İlgili ayetler şöyle geçmektedir:

İçinde bir hidâyet ve bir nûr bulunan Tevrât'ı muhakkak ki biz indirdik.¹

Ardından da onların (o peygamberlerin) izleri üzerine, kendinden önceki Tevrât'ı tasdîk edici olarak Meryemoğlu Îsâ'yı gönderdik. Ona da içinde bir hidâyet ve bir nûr bulunan, ve kendinden önceki Tevrât'ı tasdîk edici, takvâ sâhibleri için de bir hidâyet ve bir nasîhat olan İncîl'i verdik.²

Yani İslam’a göre Tevrat, Hz. Musa’ya (as), İncil ise Hz. İsa’ya (as) vahyedilmiştir. Burada önemli nokta şudur: Vahiy ile bugün elimizdeki kitap metinleri aynı şey olmak zorunda değildir.

Hz. Musa (as) dönemine baktığımızda, ona verilen vahyin bir kısmı doğrudan yazılı olarak gelmiştir. En meşhur örnek "On Emir"dir. Bu emirler, İslam’a göre Allah tarafından levhalar halinde verilmiştir ve bu levhalar zaten Tevrat’ın özünü oluşturur. Yani Hz. Musa’ya (as) gelen vahiy hem sözlü hem de yazılı olarak vardı. Fakat daha sonra bu vahiyler, tarih içinde farklı kişiler tarafından derlenmiş, genişletilmiş ve bugünkü Tevrat metni oluşmuştur. Bu yüzden bugünkü Tevrat, ilahi vahyin aslını içerir ama tamamen birebir aynı metin olarak korunmuş kabul edilmez.³

Hz. İsa (as) dönemine baktığımızda, onun durumu biraz daha farklıdır. Ona verilen İncil, bir kitap şeklinde yazdırılmış bir metin değildir. Daha çok tebliğ ettiği ilahi mesaj ve hikmetlerdir. Hz. İsa (as) yazı yazan bir peygamber olarak bilinmez ve kısa süren tebliğ hayatında vahyi bizzat kitaplaştırma süreci olmamıştır. Onun sözleri, öğretileri ve yaşadıkları daha sonra havariler ve ilk Hristiyanlar tarafından yazıya geçirilmiştir. Bu yüzden bugün "İncil" dediğimiz metinler, Hz. İsa’ya (as) doğrudan inmiş vahyin kendisi değildir. O vahyin insanlar tarafından aktarılmış ve kaleme alınmış şeklidir.

Kur’an’da "İncil’i verdik" denmesi, Hz. İsa’ya (as) verilen İlâhî mesajı ifade etmektedir. Yani burada "İncil" kelimesi, Allah’ın ona vahyettiği hakikatlerin adıdır. Ancak bu, o dönemde bugünkü gibi ciltlenmiş bir kitap olduğu anlamına gelmez. Onun getirdiği mesaj, ilk takipçileri tarafından "müjde/iyi haber (İncil)" olarak anılmış, zamanla bu isim yerleşmiştir. Kur’an da o dönemde bilinen bu adı kullanarak, insanların aşina olduğu şekilde hitap etmiştir.

Peki neden kendi döneninde kitap haline getirilmedi? denilirse;

İslam’a göre Hz. İsa’ya (as) verilen vahiy (yani gerçek İncil) aslında saf ve doğrudur. Fakat bu vahiy, onun hayatı sırasında kitap haline getirilmedi. Bunun birkaç sebebi vardır:

Hz. İsa’nın (as) tebliğ süresi kısa olması, sürekli baskı altında yaşaması ve mesajını daha çok sözlü olarak insanlara aktarması. Yani ortam, vahyin sistemli şekilde yazılıp çoğaltılmasına çok uygun değildi.
Sonrasında havariler ve ilk Hristiyanlar, Hz. İsa’nın (as) sözlerini ve yaşadıklarını yazıya geçirdi. İşte burada insan unsuru devreye girdiği için eksiltme, ekleme veya yorum katma ihtimali ortaya çıktı. İslam da tam olarak bunu ifade etmektedir: Önceki vahiyler tam korunamamış, zamanla değişiklikler olmuştur. Ama tamamen kaybolmamıştır. İçinde hâlâ hakikat kırıntıları vardır.⁴

Sonuç olarak, burada bir çelişki yoktur. İslam’a göre Allah gerçekten Tevrat’ı Hz. Musa’ya (as), İncil’i Hz. İsa’ya (as) vahyetmiştir. Ancak bugün elimizde bulunan metinler, bu vahyin daha sonra insanlar tarafından yazıya geçirilmiş ve kısmen değişime uğramış hâlidir. Yani indirilen vahiy ile tarih içinde oluşan kitap metnini ayırarak anlamak gerekir.