Ölüm ve ötesi, kabir hayatı, sorgu, yeniden dirilme, mahşer, cennet ve cehennem gibi hususlar gayb alemine ait hususlardır ve bunlar hakkında salt akıl yoluyla çıkarımda bulunmak mümkün ve uygun değildir. Bu konularda Kur'ân ve Peygamber Efendimiz (sav) tarafından bildirildiği kadarıyla yetinmek daha doğru olur.

Cennette hüzün, eksiklik, yalnızlık ve mahrûmiyet gibi durumlar söz konusu değildir. Cennet, cennet ehlinin hoşnutluk içerisinde ebedî bir şekilde yaşayacağı bir yerdir. Orada kimse istemediği bir hâle mecbur edilmez; herkes tam bir rızâ, sevinç ve memnuniyet içinde bulunur. Bu sebeple “bekâr kalmak isterim” diye bir sıkıntı ve eksiklik duygusu, Cennet’in kemâline uygun düşmez. Cennette ne istenirse verilir; fakat isteklerin mahiyeti de Cennet’e lâyık, saflaşmış ve elemden arınmış olur. Kur’ân-ı Kerîm’de Cennet ehli hakkında şöyle buyrulur:

Etraflarında altın tepsiler ve bardaklarla dolaşılır. Ve orada canların kendisini çektiği ve gözlerin hoşlandığı her şey vardır. (Ve yine denir ki:) “Artık siz orada, ebedî olarak kalıcılarsınız.” ¹

Muhakkak ki takvâ sâhibleri, emin bir makamdadırlar. Bahçelerde ve pınar başlarında! İnce ipekten ve kalın ipekten (elbiseler) giyerek karşılıklı oturanlardır. İşte böyle! Hem onları iri gözlü hûrilerle evlendirmişizdir. Orada emniyet içinde kimseler olarak (canlarının çektiği) her meyveyi isterler. ²

Peygamber Efendimiz (sav) bir hadisinde şu şekilde buyurmuştur:

Cenneti kazanan kişi için canının çektiği ve gözünün hoşlandığı her şey onun olacaktır.³

Âyetlere ve hadise bakıldığı zaman cennet ehlinin cennette her isteğinin kabul edileceği açıkça görülmektedir. Fakat bu, dünyadaki her alışkanlığın aynı şekilde Cennet’e taşınacağı mânâsına gelmez. Çünkü Cennet, dünyanın noksanlıklarının devam ettiği bir yer değildir. Dünyada bekârlık bazen tercih, bazen imtihan, bazen mahrûmiyet, bazen de mecburiyet sebebiyle olabilir. Cennette ise mahrûmiyet yoktur. Orada insanın ruhu kemâl bulur; kalbini sıkan, eksiklik hissettiren veya yalnızlık veren hiçbir hâl kalmaz.
Bu sebeple meseleye şöyle bakmak gerekir: Cennette evlilik, dünyadaki gibi külfetli, ihtiyaçtan doğan veya eksikliği telâfi eden bir durum değil; bir nimet ve sevinç olarak bulunur. Bundan dolayı Cennet’teki izdivaç, evlilik, dünyadaki mecburiyet kalıplarıyla düşünülmemelidir. Orada hiçbir nimet insana ağır gelmez, hiçbir beraberlik sıkıntı vermez, hiçbir hâl gönülsüz yaşanmaz.

Özetle, cennette kimse istemediği bir şeye zorlanmaz; fakat Cennet’teki istekler de dünyanın eksik, üzüntülü ve dağınık arzuları gibi olmaz. Bu yüzden “bekâr kalmak isteyebilir miyim?” sorusu, büyük ölçüde dünya şartlarının gölgesinde sorulmuş bir sualdir. Cennet’te insan, kendisi için en güzel olan hâlden tam memnuniyet duyar.