İlgili bölümü cümle cümle şu şekilde açıklayalım:

[Tahrîb esheldir, zayıf tahrîbci olur]

Burada insan hayatında önemli bir yeri olan gücün tanımı verilmektedir. Bediüzzaman Hazretleri burada gerçek gücün yeni bir tanımını yapmaktadır. Gerçek anlamda güç nedir? Kime güçlü denir? Neden bir kısım insanlar bozgunculuk yapar? İnşa, imar ve tamir edenler nelere dikkat etmelidir? İnşa ve imarın, bozmak ve yıkmak karşısındaki durumu nedir? gibi soruların cevapları bulunmaktadır.
Günümüz dünyasında yakan, yıkan veya bozan insanların daha güçlü olduğu algısı bulunmaktadır. Bunun yanlış olduğunu düşünen Bediüzzaman Hazretleri, bu insanların güçlü değil, gerçekte zayıf ve aciz olduklarını ispat etmektedir. Bu insanların yıkıcı faaliyetlerinin güçten değil, acizlikten kaynaklandığını göstermektedir.

Vücûd-u cümle eczâ, şart-ı vücûd-u külldür.

Evet, insanoğlu istediği bir işi başarabilmesi için gereken tüm şartları oluşturmalıdır. Zira bir işin olabilmesi, o iş için gerekli bütün şartların varlığına bağlıdır. Bundan dolayıdır ki bir eser ortaya koymak zordur. Çünkü insan, yapmak istediği eser için gerekli tüm ortamı ve şartları bir araya getirebilmelidir. Bu ise birçok insana ağır gelmektedir.
Hz. Üstada göre gerçek güç ve kuvvet, bir iş için gerekli tüm şartları bir araya getirerek istenilen eseri ortaya koymaktır. Demek oluyor ki bir işi başarmak isteyen, o iş için gerekli ortam ve şartları oluşturmalıdır. Gerekli olan temel hiçbir şartı eksik bırakmamalıdır. Bunun için gayret göstermelidir. Aksi halde başarısızlıklarla karşılaşacaktır. Bundan dolayıdır ki başarının tesadüf olmadığı söylenmektedir. Mesela hayatın devamı, tüm temel ihtiyaçların olmasıyla mümkündür. Bir çiçeğin varlığını devam ettirmesi, gereken tüm şartların oluşmasıyladır. Bir bahçenin istenilen şekle girmesi, gereken tüm şartların sağlanmasıyla mümkün olmaktadır. Öyle ise başarı için insana düşen, tüm ortam ve şartları oluşturmak için çalışmaktır. Gereken tedbirleri almaktır.

Adem ise oluyor, bir cüz’ün ademiyle. Tahrîb eshel oluyor.

Bozmak, yıkmak, dağıtmak, zarar vermek, ihlal ve ifsat etmek ise çok kolaydır. Zira bir işin olabilmesi tüm şartlara bağlı iken, olmaması için tek bir şartın eksik kalması yeterlidir. Bu şartı eksik bırakmak için ise bir güce veya kuvvete çoğu zaman gerek yoktur. Yapmamak, terk etmek veya yerine getirmemekle yapılması istenilen iş olmayabilir. Yaşamak için tüm şartlar gerekirken, yaşamamak için ise bir şartın olmayışı yeterlidir.

Bundandır ki, âciz adam, sebeb-i zuhûr-u iktidâr, müsbete hiç yanaşmaz. Menfîce müteharrik, dâim tahrîbkâr olur.¹

Ortaya eser koymak için tüm şartları bir araya getiremeyen ve bunu zor gören aciz insanlar, muktedir görünmek için bozgunculuk yaparlar. Çünkü kolaydır. Güç gerekmemektedir. Zor değildir. Bir şartı terk etmekle koca bina yıkılabilmektedir. Yıllarca verilen emekler boşa gidebilmektedir. İşte insanlar yıkılan, bozulan dev eserleri, emekleri ve işleri görünce sanıyor ki bunları yapmak için büyük bir güç gerekmektedir. Aksine bozgunculuğun temelinde bir terk vardır. Yapmamak vardır. İstenilen işi eksik bırakmak vardır. Engel olmak vardır. Bunun için ise bir güce, iktidara veya kuvvete gerek yoktur. Bozgunculuğun kolay olmasındandır ki bütün devletler, serseri bir çocuğun bir kibritle koca bir ormanı yakmaması için büyük tedbirler alırlar. Kimse de kalkıp “Şu küçücük çocuk koca devletlerden daha güçlüdür.” dememektedir.
İmar ve inşa edenler, bozmanın, yıkmanın kolay olduğunu bilmelidir. Ellerinden gelen tüm tedbirleri almalıdır. Şartları bir araya getirmede en küçük bir ihmal veya tembellik göstermemelidir. Aksi halde istenen netice elde edilemez. Tahrip edenlere karşı her daim uyanık olmalıdır. Unutulmaması gereken en önemli konu da yıkanların zayıf ve aciz olduğunu bilip cesaretini korumaktır.
Sonuç olarak yapmak zor, bozmak kolaydır. Yapmak için gereken tüm şartlar olmalı iken, olmaması için tek bir şartın eksikliği yeterlidir. Demek, yıkan değil, yapan güçlüdür.