iki mahkeme ve merkez-i hükûmet ve birkaç vilâyetin zâbıtaları ve Denizli Mahkemesi münâsebetiyle, dokuz ay bütün mahrem ve gayr-ı mahrem evrâklarımızda ve risâlelerde millete ve vatana bir zararlı maddeyi ve mûcib-i cezâ bir yanlışı görmediklerinden, elbette Risâle-i Nûr’un bu vatanda gāyet küllî ve büyük hukūku var. Bu küllî ve çok ehemmiyetli hukūku nazara almayıp âdî evrâklar gibi müsâdere ederek, millete ve takviye-i îmâna muhtâç bîçârelere pek büyük bir haksızlığı nazara almamak ve âdî bir adamın cüz’î ve küçük bir hakkını ehemmiyetle nazara almak, adliyenin mâhiyetine ve adâletin hakîkatine hiç bir cihetle yakışmaz diye sizlere hatırlatıyorum.

Doktor Duzi’nin ve sâir zındıkların eserlerine ilişmemek, Risâle-i Nûr’a ilişmek, gazab-ı İlâhî’nin celbine vesîle olabilir diye korkuyoruz. Cenâb-ı Hakk size insaf ve merhamet, bize de sabır ve tahammül ihsân eylesin. Âmîn.

Gayr-ı resmî fakat dehşetli bir tecrîd-i mutlakta Saîdü’n-Nûrsî

[5]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

وَشَاوِرْهُمْ فِی الْاَمْرِ: emriyle, kardeşlerimle bir meşverete muhtâcım.

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Şimdi bir emr-i vâki‘ karşısında bulunuyorum. Benim iâşem için her gün iki buçuk banknot, hem yeniden benim için bir hâne, mobilyasıyla beraber ve istediğim tarzda

yaptırmak için emir gelmiş. Hâlbuki elli altmış senelik bir düstûr-u hayatım bunu kabûl etmemek iktizâ eder. Gerçi Dârü’l-Hikmeti’l-İslâmiye’de bir iki sene maaşı kabûl ettim, fakat o parayı kitablarımın tab‘ına sarfederek ve ekserini meccânen millete verip, milletin malını yine millete iâde ettim.

Şimdi eğer mecbûr olsam ve size ve Risâle-i Nûr’a zarar gelmemek için kabûl etsem, yine ileride millete iâde etmek üzere saklayacağım. Zarûret-i kat‘iye derecesinde, kendime yalnız az bir parça sarfedeceğim. İşittim ki, eğer reddetsem, onlar, husûsen lehimde iâşem için çalışanlar gücenecekler. Ve aleyhimde olanlar diyecekler: Bu adam başka yerden iâşe ediliyor. O bedbahtlar, iktisâdın hârikulâde bereketini bilmiyorlar. Ve iki günde beş kuruşluk ekmek bana kâfî geldiğini görmemişler ki, bütün bütün asılsız bir evhâma kapılıyorlar.

Eğer kabûl etsem, yetmiş senelik hayâtım gücenecek. Ve bu zamandan haber verip tama‘ ve maaş yüzünden bid‘alara giren ve ihlâsı kaybeden âlimleri tokatlayan İmâm-ı Alî radıyallâhü anh dahi benden küsecek ihtimâli var. Ve Risâle-i Nûr’un hakîkî ve sâfî olan ihlâsı beni de ihlâssızlıkla ithâm etmek ciheti var. Ben hakîkaten tahayyürde kaldım.

Ben işittim ki, eğer kabûl etmesem, beni daha ziyâde sıkacaklar ve belki Risâle-i Nûr’un tâm serbestiyetine ilişecekler. Hatta şimdiki tazyîkleri, beni o iâşe teklîflerine

mecbûr etmek için imiş. Mâdem hâl böyledir. اِنَّ الضَّرُورَاتِ تُبٖیحُ الْمَحْظُورَاتِ kāidesiyle, zarûret derecesinde olsa, İnşâallâh zarar vermez. Fakat ben reddettim. Re’yinize havâle ediyorum

Mütehayyir Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

Azîz Kardeşlerim, beni merâk etmeyiniz. Ben her zahmette bir eser-i rahmet ve bir lem‘a-i inâyet gördüğümden, sıkılmıyorum ve sizin gayret ve ciddiyetiniz ve yardımınız, her sıkıntıyı izâle eder, dâimî sürûr verir.

Burada hem küçücük bir Husrev, hem küçücük bir Abdurrahmân hükmünde Ceylan nâmında çok çalışkan ve mekteblerde birinciliği kazanan bir çocuk, Risâle-i Nûr’a tâm hizmet ediyor.

[6]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Size melâikeye âit Meyvelerin bir parçasını daha gönderdim. Mahkeme reîsi kitablarımı bana vereceğini söylemesi üzerine, Denizli’ye iki vekâletnâme gönderdim. Burada bana şiddetli bir tecrîd ve tazyîk verildiğine merâk etmeyiniz; İnâyet-i Rabbâniye devam ediyor.

Medâr-ı ibrettir ki, burada Risâle-i Nûr serbest okunup yazılırken, hilâf-ı âdet olarak başta bu kış, yaz gibi gittiğini çok adamlardan işittim. Ne vakit bana ve Risâle-i Nûr’a hücûm edildi, yazdırılmadı, ta‘tîl oldu; gāyet şiddetli bir kış başladığı gibi, Afyon’a şekvâ sûretinde yazılan hasbihâl ve zelzeleleri Risâle-i Nûr’un ta‘tîliyle münâsebetdâr gösterdiği cihetini inanmayanlara güyâ inandırmak için aynı taarruz zamanında başlayıp şimdiye kadar arasıra hafîfçe sarsar, îkāz ediyor diye işittim.

Hem ne vakit Risâle-i Nûr’a ilişilmişse, bir nevi‘ umûmî korku başlamış görüyoruz. Demek bu vatanın belâlardan muhâfazası için Risâle-i Nûr bir kat‘î vesîledir. Mâdem böyledir, millet ve vatanı sevenler Risâle-i Nûr’u serbest bıraksınlar ve okusunlar ve okutsunlar.

İâşe için tahsîsâtlarından, yalnız masraf borçları vermek için bir tek def‘a seksen günlük ta‘yînâtı kabûl ettim, daha istemem dedim.

Kardeşiniz Saîdü’n-Nûrsî

[7]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ

بِعَدَدِ حُرُوفِ مَا تَكْتُبُونَ

Azîz, Sıddîk, tâm Metîn Kardeşlerim,

Şehîd merhûmun berzahta okumasıyla mesrûrâne meşgūl olduğu Nûr Risâleleri’ni dünyada kendi yerinde çalışmak ve beni de çalıştırmak için yazılmışlar gibi tâm vaktinde yetişti. Ve Medrese-i Yûsufiye’nin üç tatlı meyvesini ve Kur’ân’ın kudsî ve Firdevsî binler meyveler veren üç hizbini beraber getirdi.

İki kahraman mübârek, yazdıkları güzel iki meyvelerinin tarzında ve kıt‘asında On Birinci Mes’elesi’ni dahi yazıp dört beş nüsha Hizb-i Nûriye varsa ve beş altı Hizb-i Kur’âniye ile beraber gönderilse münâsibdir. Ve Husrev’in arkadaki fıkrası, On Birinci Mes’elenin âhirinde kaydedilsin.

Size bu def‘a Âyetü’l-Kürsî’nin arkadaşı ve tetimmesi iki üç âyetin bir nükte-i i‘câziyelerine dâir bir parça gönderdim. Daha tamamlamaya bir ihtâr almadım, noksân kaldı. Pek acelelik ile yazıldı. Ehemmiyetli sırlar göründü, fakat dünyaya bakmamak için tamam ve açık yazdırılmadı. Eğer hoşunuza gitse, On Birinci Mes’ele hâşiyesinin bir lâhikası olarak kaydedersiniz. Ve İ‘câz-ı Kur’ân Risâlesi’nin zeyillerinde hem اَلْفَلَقُ nüktesini, hem bunu yazarsınız.

Kardeşlerim, hiç merâk etmeyiniz. Kat‘î kanâatim geldi ki, bizler bir inâyet altında, gāyet ehemmiyetli bir hizmette ve ihtiyâr ve iktidârımız hâricinde bir dest-i gaybî tarafından istihdâm ediliyoruz. Çok def‘a عَسٰٓی اَنْ تَكْرَهُوا شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَكُمْ sırrına mazhar oluyoruz. Bu çalışmada zahmet pek az, ücret pek çok

Umûm kardeş ve hemşîrelerimize birer birer selâm ve duâ ederiz.

Kardeşiniz ve duânızdan çok istifâde eden

dâimâ duânıza muhtâç Saîdü’n-Nûrsî

[8]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلَامُ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ حُرُوفِ مَا كَتَبْتُمْ

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim,

Sizin gāyet mübârek ve cennet meyveleri gibi şirin hediyelerinizi ve Denizli cihetindeki beşâretinizi aldım. Şimdi bu dakîkada pek çok işler beni uzun konuşturmayacak, kısa kesmeye mecbûr oldum. Çünkü, hediyeyi getiren çabuk gidecek diye acele yazdım.

Evvelen: Son parçada, başta بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰی 1344 sehivdir. Eğer okunmayan iki hemze ve medde sayılmazlarsa, sehiv değil, hem çok ma‘nîdârdır. Doğrusu 1347dir ki parçanın âhirinde tekrar doğru yazılmış. Hem bâkî kalan kısmı

hem ehemmiyetli, hem dünyaya baktığı için ve Alak’taki اِنَّ الْاِنْسَانَ لَیَطْغٰی o parçadaki tâgūta baktığından şimdilik yazdırılmadı.

Ve Sâniyen Fihristede Âyet-i Hasbiye olan Dördüncü Şuâ‘ın fihristesi, İhtiyâr Lem‘asının On Dördüncü Recâ yerinde yazılsın. Hakîkaten münâsib görünüyor, tâm bir recâdır.

Sâlisen: Yirmi Sekizinci Lem‘anın Yirmi Sekizinci Nüktesinin aynını fihristesi değil, On Beşinci Söz’ün âhirinde yazılsın. Çünkü ikisi aynı hakîkatten bahsederler.

Râbian: Merhûm Hâfız Alî’nin lem‘alarını tashîh ettim. Yakında İnşâallâh gönderilecek.

Bugünlerde mübârek kahramanların Firdevsî ve Yusufî meyvelerini tashîh ederken, o risâle bana o derece kuvvetli ve kıymetli göründü ki, bağırarak dedim: Bütün çektiğimiz hapisler, sıkıntılar yüz mislî ziyâde olsa da, yine bu Meyve Risâlesi, yüz derece daha fazla iş görmüş. En muannidleri de îmâna getirerek geniş dâirelerde kendini zevkle okutturuyor. Ey bana sıkıntı veren bedbahtlar Bana ne yapsanız yapınız, beş para vermem. Başımıza ne gelse ucuzdur, ayn-ı inâyettir ve mahz-ı rahmettir diye tâm teselli buldum.

Umûm Risâle-i Nûr talebelerine selâm ve selâmetlerine duâ ederiz.

Kardeşiniz ve duânıza dâimâ muhtâç Saîdü’n-Nûrsî

[9]

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ

Azîz, Sıddîk Kardeşlerim, eğer bu zındıklar akıllarını başlarına almazlarsa bunu tâ Ankara’ya göndereceğiz

س ع

Hey’et-i Vekîleye ve Milletvekîlleri Riyâseti’ne Cüz’î, Fakat Ehemmiyetli bir Ma‘rûzâtımdır.

Otuz seneden beri hayât-ı siyâsiyeden çekildiğim hâlde, bu sırada bir def‘aya mahsûs olarak, vatanî ve millî ve âsâyişi bir mes’eleyi beyân ediyorum. Şöyle ki: Çok emârelerle kat‘î kanâatimiz geldi ki, anarşilik hesabına bana ve bu Emirdağ kasabasına ve dolayısıyla bu vatana bir sûikast var ki, bir habbeyi kubbeler ve bir sinek kanadı kadar ehemmiyeti olmayan bir hâdiseyi dağ gibi gösterip, sükûnete muhtâç olan bu vatanda beni bahâne edip, anarşilik hesabına ve bir ecnebî plânıyla bize, yani bîçâre vatandaşlarımızı i‘dâm-ı ebedîden ve şekāvet-i uhreviyeden kurtarmaya çalışan nûr şâkirdlerine, bütün bütün kānûnsuz ve keyfî hücûm edildi. Pek zâhir bir garaz ile, evhâmlar yüzünden baruta ateş atmak gibi, bu vatana ve âsâyişe beni bahâne edip sûikast edildi. Şöyle ki:

Üç mahkemenin, yirmi sene hayâtımda mektûblar ve kitablarımı ve hâllerimi inceden inceye tedkîkten sonra bize ve kitablarıma berâet verdiği hâlde; ve üç seneden beri te’lîfâtı