Dâimî tecellî, sürekli ve nihayetsiz; yani sonsuz tecellî demektir. “Tecellî” kelimesi lügatte “görünme” mânasında kullanılır. Rabbimizin bu sebepler âleminde “görünmesi”, yarattığı mahlûkat üzerinde isim ve sıfatlarının tecellîsiyle gerçekleşir. Sermedî, yani devamlı bir faaliyet; hiç durmaksızın süren bir yaratma fiili, gözümüzün önünde her anda, her günde, her mevsimde, her senede herkesçe müşahede edilmektedir. Bu faaliyetler, İlim, İrade, Cemâl, Kemâl, Hikmet gibi sıfatları ihtivâ ettiği gibi, olmazsa olmaz diyebileceğimiz Kudret sıfatını da taşımaktadır. Yani “faaliyet-i dâime” diye tâbir edilen bu kesintisiz faaliyetler, beraberinde yine sürekli ve dâimî tecellî eden bir Kudret ile mümkündür.

Meseleyi daha iyi kavramak için hayat sahibi canlılardan örnek verelim: Her canlı, bir vücutla, belli bir sûret ve şekilde dünyaya gelirken beraberinde hayat sıfatını da almak zorundadır; yani o canlıda hayat tecellî eder. O varlık yaşadığı müddetçe bu tecellî an be an devam etmek mecburiyetindedir; kısa bir an bile kesilse, canlı hayata veda eder. İşte bunun gibi, canlı-cansız her şeyde Cenâb-ı Hakk’ın Kudreti sürekli şekilde tecellî etmek zorundadır. Çünkü bütün varlıkların faaliyetine devam edebilmesinin şartı budur. Şu nokta yanlış anlaşılmamalıdır ki; bu zorunluluk Rabbimiz için değil, biz yaratılmışlar içindir.