İlgili kısım şu şekildedir:

Meleklerin bir kısmı âbiddirler. Diğer bir kısmının ubûdiyetleri ameldedir. Melâike-i arziyenin amele kısmı, bir nevi‘ insan gibidir. Ta‘bîr câiz ise, bir nevi‘ çobanlık ederler. Bir nevi‘ de çiftçilik ederler. Yani rûy-u zemîn, umûmî bir mezraadır. İçindeki bütün hayvanâtın tâifelerine Hâlık-ı Zülcelâl’in emriyle, izniyle, hesabıyla, havl ve kuvvetiyle bir melek-i müekkel nezâret eder. Ondan daha küçük her bir nevi‘ hayvanâta mahsûs bir nevi‘ çobanlık edecek bir melâike-i müekkel var. ¹

Bütün melekler Allah’a kuldur; fakat kulluklarının göstergesi aynı tarzda değildir. Bir kısmının ubûdiyeti daha çok ibadet, tesbih, tahmid, takdis ve tefekkür sûretinde görünür. Bunlara âbid melekler denilir. Diğer bir kısmının ubûdiyeti/kulluğu ise amel ve vazife içinde ortaya çıkar. Yani onlar da ibadet hâlindedir; fakat bu ibadetleri, kendilerine verilen işleri görmeleriyle tezahür eder.

Âbid Melekler; daha ziyade devamlı tesbih, tahmid, secde, rükû, zikir ve marifet içinde bulunan meleklerdir. Bunların kulluğu, doğrudan doğruya ibadet sûretinde görünür. Nasıl bir insan namaz, tesbih ve zikir ile ubûdiyetini, kulluğunu gösterirse; bu melekler de kendilerine mahsus bir tarzda daima Allah’ı tesbih ve takdis ederler. Onların bu ibadeti yorgunluk, gaflet ve usanç taşımaz; daimîdir ve fıtratlarına uygundur.

Kullukları amelde olan meleklerin (Amele Melekler) kulluğu ise doğrudan secde ve tesbih sûretinde değil; Allah’ın kâinattaki emirlerini yerine getirmeleriyle görünür. Yağmurun sevki, rüzgârların idaresi, dağlarla, denizlerle, bitkilerle, hayvanatla, yıldızlarla ve insan hayatındaki bazı hadiselerle alâkalı vazifeler gören melekler vardır. Bunlar o işleri kendi başlarına yapmazlar; Allah’ın emriyle yaparlar. İşte onların bu vazifeleri de birer ubûdiyettir, kulluktur.