Kaygı, günümüzde en çok şikâyet edilen konuların başında gelmektedir. Kaygı; gerçekleşme ihtimali olan belirsiz veya potansiyel bir tehdide karşı zihnin ve vücudun verdiği tepkidir. Eğer kaygı, hayatın olağan seyrini ciddi anlamda olumsuz etkileyecek kadar şiddetli ve sürekliyse klinik düzeyde ele alınması gerekebilir. İnsanın kendi başına aşabileceği türden kaygılar için bazı noktalar önemlidir.

Öncelikle Cenab-ı Hak sonsuz merhamet sahibidir. Kur'ân-ı Kerim'de 114 defa tekrar eden besmele-i şerifte bulunan iki ismin Rahman ve Rahim isimleri olması, bunun en somut göstergelerindendir. Dolayısıyla o rahmetin genişliği, insana aşamayacağı veya taşıyamayacağı yük yüklemez. İnsan ne kadar aciz ve zayıf olursa olsun, Allah'ın rahmetine ve gücüne dayanırsa aşamayacağı hiçbir şey yoktur.¹ Eğer aşılamayan bir durum varsa muhakkak bizim algımızda veya yöntemimizde bir problem vardır. Kaygının en önemli ilacı, insanın önündeki engeli aşabileceğine dair ümididir. Allah'ın sonsuz merhameti ve yardımından daha güçlü bir ümit kaynağı yoktur.
İnsan sabrının sınırları vardır. Eğer o sabır, ekonomik bir şekilde kullanılmazsa tükenir ve insan sıkıntı çeker. Her günün sabır enerjisi ancak kendisine yeter. Dolayısıyla sabır kuvvetini geçmişe ve geleceğe yönlendirmek, bugün için gereken sabrın tükenmesine neden olur. Madem geçmiş geçti ve gelecek henüz gelmedi, o hâlde sabrı sadece bugün için kullanmak gerekir ki huzursuzluğa yol açmasın.
İnsan, herhangi bir konuyu zihninde karara bağlamasına rağmen tekrar tekrar çıkan sonucu sorguluyor ve harekete geçmiyorsa kararsızlık hâli kalıcı olmaya başlar. Bunun sonucunda insan, kendi kararlarına karşı güvensizlik hisseder ve vesveseler artar. Böyle durumlarda olduğu gibi birçok durumda da vesveseler insan için kaçınılmazdır. Aslında insanın yenilmediği her vesvese, uyanık olma ve harekete geçme vesilesidir. Vesvesenin en etkili ilacı; zihne gelen düşüncenin vesvese olduğunu bilmektir. Zihnine gelen düşüncenin vesvese olduğunu bilen bir insan, o düşünceyi ciddiye almaz, derinlemesine analiz etmeye çalışmaz ve o düşünceye odaklanmaz. Herhangi bir konuda karar verdiyse, zihninin içinden gelen seslerin kendisini bu kararı uygulamaktan alıkoymasına izin vermez. Âdeta daha savaş başlamadan kazanmış olur.

Bir diğer önemli nokta; vesvesenin zarar vereceğini düşünmenin gerçekten zarar vermesine neden olmasıdır. İnsan, "Bu vesvesedir, zihnime gelen sayısız düşünce gibi bu da gelir ve geçer." diye düşünmeyip bu durumu tehdit olarak algılar, telaşa kapılır, korkar ve zarar göreceğini düşünürse gerçekten zarar görmeye başlar. O yüzden vesveseyi zararlı ve tehlikeli görmemek çok önemlidir.²
Özetle Allah'ın sonsuz rahmet ve yardımına güvenmek, sıkıntıları aşılamaz görmemek, sabır enerjisini doğru şekilde kullanmak, alınan kararı vesveselere rağmen uygulamaya çalışmak ve vesveseye doğru şekilde yaklaşmak, kaygıları aşmak için son derece önemlidir.