıddîk Mürşidim Efendim Hazretleri,

Benim gibi âciz ve günâhkâr kemter bir mahlûka göndermiş olduğunuz kıymetli mektûbunuzu aldım. Derecesiz memnûn oldum. Cenâb-ı Allâh, nasıl ki bu dünyada bu mel‘anet

akıntısının şerrinden bizleri kurtarmak için siz gibi büyük bir Üstâdımızın himâyesine vermişse, âhirette de yine cümle Risâle-i Nûr talebelerini Risâle-i Nûr hürmetine, bizi Peygamber Efendimizin Livâü’l-Hamd sancağı altında ve sizin himâyeniz altında bir araya cem‘eylesin. Âmîn Âmîn. بِحُرْمَةِ الْقُرْاٰنِ وَاَسْرَارِهٖ وَاَنْوَارِهٖ وَبِحُرْمَةِ سَیِّدِ الْمُرْسَلٖینَ

وَبِحُرْمَةِ bin dört yüz seneden beri dünyayı ışıklandıran Nûr-u Kur’ânı ortadan kaldırmak maksadıyla bu azîz vatanın yavrularını küfr-ü mutlaka çevirmek isteyen karanlığa karşı bizleri kurtarıp nûr yoluna çeviren Risâle-i Nûr’un ilk teşkîlâtı; وَبِحُرْمَةِ Allâh rızâsı için dünyada bir kardeşlik-i uhreviyeyi te’mîn maksadıyla başka bir dünyevî gāyesi olmayarak فٖی سَبٖیلِ اللّٰهِ altı ay Eskişehir Hapishânesi’nde yatanların; وَبِحُرْمَةِ Denizli Hapishânesi’nde Risâle-i Nûr kahramanı ve Denizli Hapishânesi’nin ve kabristânının şehîdi, dünyada Risâle-i Nûr uğruna canını fedâ ederek ve âhirette de Risâle-i Nûr talebelerinin derecelerini müjdelemek için ve onlara şefâat etmek için Risâle-i Nûr uğruna canını fedâ eden Hâfız Alî’nin rh وَبِحُرْمَةِ Denizli Hapishânesi’nde ve Denizli vilâyetinde Medrese-i Nûriyeyi vücûda getiren ve bîgünâh; ve hiç bir cürme mâlik olmadığı hâlde sırf Allâh rızâsı için dokuz ay yatanların; ve Hasan Feyzî gibi Risâle-i Nûr’un sırlarına vâkıf olan kardeşimizi kazananların; وَبِحُرْمَةِ Âyetü’l-Kübrâ’yı Asâ-yı Mûsâ

nâmını veren, nasıl ki Asâ-yı Mûsâ, evvelki Firavun’un bütün tılsımlarını ve sihirlerini zîr u zeber etmişse, şimdiki Firavun’un da bütün dinsizliğini, mürtedliğini öylece zîr u zeber etmeye sebebiyet vermek için Asâ-yı Mûsâ’nın Mecmûası’nın tab‘ olmasında fevkalâde başarı gösteren talebelerin ve basılmasına sebep olan Tâhirî kardeşimizin; وَبِحُرْمَةِ Üstâdımızın âşığı olan dâimâ âlimâne Risâle-i Nûr talebelerini cûş u hurûşa getiren ve dâimâ Lâhika’ya geçen Halîl İbrâhîm kardeşimizin; وَبِحُرْمَةِ Risâle-i Nûr teşkîlât-ı esâsiyesinden bu güne kadar büyük Üstâdımızın Risâle-i Nûr’un deryasından fışkıran feyzini alıp bütün talebelere günü gününe yetiştiren ve bu yüzden bütün talebelerin daha ziyâde nûra çalışmasına sebebiyet veren ve canını ve malını ve gençliğini bu yolda fedâ eden azîz ve sıddîk kardeşimiz Husrev’in; وَبِحُرْمَةِ Risâle-i Nûr başlangıcından bugüne kadar fevkalâde Üstâdımızın hizmetinde bulunan ve Risâle-i Nûr uğrunda iki sefer hapse giren ve Lâhika-i Nûriye’de ismi yazılan azîz sıddîk kardeşimizden Re’fet ve Rüşdü’nün; وَبِحُرْمَةِ aslı Sinoplu olup tedâvi için İstanbul’a gelip, İstanbul doktorlarının tavsiyesiyle Aydın’a gelen ve Aydın’da bir tüccâr dükkânına girmesiyle masanın üstünde duran bir Risâle-i Nûr’u okur okumaz derhâl ma‘nevî kuvvetli bir şifâ görmesiyle, benim için çâre-i necât Risâle-i Nûr’a hizmettir diyerek derhâl Isparta’ya giderek ve bu risâlelerin sâhibi olan Üstâdımızı

hiç görmediği hâlde, Eskişehir Mahkemesi hakkında gāyet ma‘nîdâr, gāyet kıymetdâr bir müdâfaanâme yazan ve bugüne kadar da bütün hayât-ı dünyeviyesini Risâle-i Nûr uğruna fedâ ederek elyevm çalışmakta olan kardeşimiz Hasan Âtıf’ın;

وَبِحُرْمَةِ sekiz sene Kastamonu’da Üstâdımız hazretlerine hizmet eden Kastamonu talebelerinin; وَبِحُرْمَةِ İnebolu kardeşlerimizin; وَبِحُرْمَةِ Emirdağı’nda Üstâdımıza candan yardım eden vefâkâr kardeşlerimizin; وَبِحُرْمَةِ daha isimlerini bilmediğimiz bütün talebe kardeşlerimizin ve bundan sonra daha ne kadar gelecek talebe varsa, nasıl ki Risâle-i Nûr sonra çıkacak olan Mehdî-i Resûl’e baktığı sırrını ifşâ etmiş ise, Şeyh Muhyiddîn-i Arabî hazretlerinin bir risâlesinde, 309’da doğan çocukların Mehdî-i Resûl’ü göreceklerini haber veriyor. İnşâallâh biz Risâle-i Nûr ordusu, bu ordu-yu nûriye, sonra gelecek Mehdî-i Resûl’ün askeriyiz. Ve onun için fedâ-yı cân etmeye hazırlanıyoruz. Üstâdım efendim hazretleri.

Benim gibi tahsîl ve terbiyesi hiç olmayan sizin ve Risâle-i Nûr’un feyzî sâyesinde bugün okur yazar olduk. Biz âcizler böyle yazılar ile sizi meşgūl ve râhatsız ediyoruz. Bu husûstaki kusurumuzun affını dilerim. Burada başta Vehbî Hoca olmak üzere umûm hocalar bilmukābele selâm ile arz-ı hürmet ederler. Ve bütün talebeler el ve ayaklarınızdan öper, duânızı bekleriz efendim.

Çok günâhkâr köleniz Mehmed Sabrî

(Baba oğul Mehmed Çalışkan, Keçel Geylan’ın bir küçücük fıkralarıdır)

(132)

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَیْءٍ اِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ حُرُوفَاتِ الْقُرْاٰنِ

Çok Azîz, çok Kıymetdâr, çok Mübârek, çok Müşfik Üstâdımız Efendimiz Hazretleri,

Evvelâ istifsâr-ı hâtırla mübârek el ve ayaklarınızdan öperiz. On dördüncü asrın emsâlsiz zulüm ve zulümâtına karşı çıkan Risâle-i Nûr ve siz sevgili Üstâdımız, bugün artık Lillâhi’l-hamd muvaffak olmuştur. Yirmi seneden beri Hurûf-u Kur’âniyenin sönmesi için vurulan darbeler tamâmen akîm kalmıştır. Bugün artık nûrunuz sâyesinde, tekrar Kur’ân okumak için mahallelerde kadınlar ve erkekler tarafından okutulmaya başlamış, bir çok kadın erkek, genç ihtiyâr, çoluk çocuk vardır. Fakat bununla beraber yüreklerimizi yakan birşey varsa, o da siz sevgili Üstâdımızın dâr-ı bekāya bizleri bu zulmetli dünyada bırakıp da gitmeniz olacaktır. Yine kalplerimiz ağlayarak Hasan Feyzî ağabeyimizin söylediği şu mısrâ‘ları tekrârlıyoruz çekilip nûr-u hidâyet yine zindan olacak, yine firkat, yine hasret, yine hüsrân olacak bu mısrâ‘ın ma‘nâsını düşündük.

Âhirzamanın bir Rahmeten-li’l-âlemîni olan Risâle-i Nûr’un müellifi siz sevgili Üstâdımız dâr-ı bekāya teşrîf ettikten ve nûr güneşi çekildikten sonra, biz gibi körler nasıl yolumuzu göreceğiz diye hâtırıma geldi. Fakat yine Hasan Feyzî Efendi kardeşimizin cesed ve beden kınından çıkan rûh kılıncı bütün kuvvetiyle fa‘âliyete geçecektir cümleleri bizi biraz teselli edebildi. Mübârek Üstâdımız efendimiz, yine kalbimiz ağlıyor. Nûr çekildikten sonra ne olur bizim hâlimiz diye hazînâne düşünüyoruz. Bu husûsta duâlarınızı çok ricâ eder. Ve duâ defterinden silinmememizi yüksek şefkatinizden yalvarırız. Ve yine hizmet-i mübârekenize Ceylan’ın gitmesi için lâzım gelen ma‘nevî işlerin görülmesini dileriz.

Çok kusûrlu ve âciz ve günâhkâr talebeleriniz Mehmed Çalışkan, Keçel Geylan Ceylan

Lâhikaya geçsin 133

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Pek Muhterem Üstâdım,

Âh, mübârek Üstâdım, Emirdağı’nda iki cihân serveri Resûl-ü Ekrem’in bir vârisiyle ve Kur’ân-ı Azîm’in muazzez nûruyla karşılaştığıma halk edici Rahmân’a hesabsız şükürler olsun. Yalnız lâyık olan hürmeti îfâ edemediğimizden affımızı dilenirken,

bütün arkadaşlar da birlikte bu uğurda canlarımızı kurban etmeye hazırız. Geçende rüyada doğacak çocuğun adını Saîd konmasını emretmişsiniz, müsâadeniz var mı? Sûikaste cür’et gösteren gürûh-u nâriyenin Allâh her birisinin belâsını versin. Zehirin dâhil-i beden olduğunu hissedince âcizin bildiği tedbîr, bir okkaya yakın tuzlu ılık su; veya beş on aded yumurta akı içmeli, kustursun. Arkasından yani kayettikten sonra, müshil için Hint yağı almalı. Gerçi panzehiriniz Mâşâallâh, Bârekallâh, bunlara ihtiyâç bırakmıyor.

Yakından bütün hizmetinizi yapmaya ve el ve ayaklarınızı hürmetle öpmeye meftûn duânıza müştâk ve muhtâç âciz zavâllı talebeniz Emirdağlı Hayrî

(134)

Lâhikaya girsin

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Sevgili Üstâdım,

Cenâb-ı Hakk’a yüz binler şükür olsun ki, her yerde nasıl ki Risâle-i Nûr kerâmetini göstermiş ise, burada da büyük bir câmi‘in hem hatîbi, hem de imamı olan Hâfız Mehmed, iki seneden beri herhangi bir işte ve yazıda eli titriyordu. Risâle-i Nûr’u yazmasıyla elinin titremesi derhâl durmuş. Evimize geldi. Ve bizi

müjdeledi. Ve bir de Mollâ Fethullâh kardeşimizin yazmış olduğu İhlâs risâlelerinden birisini siz Üstâdımıza takdîm ediyoruz. Kabûlünü ricâ ederiz.

Ilgın’da genç birisi eski yazı ile hiç alâkası yok, yalnız ibtidâî tahsîli görmüş. Mehmed Abdulmetîn isminde sizinle bir sefer evvelce görüşmüş olan Nebî isminde bir kardeşimiz, o genci bize getirdi. Birinci olarak bu iki kardeşlere yalnız Risâle-i Nûr’dan Siracü’l-Gāfilîn’i verdik. Bu genç Abdülmetîn ismindeki kardeşimiz, Siracü’l-Gāfilîn’den yeni hurûfla birkaç nüsha yazarak ve onun feyzinden doğan birkaç satırlık şiirini beraber siz Üstâdımıza gönderilmesi için bize göndermiş. Biz de bunu siz büyük Üstâdımıza gönderiyoruz. Abdulmetîn’in Gençlik Rehberi hakkındaki şiirini buraya yazıyoruz.

1

Sensin bize bu fânîde doğru yolu gösteren

Sensin bütün gençlere o ilhâmı veren

Seni okuyan kimsenin kalbine girer kerem

Sen şifâsın derdlere ey Sirâcü’l-Gāfilîn.

2

Cehâletten ayrılmak onu okumak demektir

Okudukça okumak ayrı bir zevk demektir

Seni okuyan kimse eğri yoldan çevrilir

Doğru yolun önderi ey Sirâcü’l-Gāfilîn.