İlgili kısım şöyle geçmektedir:

Mukaddime: Tahavvülât-ı zerrât, Nakkāş-ı Ezelî’nin kalem-i kudreti, kitâb-ı kâinâtta yazdığı âyât-ı tekvîniyenin hengâmındaki ihtizâzâtı ve cevelânıdır. Yoksa Maddiyyûn ve Tabîiyyûnların tevehhüm ettikleri gibi, tesâdüf oyuncağı ve karışık, ma‘nâsız bir hareket değildir. Çünkü bütün mevcûdât gibi zerreler ve her bir zerre, mebde’-i hareketinde “Bismillâh” der. Çünkü nihâyetsiz, kuvvetinden fazla yükleri kaldırır. Ve buğday tanesi kadar bir çekirdeğin koca bir çam ağacı gibi bir yükü omzuna alması gibi. Hem vazîfesinin hitâmında “Elhamdülillâh” der.¹

Zerrelerin (atomların) sürekli değişimi ve hareketi, kendi başına rastgele olan bir olay değildir. Aksine Allah’ın kudret kalemiyle kâinat kitabına yazdığı yaratılış ayetlerinin ortaya çıkışı sırasında meydana gelen titreşim ve hareketlerdir. Yani evrendeki en küçük parçacıkların hareketi bile başıboş değildir. Mesela bir tohumun toprağa düşüp filizlenmesi sırasında hücreler sürekli hareket eder, bölünür ve değişir. Bu süreç dışarıdan bakıldığında karmaşık gibi görünse de aslında belli bir düzen ve amaç doğrultusunda ilerlemektedir. İşte bu düzenli hareketler, Allah’ın yaratma fiilinin bir sonucu olarak yazılan anlamlı olaylardır.
Bunu şöyle bir örnekle düşünecek olursak: Bir yazar kitap yazarken kalemi sürekli hareket eder, harfler oluşur ve ortaya anlamlı cümleler çıkar. Biliriz ki kalemin hareketi rastgele değildir. Yazılan metnin bir parçasıdır. Aynı şekilde kâinatta da zerrelerin hareketi, bir anlam ifade eden büyük bir düzenin parçasıdır. Örneğin insan vücudunda hücrelerin sürekli çalışması, kalbin atması veya doğadaki su döngüsü hep bu "hareket ve titreşimlerin" bir sonucudur.

Yani özetle bu cümlede; evrendeki en küçük hareketlerin bile Allah’ın ilmi ve kudretiyle anlamlı bir şekilde gerçekleştiğini, rastgele ve anlamsız olmadığını anlatmak istemektedir.