Anne ve babanın Allah yolunda yaptığı ibadet, hizmet ve hayırlar doğrudan çocuklarının amel defterine yazılmaz. Her insan, yaptığı amellerden öncelikle kendisi sorumludur. Ancak anne ve babanın çocukları için yaptığı samimi dualar Allah katında makbul olabilir ve onların manevi hayatına faydalı olabilir. Ayrıca anne ve baba dilerlerse yaptıkları ibadet ve hayırların sevabını çocuklarına bağışlayabilirler. Bu durumda Allah'ın rahmetiyle bağışlanan sevaptan çocukların da faydalanması ümit edilir.

Evladın yaptığı salih ameller ise anne ve babaya sevap kazandırmaktadır. Çünkü İslam'da, hayırlı bir işe vesile olan kimsenin de o işi yapan kadar sevap alacağı bildirilmiştir. Nitekim Sevgili Peygamberimiz (sav) şöyle buyurmuştur:

Bir iyiliğe öncülük eden kimseye o iyiliği yapanın ecri gibi sevap vardır.¹

Anne ve baba çocuklarını imanlı, ahlaklı ve salih bir insan olarak yetiştirmek için gayret etmişlerse, evladın yaptığı ibadet, iyilik ve hizmetlerden onların da sevap alması umulmaktadır. Çünkü o hayırlı amellerin ortaya çıkmasına vesile olmuşlardır. Bu hususu destekleyen başka hadisler de vardır. Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur:

İnsan ölünce şu üçü dışında amelleri(nin sevabı) kesilir: Sadaka-i câriye (faydası süregelen hayır), faydalanılan ilim, arkasından dua eden hayırlı evlât.²

İnsanın yediği şeylerin en güzeli, kendi kazancından olandır ve kişinin çocuğu onun kazancındandır.³

Âlimler bu hadislerden hareketle, anne ve babanın güzel bir eğitim verdiği salih evladın ibadet ve hayırlarının, vesile olmaları sebebiyle anne babanın sevap hanesine de yazılacağını ifade etmişlerdir.

Sonuç olarak, anne ve babanın yaptığı hayırlar kendiliğinden çocuklarının amel defterine yazılmaz. Buna karşılık, anne ve baba çocuklarını iman ve salih amel üzere yetiştirmişlerse, evladın yaptığı iyiliklerden "sebep olan yapan gibidir" kaidesi gereğince sevap alırlar. Böylece hem evlat kendi amelinin karşılığını kazanır hem de onu bu yola yönlendiren anne ve baba Allah'ın lütfuyla o sevaptan nasipdar olabilir.