Cinler, olağanüstü sayılan bazı işleri yapacak güce sahip olan, normalde insanlar tarafından görülmeyen fakat kendileriyle ilgi kuranlara veya istedikleri kimselere çeşitli biçimlere girerek görünebilen varlıklardır. Cinlerin mahiyeti tam olarak bilinmemekle beraber, Kur'ân-ı Kerîm ve hadîs-i şeriflerden edindiğimiz bazı bilgiler mevcuttur.
Kur'ân-ı Kerîm'de cinlerin, ateşin dumansız alevinden yaratıldığı, iman edenlerinin olduğu gibi inkâr edenlerinin de olduğu gibi birçok bilgi geçmektedir.¹ Yine Kur'ân'da "Cin Suresi" adıyla bir sure vardır. Bunlardan anlaşılacağı üzere cinlerin varlığı gerçek olup her müminin inanması gereken bir meseledir. Kur'ân-ı Kerîm'de varlıkları sabit olduğu için de inkârları küfür olarak görülmüştür.

Aynı dünyayı paylaştığımız hâlde cinlerin insanları görebilmesi, fakat insanların onları genel olarak görememesi, İslam kelâm ilminde hem ilâhî bir nizamın gereği hem de insanın yaratılış gayesiyle açıklanan hikmetlere dayanır.

Dünya hayatının en temel gayesi bir imtihan yeri olmasıdır. İslam inancında imtihanın ana omurgasını "gayba iman" (bilinen beş duyu ile algılanamayan gerçeklere inanmak) oluşturur. Eğer cinler, melekler veya diğer ruhanî varlıklar herkes tarafından açıkça görülebilseydi, iman bir "tercih" ve "kalbî bir teslimiyet" olmaktan çıkıp zorunlu bir hâle dönüşürdü. Bu durum, imtihanın gizemini ve insanın irade özgürlüğünü zedelerdi.

Cinler, Kur'ân-ı Kerîm'de ifade edildiği üzere "dumansız, kavurucu bir ateşten" yaratılmış varlıklardır. Yapıları, hızları ve biçimleri insanın fiziksel algı sınırlarının çok dışındadır. İnsan zihni ve sinir sistemi, sürekli olarak farklı formlardaki ve boyuttaki varlıkları görmeye dayanıklı bir yapıda yaratılmamıştır. İnsan için bunları filtreleyen ilâhî bir perde vardır. Eğer bu perde kalksaydı, insanın günlük hayatını sürdürmesi, odaklanması, korku ve kaygıdan uzak, huzurlu bir hayat yaşaması neredeyse imkânsız hâle gelirdi. Perdenin varlığı, insan için ilâhî bir koruma ve rahmettir.

Yaratılış maddelerimiz ve boyutların farklılığı da bununla ilgilidir. Bu durum aynı zamanda fiziksel ve metafiziksel bir kanundur. Kur'ân-ı Kerîm'de cin taifesiyle benzerliği olan şeytan hakkında şöyle buyrulur:

...Çünki o ve kabîlesi sizi, kendilerini göremeyeceğiniz cihetten görürler....²

Örneğin insan gözü, sadece ışığın belirli bir dalga boyunu (görünür ışık spektrumunu) algılayabilir. Cinler ise daha farklı bir enerji/boyut frekansında yaşarlar. Bir benzetme yapmak gerekirse havadaki radyo dalgaları veya röntgen ışınları etrafımızda olduğu hâlde onları göremeyiz; ancak uygun bir alıcıyla varlıklarını saptayabiliriz. Cinlerin bizi görmesi, onların boyutunun bizim boyutumuzu kapsayan veya geçişken bir yapıda olmasından kaynaklanır.

Ayrıca şu da vardır ki insan, yeryüzünün halifesi olarak yaratılmıştır ve maddi dünyayı imar etmekle görevlidir. Eğer insan, cinlerin dünyasını ve müdahalelerini sürekli görerek yaşasaydı, kendi iradesiyle hareket etmekte zorlanabilir, onlardan etkilenebilir veya enerjisini metafizik çatışmalara harcayabilirdi. Görünmezlik perdesi, insana kendi yaşam alanında (arzda/yeryüzünde) tam bir hareket özgürlüğü ve liderlik alanı tanımıştır.

Özetleyecek olursak; bizim cinleri göremeyişimiz acziyetimizden değil, huzurumuz, psikolojik dengemiz ve imtihanımızın selameti için konulmuş ilâhî bir koruma kalkanıdır. Onların bizi görmesi ise kendi boyutlarının getirdiği bir özellik olup, insan iradesine doğrudan müdahale etme güçleri olmadığından (vesvese dışında) bu durum insan için bir dezavantaj teşkil etmez.