Her iki cümle Risale'de şu şekilde geçer:

Diğer arkadaşı ona dedi ki: Ne yapıyorsun? Ceza çekeceksin. Beni de belaya sokacaksın. Bu mallar miri malıdır. Bu ahali, çoluk çocuğuyla asker olmuşlar. Veya me’mur olmuşlar. Şu işlerde sivil olarak istihdam ediliyorlar. Onun için sana çok ilişmiyorlar. Fakat intizam şediddir. Padişahın her yerde telefonu var. Ve me’murları bulunur. Çabuk git, dehalet et dedi. ¹

Ve telefon ise ma‘kes-i vahiy ve mazhar-ı ilham olan kalbden uzanan bir nisbet-i Rabbaniyedir ki kalb o telefonun başıdır ve kulağı hükmündedir. ²

Telefon kelimesi iki cümlede de maddi manada değil, irtibat, haber alma ve haber ulaştırma fikrini anlatan bir temsil ve teşbih unsuru olarak kullanılmıştır. Bu bakımdan ortak bir mana zemini vardır. Fakat iki yerdeki vurgu aynı değildir.
"Padişahın her yerde telefonu var ve memurları bulunur" ifadesinde asıl vurgu, denetleme, gözetleme, irtibat, haber alma, kontrol ve emirlerin her yere ulaştırılması manalarınadır. Yani temsil içinde padişahın hiçbir şeyden habersiz olmadığı, memurları vasıtasıyla her işin takip edildiği ve düzenin tam yerinde olduğu anlatılır. Buradaki “telefon”, maddi bir alet olmaktan ziyade, her tarafa yayılmış olan bir haberleşme ve gözetleme ağı fikrini kuvvetlendirir.
“Telefon ise ma‘kes-i vahiy ve mazhar-ı ilham olan kalbden uzanan” cümlesinde ise telefon, daha açık bir manevi teşbihtir. Burada maksat, kalbin vahiy ve ilhama mazhariyetini, ulvi hitabı almaya kabiliyetini ve bir alıcı merkez gibi çalışmasını anlatmaktır.

Özetle, birinci cümle, Cenab-ı Hakk'ın kâinattaki ilim, ihata, denetim ve kaydetme ağını temsil eder. İkinci cümle ise, peygamberlerin ve evliyaların kalplerine ulaşan hususi vahiy ve ilham kanalını ifade eder.