Hz. Peygamber (sav) vahiy gelmeden önce Mekke toplumundaki bozulmuş ve putperestliğe dayalı cahiliye dinine kesinlikle inanmamış, hayatı boyunca şirkten ve putlardan uzak durmuştur. O dönemde Arap Yarımadası'nda tek-Tanrı inancını ve hak hakikati koruyan "Hanifler" bulunmaktaydı. Hz. Peygamber de (sav) vahiy öncesinde Hz. İbrahim’in (as) tebliğ ettiği ve bozulmamış olan bu Haniflik geleneğine uygun olarak Allah’ın birliğine inanmış ve Allah’ın varlığı üzerine tefekkür etmiştir. Dolayısıyla peygamberlik öncesinde de şirki reddeden bir tevhid (Haniflik) bilincine ve yüksek bir ahlaka sahip olmuş, teferruatlı dini hükümlere ise ilk vahiyden itibaren muhatap olmuştur.
İsmail Hakkı Bursevi Bu Konuda Şöyle Demektedir:

Peygamberimize (sav), “Hiç puta taptın mı?” diye soruldu. Peygamberimiz (sav) “Hayır” dedi. “Peki, hiç şarap içtin mi?” diye soruldu. Peygamberimiz (sav), “Hayır ben onların üzerinde bulunduğu durumun küfür olduğunu hep biliyordum” buyurdu. “Ancak kitabı ve imanı bilmiyordum” yani ahkâmın detaylarıyla alakalı olan şer’i imanı bilmiyordum, demiştir. Bunun için Kur’an’da “Sen kitap nedir, iman nedir bilmezdin”¹ ayeti indirilmiştir.

Ayrıca İbn Kuteybe Şöyle Demiştir:

Araplar hep Hz. İsmail'in (as) dininden kalma hac yapmak, sünnet olmak, evlenmek, boşanmak, cünüplükten yıkanmak, akrabalık ve hısımlık yoluyla sağlanmış mahremlerle evliliğin haram olması gibi ibadet ve prensiplere sadakat ve bağlılıklarını devam ettirmişlerdir. Peygamberimiz (sav) de bu konuda aynen onlar gibiydi. Allah’ı bir bilir, Lat ve Uzza gibi putlara buğz ederdi. Hac ve umre ziyaretlerini yapardı. Kendisine vahiy ve peygamberlik gelinceye kadar Hz. İbrahim'in (as) dinine tâbi olarak ibadet ederdi.²