Kur’an’ın tamamını veya bir kısmını inkâr eden, Kur’an’daki iman, ibadet, hukuk, ahlâk konularına ilişkin bilgilerin yanlışlık ve eksiklik taşıdığını öne süren, haram kıldıklarını helâl ve helâl kıldıklarını haram sayan beyanlar, Kur’an’ın Allah kelâmı olmadığını öne süren, onu küçümseyip alaya alan ifadeler kişiyi küfre sokmakta ve dinden çıkarmaktadır.¹

Bu itibarla bir kimse, namazın farz olduğunu inkâr etmediği ve namazı küçümseyen veya hafife alan bir söz ve tutumda bulunmadığı sürece, yalnızca namazı kılmadığı için küfre girmiş olmaz. Zira namazın farz oluşu Kur’an, sünnet ve icmâ ile sabittir. Bu sebeple namazın farz olduğunu inkâr etmek veya “Bu zamanda namaz mı olur?”, “Namaz artık gerekli değildir.” gibi ifadelerle namazın farziyetini yahut dinî hükmünü küçümsemek, o zaman kişinin imandan çıkmasına sebep olur.

Bu konuda, Hanefî fıkhının en önemli eserlerinden biri olan Reddü’l-Muhtâr'ın müellifi İbn Âbidîn şöyle demiştir:

Namazın farziyetini inkâr eden kâfir olur; çünkü namazın farziyeti kesin bir delille sabittir. Namazı kasten, yani tembellik sebebiyle terk eden ise fâsık olur...²

Vehbe Zuhayli ise kişinin namazı inkâr edenin küfre girdiğini ancak tembellik ve gaflet sebebiyle kılmayan kimsenin küfre girmediğini bütün âlimlerin ittifak ettiği bir konu olarak şöylece aktarmaktadır:

Bütün alimler, namazın farz olduğunu inkar eden kimsenin kafir ve mürted ol­duğu hususunda ittifak etmişlerdir. Çünkü namazın farz oluşu Kur'an, sünnet ve ic­madan kesin deliller ile sabittir. Tembellik ve umursamazlık sebebiyle namazı kıl­mayan kimse günahkardır, fasıktır. Ancak böyle bir kimse eğer yeni Müslüman olan biri ise yahut kendisine namazın farz olduğunun tebliğ edileceği bir müddet boyunca, Müslümanlar arasında bulunmamışsa namaz kılmadığından ötürü fasık olmaz, çünkü sorumluluk yoktur.³

Kaynaklarıyla İslam Fıkhı kitabında ise şöyle anlatılmaktadır:

Kim namazın farziyetini inkâr ederse küfre düşer, İs­lâm miletinin dışına çıkar. Farziyetini kabul edip inandığı halde tembellik gösterip kılmayan kimse büyük günah işlemiş olur.⁴

Asrımızın büyük âlimlerinde Halil Gönenç Hocaefendi ise şöyle demektedir:

Namaz, imândan sonra İslâm’ın en mühim rüknüdür, terkine asla göz yumulmaz. Dinen kesinlikle sâbit olmuş olan bir hükmü inkâr etmek küfür olduğu gibi, namazın farziyetini inkâr etmek de küfürdür. Binâenaleyh, namaza inanmayan kimse Müslüman değildir. Onunla evlenmek câiz olmadığı gibi, kestiğini de yemek câiz değildir. Fakat namazın farziyetini inkâr etmez, ancak tembellikten dolayı namaz kılmazsa, günahkâr olsa bile Müslüman sayılır.⁵

Anlaşıldığı üzere, bir kimse namazın farz olduğunu kabul ettiği hâlde tembellik, nefsine uyma, gaflet veya başka bir sebeple namazını terk ederse, Ehl-i sünnet âlimlerinin çoğunluğuna göre kâfir olmaz; ancak büyük bir günah işlemiş olur. Böyle bir kimsenin namazlarını terk etmesi sebebiyle tövbe etmesi, namazlarını kılmaya başlaması ve geçmiş namazlarını da kaza etmesi gerekir.