Tefe’ül İslâm’da; dinî bir kitabı (Kur’ân hariç) rast gele açarak ilk tevafuk eden yeri okuyup ona dikkat ederek onu uğurlu ve esas bir ders sayma metodudur. Bir şeyi uğur saymak, bir olayı bir hayrın başlangıcı görmektir. Bu güzel bir zan işi olduğundan iyidir. Peygamber Efendimiz (sav) şöyle buyurmuştur:
"Hayra yorma, güzel söz, temiz laf hoşuma gider."1
Ebu Hüreyre'den (ra) Resülullah'ın (asm) şöyle demektedir:
"İslâm'da teşe'üm yoktur, en hayırlısı tefe'üldür. Mecliste bulunanlar: Tefe'ül nedir Ya Resülallâh! diye sordular. Resül-i Ekrem: Sizden birinizin duyduğu güzel sözdür buyurdu.2
Teşe'üm, şom tutmak ve hayırsız saymak demektir. Tefe'ül de uğurlu ve hayırlı saymaktır ki dilimizde yom tutmak diye ifade ederiz.
Kur'an'da Müslümanlarla birlikte kâfirlerden, münafıklardan bahsettiği gibi; sadece cennetten değil cehennemden de bahsettiği için Kur'ân ile tefe'ül uygun değildir. Çünkü kişiyi ümitsizliğe atabilir.
Ömer Nasuhi Bilmen, Büyük İslam İlmihali, Sadeleştiren: A. Fikri Yavuz, İst. 1992, s. 492
İbn Hacer el Askalani; Fethul Bari (Sahih-i Buhari şerhi); Bab Tıb, c. 11 s. 489
