Bahsi geçen yer şöyledir:

Hem o târikü’s-salât, kendi kendine mâlik olmadığı için, kendi mâlikinin bir abdi olan kendi nefsine zulmeder. Onun mâliki, o abdinin hakkını onun nefs-i emmâresinden almak için, dehşetli tehdîd eder. Hem netice-i hilkati ve gāye-i fıtratı olan ibâdeti terk ettiğinden, hikmet-i İlâhiyeye ve meşîet-i Rabbâniyeye karşı bir tecâvüz hükmüne geçer. Onun için cezâya çarpılır.¹

Nefsin birçok manası vardır. Burada kullanılan nefis manası insanı kötülüklere yönlendiren nefs-i emmâresi (kötülüğü emreden nefis) değildir. Diğer bir mana olan insanın kendisi manasındadır. Bu cümlede nefsine zulmetmek tabiriyle kastedilen mana, insanın kendi kendine zulmedip zarar vermesidir. Çünkü insana verilen göz, kulak, dil gibi organlar ve bizlere verilen duygular birer emanettir. Emaneti doğru yerde kullanmayan ve emaneti veren zatın rızasına göre hareket etmeyen kişi, nefsine (kendine) zulmetmiş olur.

Allah gözümüzü nerede kullanmamızı emretmişse, biz de gözümüzü orada kullanabiliriz. Kulağımız ile ne dinlememizi emretmişse, ancak o emir dairesinde hareket edebiliriz. Dilimiz ile ne konuşmamız emredilmişse, onu konuşabiliriz vb. örnekleri sıralayabiliriz. Bu şekilde O'nun rızası dairesinin haricinde kullanılan her bir uzuv, Allah'ın verdiği emanete hıyanet etmek demektir. Bu husus bir ayette şöyle ifade edilmiştir:

O hâlde kim Allah'ın hududunu aşarsa, artık şüphesiz nefsine (kendine) zulmetmiş olur. ²

Sonuç olarak, ibadeti terk eden, O’nun emirlerine karşı duyarsızlık göstererek kâinattaki mükemmellikleri, nimetleri ve İlâhî hikmeti görmezden gelir. Bu da yaratılışına, nefsine ve vazifesine karşı bir zulümdür.