Vahdetü’l vücud meşrebi Allah hesabına kainatın varlığını reddeder. İlahi varlıktan başkasını kabul etmez. Bu meşrebte “başkası” yoktur. Her yerde ilahi zatın farklı tecellileri vardır. Bu meşrebte varlık, Cenab-ı Hakkın zatının farklı bir şekilde tecellisinden ibarettir. O’nun varlığından başka bir varlık yoktur.

Maddenin tamamen benimsendiği ve maddeciliğin ön plana geçtiği bir zamanda bu meşrebten bahsedilmez. Çünkü Kalbinden maddeyi, düşüncesinden maddeciliği, gözünden maddi bir bakış açısını atamayan bu zamanın insanları da bu meşreble: “ben de böyle düşünüyordum. Bana göre de her şey birer ilahtır.” Der. Maddeyi kudsileştirerek bir değer verir. Maddeyi inkar etmediğinden varlık içinde bir ilahı düşünür ve her şeye bir ilahlık verir. Halbuki vahdetü’l vücud mesleğinde maddeyi inkar varken, panteizim denilen meslekte maddeyi ilahlaştırma fikri vardır. Dünyada bu iki meslekten birbirine daha zıt meslek yoktur. Fakat maddeciler bu görüşü kendi maddi dünyalarına tatbik ederek mazeret üretirler.

Hem vahdetü’l vücud Allah’ın yarattığı şeylerin hiçbir şekilde rububiyetini kabul etmez. Hatta o dereceye varır ki ikiliği yani “varlık ve ilah” fikrini ve varlığın vücudunu reddeder. Hatta hiçbir şeyin vücudunu kabul etmez. “ben” yoktur. “O” vardır. “her şey O’dur.” Der. Halbuki az-çok herkeste nefs-i emarenin hükmettiği, gurur ve enaniyetin bol olduğu şımarık nefis sahibi insanlar için bu meslek oldukça tehlikelidir. Çünkü kendi nefsini yok etmediği için, bu meşreb sayesinde kendi nefsine “İlahi zatın farklı bir yansıması ve tecellisi” gözüyle bakacağı için öyle şımartır ki ele avuca gelmez hale gelir.