Toprağa Gömmek (En Faziletli Yöntem)

Hanefî ve Hanbelî âlimler, okunamayacak hale gelen Mushafların temiz bir beze sarılarak, üzerine ayak basılmayacak temiz bir toprağa gömülmesi (defnedilmesi) gerektiğini ifade etmişlerdir. Bu yöntem, Kur'an'a gösterilmesi gereken saygı ve ikramın en bilinen yoludur. Gömerlerken toprağın doğrudan Mushaf'ın üzerine atılıp onu ezmemesi için, mezarlardaki lahit sisteminde olduğu gibi üzerine koruyucu bir tavan yapılması veya tahta/kerpiç konulması hürmete daha uygun görülmüştür. Fıkhi olarak gömme yöntemi, yakma veya suya bırakma gibi diğer yöntemlere kıyasla daha faziletli ve iyi kabul edilmiştir.

Yakmak

Bazı âlimler, Hz. Osman’ın (ra) mushafları çoğaltırken eski ve farklı nüshaları yaktırma uygulamasından hareketle, Kur’an’ın hürmetine ve saygınlığına uygun bir şekilde yakılabileceği görüşünü benimsemişlerdir. Ancak bazı fıkıh âlimleri ise eskimiş Kur'an-ı Kerim'leri yakmayı doğrudan yakmak yerine temiz bir bez içinde toprağa gömmeyi daha güzel olarak vurgulamışlardır.

Geri Dönüşüme Göndermek (Günümüz Uygulaması)

Modern dönemde ise Mushafların, Kur’an-ı Kerîm’in azizliğine ve saygınlığına zarar gelmeyecek yöntemlerle geri dönüşüme gönderilmesi de uygun bir usul olarak kabul edilmektedir. Bu doğrultuda eskiyen Mushaflar, yetkili kurumların (örneğin Diyanet İşleri Başkanlığının) uygun göreceği yöntemlerle geri dönüşümde değerlendirilmek üzere cami görevlilerine veya müftülüklere teslim edilebilir.¹²