Din olmasaydı insanlık tamamen ahlaksız olmasa da büyük bir çoğunluk ahlaki çöküntü yaşardı. Evet insanın doğasında empati, merhamet ve vicdan gibi özellikler zaten vardır. Bu özellikler sayesinde insanlar, din olmasa bile bazı iyi davranışlar sergileyebilir fakat bu sınırlı olurdu. Örneğin birine yardım etmek, haksızlığa üzülmek ya da başkasının acısını hissetmek gibi davranışlar toplumda olsa da din olmadan bunlar bu yasa ve kural haline gelmezdi.
Ayrıca burada önemli bir nokta da vardır: Vicdan ve empati kişiden kişiye ve duruma göre değişebilir. Bir kişi çocuğunu kurtarmak için hırsızlığı kendince haklı görebilir. Başka biri ise aynı durumu kesinlikle yanlış kabul eder. Yani vicdan tek başına herkesi bağlayan ortak ve değişmez bir ölçü koymaz. Bu da toplumda farklı ve çelişkili ahlak anlayışlarının ortaya çıkmasına neden olabilir.
Tarih boyunca dine tamamen uzaklaşmış bazı toplumlarda ahlaki sorunların arttığı, adaletin zayıfladığı ve güçlü olanın haklı sayıldığı dönemler sıklıkla görülmüştür. Çünkü ortak bir üst ölçü olmayınca insanlar çoğu zaman kendi çıkarlarına göre doğru-yanlış belirlemeye başlar. Bu da zamanla toplumsal düzeni zedeler.
Din ise bu noktada ortak bir sınır çizer. "Bu iyi, bu kötüdür" diyerek herkes için geçerli kurallar koyar. Böylece ahlak sadece kişisel bir duygu olmaktan çıkar, toplumun geneline yayılan bir sistem haline gelir. İnsanlar sadece kendi vicdanlarına göre değil, daha yüksek ve değişmeyen bir ölçüye göre hareket etmeye çalışır.
Sonuç olarak, vicdan ve empati insanı iyiye yöneltebilir ama tek başına yeterli ve sürekli bir düzen kurmakta zorlanabilir. Din ise bu iyi yönü destekleyip sınırlar koyarak toplumsal ahlakın daha sağlam ve ortak bir zemine oturmasını sağlamaktadır.