Öncelikle ifade edelim ki Sevgili Peygamberimiz (sav) takke ve sarık kullandığı çok hadislerle sabittir. Dolayısıyla sünnettir. Bu minvalde hadisler çoktur. Örnek vermek gerekirse İmam Ebu Hanife Hazretlerinin hadis kitabında konu ile ilgili bir rivayet şöyledir:
Atâ, Ebû Hüreyre’den (radıyallahu anh) rivayet ettiğine göre şöyle demiştir: “Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) Şam işi bir takkesi vardı.” 1
Bu sebeple alimler, herhangi bir mazeret bulunmaksızın başı açık olarak namaz kılmayı, sünnet olan bir uygulamanın terk edilmesi anlamına geldiğinden, tenzihen mekruh saymıştır.2 Ancak takkenin rengi ile alakalı hadisler daha çok zayıf olarak değerlendirilmiştir. Konu ile ilgili hadislerden biri şöyledir:
Hazreti Peygamber beyaz bir takke giyerdi.3
Azîzî, bu hadisin senedinin hasen olduğunu söylemiştir.4 Beyhaki bu hadisleri zayıf olarak değerlendirilmiştir.5 Heysemî ise şöyle demişlerdir.
İbn Ömer’den rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beyaz bir takke giyerdi.” Bu rivayeti Taberânî nakletmiştir. Rivayetin senedinde Abdullah b. Hıraş bulunmaktadır. İbn Hibbân onu güvenilir kabul etmiş ve “Bazen hata yapabilir.” demiştir. Hadis imamlarının çoğunluğu ise onu zayıf kabul etmiştir. Senedindeki diğer râviler ise sikadır.6
Konu ile ilgili bir diğer rivâyette şöyledir:
Ebû’ş-Şeyh’in İbn Abbas’tan naklettiği bir rivayette ise şöyle denilmektedir: “Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) üç takkesi vardı: Dikişli beyaz bir takke, desenli Yemen kumaşından yapılmış bir takke ve yolculukta giydiği kulaklıklı bir takke. Bazen bunu namaz kılarken önüne koyardı.” 7
Irakî de İhyâü Ulûmi’d-Dîn tahricinde bu rivayetin isnadı zayıftır, demiştir. 8
Ebû Hanîfe, Nu‘mân b. Sâbit b. Zûtâ b. Mâh, Müsnedü Ebî Hanîfe, rivâyetü’l-Hasakfî, thk. Abdurrahman Hasan Mahmud (Mısır: el-Âdâb, ts.). Kitâbü’l-Libâs ve’z-Zîne (Giyim ve Süslenme Kitabı) Hadis no 1.
İbn Abidin, Reddü’l-muhtar, 1/640; Şürünbülali, Merakı’l-felah, 131
Beyhakî, Ahmed b. Hüseyin, Şuʿabü’l-îmân, thk. Ebû Hâcir Muhammed es-Saîd b. Besyûnî Zağlûl (Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1. Baskı, 1421/2000), c. 5, s. 175.
Abdurrahman el-Mübârekfûrî, Tuhfetü’l-Ahvezî bi-Şerhi Câmi‘i’t-Tirmizî, Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, c. 5, s. 393.
Beyhakî, Ahmed b. Hüseyin, Şuʿabü’l-îmân, thk. Ebû Hâcir Muhammed es-Saîd b. Besyûnî Zağlûl, c. 5, s. 175.
Heysemî, Nûreddin Ali b. Ebî Bekir, Mecmaʿu’z-zevâʾid ve menbaʿu’l-fevâʾid, thk. Hüsameddin el-Kudsî (Kahire: Mektebetü’l-Kudsî, 1414/1994), c. 5, s. 161.
Irâkî, Zeynüddin Abdürrahim b. Hüseyin, el-Muğnî an Hamli’l-Esfâr fi’l-Esfâr fî Tahrîci mâ fi’l-İhyâ mine’l-Ahbâr, s. 861.
Irâkî, Zeynüddin Abdürrahim b. Hüseyin, el-Muğnî an Hamli’l-Esfâr fi’l-Esfâr fî Tahrîci mâ fi’l-İhyâ mine’l-Ahbâr, s. 861.
