Tayyib kelimesi, sözlükte “hoş, güzel ve lezzetli olmak” anlamlarına gelen tîb (tâb) kökünden türemiştir. İnsan tabiatının ve duyularının beğendiği, gönlün hoşnut olduğu temiz ve güzel şeyleri ifade eder. Bu sebeple Arapçada ve İslâmî literatürde; güzel söz, temiz ve verimli toprak, iffetli eş, huzurlu şehir, hoş koku, lezzetli yiyecek, temiz su, soylu aile ve helâl kazanç gibi olumlu nitelikleri belirtmek için kullanılmıştır. Kelime genel olarak maddî ve manevî bakımdan temiz, faydalı ve hoş olan her şeyi kapsayan geniş bir anlam alanına sahiptir.¹

Tayyib kelimesi Allah Teâlâ hakkında kullanıldığında, O’nun her türlü eksiklikten, kusurdan ve noksanlıktan uzak olduğunu ifade eder. İnsan için kullanıldığında, kötü ahlâk ve çirkin davranışlardan arınmış, güzel huy ve davranışlarla donanmış kimse anlamına gelir. Mala ve mülke nispeten kullanıldığında ise helâl yollarla elde edilmiş, temiz, bereketli ve değerli malı ifade eder.²

Tayyib Kur’an’da bazı nesnelerin tabiatındaki temizliği, güzelliği ve hoşluğu anlattığı gibi mecazen doğru inancı, güzel sözleri ve iyi işleri dolayısıyla erdemli insanları da ifade eder. ³

Bütün bu anlamlardan hareketle Sevgili Peygamberimiz (sav), insanların kıyamet günü isimleri ile çağrılacağını belirterek “Çocuklarınıza güzel isim koyunuz.”⁴ şeklindeki mübarek emirlerine de uygun düştüğü anlaşılmaktadır. Ayrıca ismin sürekli tekrar edilmesiyle sahibinin karakterinin şekillenmesinde etkili olacağı veya onun için dua anlamına geleceği düşünüldüğünde bu isim de gayet güzel bir anlam ifade etmektedir.