Sorular

Sorunuzda geçen kelimelerin kapsamları birbirinden farklıdır; ancak birbirine yakın mânâlarda da kullanılmaktadır.Erkân-ı âlem: Âlemin rükünleri ve ana esasları demektir. Güneş, hava, su ve toprak gibi dört büyük unsur kastedilir. Bu unsurlar, âlemdeki İlâhî sistemin işleyişinde büyük vazifeler görürler.Anâsır: Unsurlar demektir. Dört büyük unsur olan güneş, hava, su ve toprak kastedildiği gibi; karbon, azot, oksijen, hidrojen ve diğer elementler de bu mânâ içinde düşünülebilir. Buna dair Bediüzzaman Hazretlerinin ifadesi şöyledir:Unsurlar, mâdenler ise; pek çok muntazam vazifeleri bulunan ve izn-i Rabbânî ile her muhtacın imdadına koşan ve emr-i İlâhî ile her bir yere giren meded veren ve hayatın levâzımâtını yetiştiren ve zîhayatı emziren ve masnuât-ı İlâhiyenin nescine, nakşına menşe' ve müvellid ve beşik olan hava, su, ziyâ, toprak unsurlarına işarettir.1Anâsır-ı erbaa: Güneş, hava, su ve topraktır.Tabâyi': Tabiatlar demektir. Teşekkül, yani oluşum kanunları ile tabiatın vücûd-u haricîye mazhar olan görünen ve hissedilen kısmını ifade eder. Bu kelime aynı zamanda unsurların ve varlıkların yaratılıştan gelen kendilerine mahsus özelliklerini de beyan eder. Meselâ ateş yakıcıdır; su ise ferahlatıcıdır. Bu unsurlar, bu özelliklerle yaratılmışlardır.Özetle: Erkân-ı âlem, daha çok kâinatın işleyişindeki ana esasları bildirir. Anâsır, bu esasları teşkil eden unsurları ifade eder. Tabâyi' ise o unsurların ve varlıkların tabiat, karakter ve fonksiyonlarını anlatır.Ayrıca BakınızHAVA UNSURUNUN FARKLI VAZİFELERİNUR UNSURU - İLİM VE HİKMETİ ARŞITABİAT RİSALESİ'NDEKİ "SEBEPLERİN YARATMASI", "KENDİ KENDİNE OLUŞ" VE " TABİAT YARATIYOR" İDDİALARININ BİRBİRİNDEN FARKLARIKaynakçalarBediüzzaman Said Nursi, Asa-yı Musa, Hayrat Neşriyat, Isparta 2016, s. 214.

İTİKAFIN ŞARTLARIBir itikâfın sıhhati şu şartların bulunmasına bağlıdır:1) İtikâf yapan, Müslüman, akıllı ve temiz bulunmalıdır. Onun için Müslüman olmayanın, delinin, cünübün, hayız ile nifastan temiz bulunmayanın itikâfı olmaz. Gayr-i müslim ibadete, mecnun da niyete ehil değildir. Temiz olmayanların da mescitlere girmesi yasaktır.2) İtikâfa niyet edilmiş olmalıdır. Buna göre niyetsiz olarak yapılan bir itikâf geçerli değildir. Çünkü bunun bir ibadet olabilmesi niyete bağlıdır.3) İtikâf, mescitte veya o hükümdeki bir yerde yapılmalıdır. Şöyle ki: İçinde cemaatle namaz kılınan herhangi bir mescitte İtikâf yapılabilir. Büyük camilerde yapılması daha faziletlidir. Kadınlar da kendi evlerinde mescit edinilen veya mescit olarak ayıracakları bir odada itikâfda bulunurlar. Buraları onların hakkında birer mescit sayılır. Kadınların dışardaki mescitlerde itikâf etmeleri caiz ise de, kerahetten kurtulamaz. Kadınların kendi evlerinde namaz kılmaları, mescitlerde namaz kılmalarında daha faziletli olduğu gibi evlerinde itikafları da her türlü fitne ve fesat düşüncesinden beri olacağı cihetle mescitlerde itikâfta bulunmalarından daha faziletlidir. İmam Şafiî'ye göre, itikâf tazime lâyık bir yerde yapılabilir ki, o da mescidlerdir. Evlerde mescid edinilen yerler, bu tazime lâyık değildir.4) Vacib olan bir itikâfda, itikâf yapan oruçlu bulunmalıdır. Bu halde orucun yanılarak bozulması itikâfa zarar vermez. Diğer itikâflar için oruç şart değildir. Çünkü onlar için bir müddet yoktur. Öyle ki camiden bir iki saat içinde çıkıncaya kadar itikâfa niyet edilmesi de sahihdir. Şafiî'lere göre, vacib bir itikâfda da oruç şart değildir.5) İtikâf için büluğ, erkeklik, hürriyet şart değildir. Buna göre akıllı olan çocuğun, kadının, kölenin itikâfları sahihtir. Şu kadar var ki, kadının itikâfı kocasının ve kölenin itikâfı da efendisinin iznine bağlıdır. İsterse bunlar itikâfı nezretmiş olsunlar, hüküm aynıdır. İzin bulunmayınca kadın, nezretmiş olduğu itikâfı kocasından ayrıldıktan sonra, köle de azad edildikten sonra kaza eder. Bir kimse, itikâf için zevcesine izin verse bundan dönemez, artık engellenmesi doğru olmaz.1 Ayrıca BakınızİTİKAF NASIL YAPILIR? ŞARTLARI NELERDİR?HANIMLARIN İTİKAF İÇİN EŞLERİNDEN İZİN İSTEMELERİİTİKAFI BOZAN ŞEYLER NELERDİRRAMAZAN AYI HARİCİNDE İTİKAFFASILALI İTİKAFKaynakçalarÖmer Nasuhi Bilmen, Büyük İslam İlmihali, Bilmen Yay., İstanbul ts., s.306