İlgili metin şöyledir:
Zaten mesleğimizin esası uhuvvettir. Peder ile evlâd, şeyh ile mürîd mâbeynindeki vâsıta değildir. Belki hakîkî kardeşlik vâsıtalarıdır. Olsa olsa bir üstâdlık ortaya girer.1
İhlas Risalesi'nin genelinde ittihat (birlik-beraberlik), tesanüt (dayanışma), uhuvvet (kardeşlik) gibi kavramlar anlatılmaktadır. Bu kavramların hakiki manada hayata geçirilebilmesi için, Risale-i Nur Talebeleri arasında gıpta damarını uyandırıp ihlası zedeleyebilecek makamların olmaması gerektiği açıklanmıştır. Soruda geçen cümlede ise ancak bir üstadlık makamının olabileceği vurgulanmaktadır.
Üstad kelimesinin lügatteki manası şöyledir: İlim veya sanatta üstün olan kimse. Usta, sanatkâr, muallim. Bilgide veya sanatta veya amelde maharetli zat. “Olsa olsa bir üstâdlık ortaya girer” cümlesindeki kullanım ise lügat manasından ziyade hususi bir mana için kullanılmıştır. Buradaki üstad kelimesinden maksat, Risale-i Nur Cemaati'nin başında olup iman hizmetlerini sevk ve idare edecek olan zattır/zatlardır.
Ayrıca bu cümleden, bütün zamanlarda yalnızca tek bir kişinin üstad olabileceği, bunun da Bediüzzaman Hazretleri olduğu ve başka bir üstadın bulunmadığı anlamı çıkmaz. Bu zorlama bir yorumdur. İslâm tarihinde hiçbir topluluk başsız kalmamıştır. Bu durumun ne kadar sıkıntılı olduğunu, günümüzde maalesef başsız kalmış İslâm âleminin haline bakarak anlayabiliriz. Peygamber Efendimiz (sav) bu konuyla alakalı şöyle buyurmaktadır:
Dünyanın en ücra köşesinde dahi olsa üç Müslüman’ın içlerinden birini imam seçmeden yaşaması helal olmaz.2
Dolayısıyla iman nurlarını dünyanın en ücra köşelerine ulaştırmayı hedefleyip bu uğurda canla başla çalışan Nur Talebeleri'nin de başsız kalması söz konusu olamaz. Bu durum, İslamiyet açısından da mantıkî ve sosyolojik açıdan da uygun değildir. Bu cemaatin bir başa, yani üstada her daim ihtiyacı vardır ve olacaktır.
Bediüzzaman, Lemalar, Hayrat Neşriyat, Isparta, 2016, s. 170
İmam Ahmed b. Hanbel, Müsned, çev. Hüseyin Yıldız vdğ. İst 2014, C. 11 sh.89, Hds. 15589. C. 12, sh. 366, Hds. 17739.
