Bediüzzaman Hazretleri, Risale-i Nurları yazmanın önemi ile ilgili iki hadis-i şerifi delil getirmektedir:

Birincisi: يُوزَنُ مِدَادُ الْعُلَمَٓاءِ بِدِمَٓاءِ الشُّهَدَٓاءِ ev kema kal. Yani, Mahşerde ulema-yı hakikatin sarf ettikleri mürekkep, şehitlerin kanıyla muvazene edilir, o kıymette olur.¹

İkincisi: مَنْ تَمَسَّكَ بِسُنَّت۪ي عِنْدَ فَسَادِ اُمَّت۪ي فَلَهُٓ اَجْرُ مِائَةِ شَه۪يدٍ ev kema kal. Yani, bid'aların ve dalaletlerin istilası zamanında, sünnet-i seniyyeye ve hakikat-i Kur’âniyeye temessük edip hizmet eden, yüz şehit sevabını kazanabilir.²

Risale-i Nur yazmak, sadece yazı yazmak değil; Kur’an'ın bu zamandaki hakikatlerine sahip çıkmak, onu yaşatmak ve sönmesine engel olmaktır. Toplumun genelinin maneviyattan uzaklaştığı bir dönemde bu yola girmek, manevi bir kahramanlık ve şehitlik sevabı kazandıran bir fedakârlık olarak nitelendirilir.

Unutulmamalıdır ki tehlike anında yapılan küçük bir hizmet, huzurlu vakitteki büyük bir hizmetten daha değerlidir. Kıtlıkta bir ekmek vermek, bollukta bir fırın bağışlamaktan daha sevap olabilir. Risale-i Nur’un yazıldığı dönemler ve şu yaşadığımız dönem, imanın ciddi sarsıntılar geçirdiği bir manevi yangın dönemi olarak görülür. Bu yangını söndürmek için atılan her adım, normal zamandaki ibadetlerden kat kat üstün kabul edilir.

Nasıl ki savaş meydanındaki sıradan bir mümin, bir dakikada isabet aldığı bir kurşunla şehadet gibi yüksek bir evliyalık makamına erişebiliyorsa, bu hizmetin sırrı da tam olarak böyledir. Şehit, bir saniyede dünyasını feda eder ama ebedî bir hayat kazanır. Yazı yazan talebe de yarım saatini feda eder ama o yarım saatin içine ihlas girdiği için, o zaman dilimi manen genişleyerek beş çeşit ibadet ve yüz şehit sevabı meyvesini verir.

Risale-i Nur'un elle yazılması, sadece bir metni kopyalamak değil, Kur’an yazısı denilen o kadim harfleri ve o ruhu koruma davasıdır. Bir harfin bile unutulmaya yüz tuttuğu bir devirde, o harfi kâğıda nakşetmek, bir müzenin en değerli parçasını hırsızlardan koruyan sadık bir nöbetçinin emeği gibidir. Nöbetçi uyumazsa, tüm müze kurtulur. İşte o yarım saat, o koruma nöbetidir. Mesele saniyelerin toplamı değil, o saniyelerin içine sığdırılan manadır.

Bir tohumun içinde koca bir çınar ağacının programı saklı olduğu gibi, ihlasla yazılan bir sayfanın içinde de yüz şehidin ruhundaki o fedakârlık ve binlerce saatlik nafile ibadetin özü saklıdır. İslamiyet'te her işin başı ihlastır. Bu mukaddes amelin temel şartı ise Allah'ın rızasını gözetmek, imana hizmet etmek, Kur’an hattını muhafaza etmek ve Üstadımız Bediüzzaman Hazretlerine tam bir sadakatle bağlı kalarak Risale-i Nur'un hâlis bir talebesi olmaktır. Sevgili Peygamberimiz (sav) şöyle buyurmaktadır:

Yarım hurma ile de olsa, cehennemden korunmaya bakın.³

Hadis-i şerifte geçtiği üzere, sahabelerin yarım hurma sadaka vermekle kazandıkları sevabı, bizlerin Uhud Dağı kadar altın versek kazanamamamızın sırrı nedir?

1) Bulundukları zamanın ehemmiyeti.

2) Hizmet ettikleri, Peygamber Efendimizin (sav) büyüklüğüdür.

Hiçbir asır, fazilet cihetinde Asr-ı Saadet'e yetişemez. Çünkü o devir, peygamberlik nurunun en parlak şekilde tecelli ettiği, sahabe gibi zirve şahsiyetlerin yetiştiği müstesna bir zamandır. Fakat bu hakikat, ahir zamanın kıymetini gölgelemez. Hadis-i şeriflerde bildirildiği üzere, bu zamanda yapılan amellerin büyük sevaplara vesile olacağı, hatta bazı hâllerde yüz şehit sevabına denk mükâfatlar verileceği müjdelenmiştir. Bu da gösteriyor ki zamanın zorluğu nispetinde mükâfat da artmaktadır.

Nur talebelerinin hizmet ettiği dönem de işte böyle bir ahir zamandır. İman ve Kur’an hizmetinin zorlaştığı, gaflet ve sapkınlığın yayıldığı bu devirde yapılan samimi hizmetler, inşallah o büyük mükâfatlara vesile olacaktır. Unutmamak gerekir ki Allah'ın rahmet hazinesi sonsuzdur. Bizim sınırlı aklımızın bu genişliği kavrayamaması, o rahmetin darlığına değil, bilakis bizim idrakimizin sınırlılığına delildir.

Öyleyse asıl vazifemiz, bu kıymetli hizmetin içini ihlasla, sadakatle ve hâlisane bir hizmet duygusuyla doldurmaktır. Zira amelin büyüklüğü, içindeki ihlas ve samimiyetle ölçülür. Bediüzzaman Hazretleri, yazı yazmanın beş türlü ibadet olduğunu şöyle söylemektedir:

Beş türlü ibadettir:

1- En mühim bir mücahede olan ehl-i dalâlete karşı manen mücahede etmektir.

2- Üstadına neşr-i hakîkat cihetinde yardım suretiyle hizmet etmektir.

3- Müslümanlara iman cihetinde hizmet etmektir.

4- Kalemle ilmi tahsil etmektir.

5- Bazen bir saati bir sene ibâdet hükmüne geçen, tefekkürü olan bir ibadeti yapmaktır.⁴

Beş Nevi İbadetin Sırrı

1. Manevi Cihad: Fikir dünyasındaki şüphelere ve inkâra karşı kalemle mücadele etmektir.

2. İmana Hizmet: Yazılan nüshalar başkalarının da imanını kurtaracağı için, "sebep olan yapan gibidir" sırrıyla başkalarının sevabına ortak olunur.

3. Ubudiyet: Allah'ın rızasını gözeterek O'nun kelamının tefsirini yayma niyetidir. Yazdığımız risaleler bütünüyle iman hakikatleri olduğundan, o hakikatleri yazarak en başta kendi imanımızı kuvvetlendirmiş oluruz. Akabinde o hakikatleri başkalarına anlatarak onların da imanlarına katkı sunmuş oluruz.

4. İlim Tahsili: Yazarken okumak ve anlamak zorunda olduğumuz için en yüksek ibadet olan ilim öğrenme sınıfına girer.

5. Tefekkür: Yazılan her cümle Allah'ın varlığını ve birliğini ispat ettiği için, "bir saat tefekkür, bir sene nafile ibadetten hayırlıdır" sırrına mazhar oluruz.