Kur'an hattı ile Risaleleri yazmak pek çok cihetle bir ibadettir. Sevgili Peygamberimiz (sav), ibadetlerin devamlılığı ile ilgili şöyle buyurmaktadır:

İbadetin hayırlısı az da olsa devamlı olanıdır.¹

Bediüzzaman Hazretleri, talebe olmanın şartı olarak şöyle söylemektedir:

Risale-i Nura intisap eden zatın en ehemmiyetli vazifesi, onu yazmak veya yazdırmaktır ve intişarına yardım etmektir. Onu yazan veya yazdıran Risale-i Nur Talebesi ünvanını alır. Ve o ünvan altında, her yirmi dört saatte benim lisanımla belki yüz defa, bazen daha ziyade hayırlı dualarımda ve manevi kazançlarımda hissedar olmakla beraber, benim gibi dua eden kıymettar binler kardeşlerin ve Risale-i Nur talebelerinin dualarına ve kazançlarına dahi hissedar olur.²

Bediüzzaman Hazretleri, her gün yazmayanların has talebelikten ve dualardan mahrum kalacağını şu şekilde ifade etmektedir:

Bundan yirmi gün evvel, eyyam-ı mübarekeden sonra hatırıma geldi ki, vazifedarane kalemi her gün istimal etmeyenler, Risale-i Nur talebeleri ünvan-ı icmalisinde her yirmi dört saatte yüz defa hissedarlık yeter diye, hususi isimler ile has şakirdler dairesinde bir kısmın isimleri muvakkaten tayyedildi.³

Yine başka bir yerde Bediüzzaman Hazretleri, ilim talebesi olmanın güzelliklerinden şöyle bahsetmektedir:

Hem İmam Şafiden (ra) rivayet var ki, halis talebe-i ulumun rızkına ben kefalet edebilirim, demiş. Çünkü rızıklarında vüsat ve bereket olur. Madem hakikat budur ve madem halis talebe-i ulum ünvanına Risale-i Nur şakirdleri bu zamanda tam liyakat göstermişler. Elbette şimdiki açlık ve kahta mukabil, Risale-i Nur hizmetini bırakmak ve zaruret-i maişet özrüyle, maişet peşine koşmak yerine en iyi çare, şükür ve kanaat ve Risale-i Nur talebeliğine tam sarılmaktır. Evet, her tarafta bu derd-i maişet herkesi sarsıyor. Ehl-i dalalet bundan istifade eder. Ehl-i diyanet de kendini mazur bilir, Zarurettir, ne yapalım? der. Demek, Risale-i Nur şakirdleri bu açlık ve zaruret musibetine karşı, yine nurla mukabele etmeli. Her şakirdin vazifesi, yalnız kendi imanını kurtarmak değil, belki başkasının imanlarını da muhafaza etmeye mükelleftir. O da hizmete ciddi devam ile olur.

Üstad Hazretleri, Risale-i Nur talebelerinin, İmam Şafinin (ra) müjdelediği halis ilim talebesi unvanına tam liyakat göstererek manevi bir rızık ve bereket kapısını araladığını ifade etmektedir. Hayat şartlarının zorlaştığı, maişet derdinin ve ekonomik sarsıntıların insanları maneviyattan uzaklaştırdığı bir dönemde, Bediüzzaman Hazretleri bu musibetlere karşı nurla mukabele etmeyi en tesirli çare olarak sunar. Yazı yazmak, kişinin sadece kendi imanını kurtarmakla yetinmeyip başkalarının imanını muhafaza etme mükellefiyetini de yerine getirdiği ciddi bir neşir hizmetidir.

Dolayısıyla kalemle meşguliyet, dünyevi zaruretleri bahane ederek geri çekilmek yerine, şükür ve kanaatle hizmete sarılmanın en somut göstergesi; hem rızıkta berekete hem de manevi bir koruma kalkanına vesile olan kutsi bir vazifedir. Bu güzel bereketlerden istifade etmek için de günlük hatt-ı Kur'an olan yazımızı yazmalıyız. Risale-i Nur’da, Bediüzzaman Hazretlerine ait günde şu kadar yazılmalıdır tarzında bir cümle bilmiyoruz. Fakat yaygın uygulamayı dikkate alacak olursak günde en az bir sayfa yazmaya gayret etmek gerekir.

Yazı yazmanın iki gayesi vardır. Birincisi, Kur’an yazısını muhafaza etmek. İkincisi, Risale-i Nur'daki iman hakikatlerini neşretmek. Günde bir sayfa yazmak demek, senede bir eseri kendi kalemiyle neşretmek demektir. Bakın, bu dahi ne kadar uzun bir süredir. Eğer yarım sayfaya inse iki sene eder. Daha da düşse yıllarca sürecek demektir. Bu ise, Risale-i Nur’a neşir noktasında hizmet etmek manası için gayet yetersiz bir durumdur.

Birinci tavsiyemiz, az da olsa, Bediüzzaman Hazretlerinin de arzu ettiği gibi kalemi her gün çalıştırmaktır. İkinci tavsiyemiz ise neşir için daha faydalı olacak bir miktar olan bir sayfadan aşağı düşmemeye gayret etmektir.