Çocuk doğurma, çocuk sayısının sınırlandırılması, iki gebelik arasındaki sürenin ayarlanması gibi konularda, karı-kocanın ortak isteğine göre, meşru çarelere başvurulması caizdir.

Sağlığa zararlı olmamak şartıyla deri altına hormon düzenleyici yerleştirmek (implant), vaginaya gebeliği önleyici bir madde koymak (sipral), kondom (prezervatif) kullanmak, azil (geri çekilmek) gibi yöntemlerle hamileliğin önlenmesinde dinen bir sakınca yoktur.¹

Bununla birlikte annenin hayatı söz konusu olmadıkça hamilelik gerçekleştikten sonra, hangi aşamada olursa olsun, kürtaj ve benzeri yöntemlerle çocuğun alınması caiz değildir. Çünkü hamileliğin başlaması ile doğacak çocuğun hayat hakkı gerçekleşmiş olur. ²

Çok önemli bir diğer husus ise döllenmenin kalıcı olarak engellenmesi meselesidir. Buna göre, döllenmeyi geçici olarak engelleyen yöntemler caizken döllenmeyi kalıcı olarak engelleyen yöntemler (sterilizasyon/kısırlaştırma) ise, tıbbi bir zorunluluk olmadıkça caiz değildir. Çünkü, üreme özelliği, insanın tabii ve fıtri bir özelliğidir. Bu özelliğin kalıcı bir şekilde ortadan kaldırılması ise, fıtri olanı bozma anlamı taşımaktadır. Ancak döllenmenin kalıcı olarak önlenmesine yönelik tedbirler, hamileliğin anne için hayati risk ve annenin genetik rahatsızlıklar taşıması gibi tıbbi zorunluluk hallerinde caizdir.³

Eşlerin hangi durumlarda azil ve diğer gebeliği önleyici metotlara başvuracağı ise genelde onların aile içi meselesi olarak görülmekle birlikte örnek olarak, fazla çocuk yüzünden ailenin ve çocukların sıkıntıya düşmesi, anne sağlığının bozulması, çocukları gereği şekilde yetiştirememe tehlikesi gibi gerekçeler sayılmıştır.

Ancak İslâm bilginleri, eşlerin karşılıklı haklarını koruma, aile içi huzur ve mutluluğu sağlama amacıyla gebeliği önleme metotlarının iki tarafın karşılıklı rızâsı dahilinde uygulanmasını telkin ve tavsiye ederler.⁴