On Dokuzuncu Mektup, Resul-i Ekrem’in (sav) peygamberliğini, mucizelerini ve nübüvvet delillerini anlatan çok büyük bir bahistir. On Dokuzuncu Söz (Reşhalar) ise o büyük eserin bir reşhası mahiyetindedir. Böyle bir bahsi bütünüyle kuşatmak beşer takatinin üstündedir. Bu yüzden orada zikredilen deliller ve beyanlar, o nihayetsiz risalet hakikatinden gelen birer reşha, yani birer sızıntı olarak takdim edilir. Başka bir deyişle, anlatılanlar hakikatin tamamı değil, ondan süzülen, parlayan ve damlayan bir kısımdır. Tıpkı Risale-i Nur’un Kur’an’dan gelen reşhalar olarak tavsif edilmesinde olduğu gibi, burada da maksat hakikatin küçüklüğü değil, kaynağının büyüklüğüdür. Bediüzzaman Hazretleri, Risale-i Nur’un Kur’an’dan gelen reşehat, şua, katarat ve lem’a olduğunu şöyle ifade eder:

Risâleler kendi malım değil, Kur’ân’ın malı olarak ve Kur’ân’ın reşehât-ı meziyâtına mazhar olduklarını ızhâr etmeye mecbûrum. ¹

Sözler güzeldirler, hakîkattirler. Fakat benim değildirler. Kur’ân-ı Kerîm’in hakāikinden telemmu‘ etmiş şuâ‘lardır. ²

Sözler’deki hakāik ve kemâlât benim değil, Kur’ân’ındır. Ve Kur’ân’dan tereşşuh etmiştir. Hatta Onuncu Söz, yüzer âyât-ı Kur’âniyeden süzülmüş bazı katarâttır. Sâir risâleler dahi umûmen öyledir. ³

Risâle-i Nûr, doğrudan doğruya Kur’ân’ın bâhir bir burhânı ve kuvvetli bir tefsîri ve parlak bir lem‘a-i i‘câz-ı ma‘nevîsi ve o bahrin bir reşhası ve o güneşin bir şuâ‘ı ve o ma‘den-i ilm-i hakîkatten mülhem ve feyzinden gelen bir tercüme-i ma‘neviyesi olduğundan...⁴

Bediüzzaman Hazretlerinin farklı yerlerde reşha, şua, lem’a ve katre gibi farklı tabirler kullanması da rastgele değildir. Her kelime, anlatılan hakikatin özelliğine ve içeriğine uygun olarak seçilmiştir. Mesela reşha büyük bir deryadan damlayan bir parçayı, şua bir güneşten gelen ışığı, lem’a ise bir parıltıyı ifade eder. Böylece hem mana kuvvet kazanır hem de okuyucu daha baştan o bahsin hangi yönden ele alındığını anlar.