Cuma hutbesi esnasında ve sonunda hatip dua ederken cemaatin ellerini yukarıya kaldırarak dua etmesi fıkıh alimlerinin geneline göre uygun görülmemiş ve mekruh kabul edilmiştir.¹ Çünkü hutbe okunurken ve dua edilirken cemaatin tam bir sükûnet içinde hatibi dinlemesi, gereksiz hareketlerden ve başka işlerle uğraşmaktan kaçınması esastır. Hutbe sonunda yapılan duaya cemaatin sesli bir şekilde "âmîn" demesi de caiz görülmemiş ve mekruh sayılmıştır. Zira fıkıh alimleri namazda yasak olan tutumların hutbe esnasında da geçerli olduğunu belirterek hutbe irad edilirken sesli konuşmayı mekruh veya haram kabul etmişlerdir. Bununla birlikte, cemaatin dışarıdan duyulmayacak şekilde sessizce (kendi içinden) "âmîn" demesinde ve Hz. Peygamber'in (sav) ismi anıldığında yine sessizce salavat getirmesinde fıkhen bir sakınca bulunmamaktadır.²