İlgili yer şu şekildedir:

Madem öyledir, o her şeye bedeldir. Bütün eşya, bir tek teveccühüne bedel olamaz, der.¹

Teveccüh, yönelmek demektir. Bir insana teveccüh göstermek ise ona ilgi, sevgi ve alaka göstermek demektir. Allah’ın insana teveccüh etmesi, kuluna rahmetle muamele etmesi, onu kabul buyurması, kalbine hidayet, huzur, inşirah ve yakınlık ihsan etmesi demektir. Bu teveccüh, varlıkların birbirine yönelmesi gibi cismani bir yöneliş değildir; rahmet, lütuf, inayet ve rıza ile muamele manasındadır.

Kul Allah’a iman, ihlas, takva, dua, tevbe ve ubudiyetle yöneldikçe Allah da ona rahmetiyle muamele eder. Bazen bu teveccüh, kalpte sükunet ve ferahlık şeklinde hissedilir; bazen günahlardan korunmaya muvaffak olmakla, bazen duanın kabulüne vesile olan bir kapı açılmasıyla, bazen de musibet içinde dahi hikmetli bir teselli verilmesiyle anlaşılır.

Allah’ın kuluna rahmetle bakması, ondan razı olması, onu kabul etmesi; bütün yaratılmışların vereceği menfaatlerden kat kat üstün, hatta onlarla kıyas kabul etmez bir nimettir. Çünkü eşya fanidir, geçicidir, sınırlıdır, eksiktir. Allah’ın teveccühü ise bakidir, ebedi netice verir.

Mesela, bir kişiye sarayın dışından pek çok hediye verilse fakat padişah onu huzuruna kabul etmese, o hediyelerin değeri sınırlı kalır. Fakat padişah o kişiyi kabul etse, ona iltifat etse, o kabul başlı başına hediyelerden daha kıymetli olur. Çünkü o iltifat, daha büyük yakınlık ve daha büyük ihsanların kapısını açar. Bunun gibi Allah’ın teveccühü de tek başına bütün dünyevi kazançlardan daha üstün bir nimettir.

Bir çocuk için de en büyük emniyet, oyuncaklarının çokluğu değil, annesinin himayesi ve şefkatidir. Oyuncaklar kırılır, kaybolur, eskir; fakat anne himayesi çocuğa güven verir. Aynı şekilde dünya nimetleri gelip geçer; sağlık bozulur, mal tükenir, makam biter, gençlik ihtiyarlığa döner. Fakat Allah’ın rahmeti ve teveccühü, kul için hem dünyada huzur kaynağı olur hem kabirde hem de ahirette onu yalnız bırakmaz.