Bediüzzaman Hazretleri, yazının beş türlü ibadet oluşunu söylediği yerde bir ibadet çeşiti olarak da şöyle demektedir:

 Üstadına neşr-i hakikat cihetinde yardım suretiyle hizmet etmektir.¹

Burada asıl maksat neşr-i hakikattir. Yani Risale-i Nur'daki iman ve Kur'an hakikatlerinin muhtaç kişlere ulaştırılmasıdır. Risale-i Nur’u yazmak yalnızca bir yazı faaliyeti değildir; hakikatlerin yayılmasına hizmet eden çok yönlü bir vazifedir. İnsan risaleleri yazarken içindeki iman hakikatlerini öğrenir, şuur kazanır ve o ilmi hayatında yaşayarak başkalarına güzel bir örnek olur. Bu da başlı başına bir neşirdir. Aynı şekilde, yazarken öğrendiği hakikatleri başkalarına anlatmak ve öğretmek de hakikatlerin yayılmasına vesile olur.

Bununla beraber, Risale-i Nur’da önemli bir hakikat de Kur’an yazısının muhafazasıdır. Risaleleri Kur’ân harfleriyle yazmak, o mukaddes hattı yaşatmak ve korumak demektir. Bu yazıyı başkalarına öğretmek ve onların da yazmasına vesile olmak ise bu muhafaza hizmetini daha da genişletir. Bütün bunlar, Üstadına neşr-i hakikat cihetinde yardım etmek demektir. Çünkü Bediüzzaman Hazretleri ömrünü Kur’an'ın hattını ve hakikatlerini muhafaza etmeye, iman hakikatlerini yazmaya ve insanlara ulaştırmaya adamıştır. Bir talebe bu eserleri yazarak, yaşayarak ve başkalarına ulaştırarak o ağır hizmet yüküne ortak olur. Bu da bir çeşit Bediüzzaman Hazretlerine hizmet arkadaşlığı ve manevi muavinlik demektir.