Şirk, Allah'nın zatında, sıfatlarında, fiillerinde veya ibadet edilmeye layık oluşunda O’na ortak koşmak, herhangi bir varlığı Allah’a denk veya O’nun sahip olduğu ilahî özelliklere sahip kabul etmek demektir.¹ Şirk, dil ve kalp ile gerçekleşebilen, doğrudan imana dair bir meseledir. Buna karşılık, bir insanın yaptığı her günah veya söylediği her yanlış söz şirk değildir. Örneğin bir insanın haram işlemesi günahtır. Fakat bu, onun imandan çıktığı anlamına gelmez. Şirk ile günah arasındaki bu ayrımı doğru yapmak gerekir.

Bu açıdan “sensiz yaşayamam”, “telefonumu almadan evden çıkamam” veya “sigara içmeden duramam” gibi sözler, görünüş itibarıyla aşırı bağımlılık ifade etse de kişinin bunları söylerken Allah’tan başka bir varlığın ilah olduğuna veya hayat verme kudretine sahip olduğuna inanması söz konusu değilse şirk sayılmaz.² Burada genellikle mecaz, alışkanlık ve sevgi yoluyla oluşan bir bağımlılık anlatılmaktadır. Nitekim sigaraya bağımlı olan bir insan, bedeninin ve nefsinin ona alışması sebebiyle böyle konuşur.

Bununla birlikte, bu tür ifadeleri gereksiz yere alışkanlık haline getirmemek ve Allah’ın kudretini hatırlayarak daha ölçülü konuşmak güzel bir hassasiyettir.