İlgili metnin orjinali şu şekildedir:

[Dokuzuncusu] (عُلَمَٓاءُ اُمَّتٖی كَاَنْبِیَٓاءِ بَنٖٓی اِسْرَٓائٖیلَ) sırrına mazhar; ve salavâtlarda âl-i İbrâhîm Aleyhisselâm'a mukābil olan âl-i Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm’ın içindeki büyük evliyâlar; ve Alî ve Hasan ve Hüseyin ve Ehl-i Beyt’in On İki İmamı; ve Gavs-ı A‘zam ve Ahmed-i Rüfâî ve Ahmed-i Bedevî ve İbrâhîm-i Desûkî ve Ebû’l-Hasan-ı Şâzelî gibi aktâblar ve imamlar, ittifâkla ve hakkalyakîn bir i‘tikādla ve keşfiyât ve müşâhedâtla ve ümmette gösterdikleri hârika irşâdâtlarla ve kerâmetlerle risâlet ve hakkāniyet ve sâdıkiyet-i Muhammediyeye îmânları ve şehâdetleriyle imza basıyorlar.
[Onuncusu] Enbiyâdan sonra en muhterem ve yüksek tâife, ümmî ve bedevî oldukları hâlde az bir zamanda nûr-u Muhammedî ile şarktan garba kadar âdilâne idare eden, cihângîr devletleri mağlûb ederek müterakkî, fenli, medenî, siyâsî milletlere üstâd, muallim, diplomat ve hâkim-i âdil olarak, o asrı bir asr-ı saadet hükmüne getiren Sahâbeler, Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm’ın her hâlini tedkîk ve taharrîden sonra gözleriyle gördükleri çok mu‘cizâtın kuvvetiyle; eski düşmanlıklarını ve ecdatlarının mesleklerini ve [Hâlid ibn-i Velîd ve İkrime ibn-i Ebû Cehil] gibi çokları pederlerinin tarafdârlıklarını, kavim ve kabîlelerini tamamıyla bırakıp bütün rûh u cânlarıyla gāyet fedâkârâne bir sûrette İslâmiyet’e girerek aynelyakîn derecesinde Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm’ın sâdıkiyetine ve risâletine îmânları, sarsılmaz küllî bir şehâdettir.¹

Yukarıda Âl-i Muhammed âlimlerini sayarken Hz. Ali, Hasan ve Hüseyin (ra) de zikredilmiş. Bunlar aynı zamanda sahabedirler. Sayılan diğer isimler ise on iki imam ve aktâb-ı erbaadır. Bunlar, sahabelik faziletinde ashaba yetişemeseler de hususi fazilet olarak ilim ve keşif sahibi olmada birçok sahabeden ileri geçmiş kimselerdir.
Üstad Bediüzzaman, Sahabeye dair risalesinde toplam fazilet ve sevapta sahabelerin geçilemeyeceğine dair ehl-i sünnetin ortak beyanı olduğunu söyler. Fakat Şeyh-i Geylânî (ks) gibi sonradan gelen bazı büyüklerin, bazı cihetlerde onlardan ileri geçtiklerine de işaret eder. Sahabeler, Peygamber Efendimizi (sav), mucizelerini, hatta ona vahiy geldiğini, hatta bazıları Cebrail (as)'ı dahi gördüler. Bu yüzden imanlarının en alt mertebesi aynelyakindir. Yani görerek iman etmişlerdir. Bununla beraber, seçkin sahabelerin de hakkalyakin derecesinde olduğu elbette şüphesizdir.
Diğer evliyalar ise sahabelerin çoğunun görmedikleri bazı şeyleri kalp gözleriyle görmüş ve hakkalyakin derecesinde yaşamış olabilirler. Çünkü bahsi geçen Âl-i Beyt imamları ve aktâbları, ümmet içinde vazifeli, çok özel ve çok seçkin bir makama sahiptirler. Hz. Peygamber (asm)'ın dininin birinci derecede vârisidirler. Bu durum bir hadiste şöyle ifade edilmektedir:

Benden sonra size iki şeyi bırakıyorum. Biri Allah’ın kitabı, diğeri Âl-i Beyt'imdir. ²

Ayrıca, sahabelerin aynelyakin derecesinde olan imanlarının kuvveti, onların hakkalyakin derecesindeki imanlarının kuvvetinden daha fazla olması muhtemeldir. Çünkü bu tabirler, bir yandan kuvvet sırası gösterirken bir yandan da imanın hangi yolla elde edildiğine işaret eder.
Yani sonrakiler, hakkalyakine götüren bir yolla imanlarını kuvvetlendirmiş olsalar da sahabelerin görerek kazandıkları imana yetişemeyebilirler. Her şeyin en doğrusunu Allah bilir.