Caiz Olmayan Müzik Aletlerinin Satışı Hususunda Vehbe Zuhaylî, İslâm Fıkhı ve Delilleri adlı eserinde şunları aktarmaktadır:

Çeşitli müzik ve oyun eğlence aletlerinin satışı ise onların terkip edildiği parçalarından istifade imkânı bulunduğu için Ebû Hanîfe'ye göre caizdir. Çünkü bunlar aslında maldır. Ebû Yûsuf, Muhammed ve diğer imamlara göre ise bunların satış akdi geçerli olmaz. Çünkü bunlar fesat ve eğlence için hazırlanmış şeylerdir. Buna göre bunlardan bir şeyi telef eden kişi, Ebû Hanîfe'ye göre tazmin eder; diğer fakihlere göre ise etmez.¹

Diyanet İlmihalinde ise şöyle denilmektedir:

Müzik ve eğlence araçlarının satımı konusunda Hanefî imamların yaklaşımları birbirinden farklıdır. Ebû Hanîfe, barbıt, davul, mizmar ve def gibi melâhî (oyun, eğlence ve vakit geçirme amacıyla kullanılan araç) aletlerinin satımını mekruh saymakla birlikte câiz görmüştür. Ebû Yûsuf ve Muhammed, bu tür aletlerin oyun-eğlence için hazırlanmış, günah ve fesad için yapılmış olduğunu, do-layısıyla hukuken mal hükmünde bulunmadığını ileri sürerek melâhî aletle-rinin satımının bâtıl olacağını söylemişlerdir. Ebû Hanîfe bunların mal hük-münde tutulacağından hareketle bu aletleri kıranların tazmin etmek duru-munda kalacaklarını ifade etmiş, Ebû Yûsuf ve Muhammed bu durumda tazmin sorumluluğu getirmemişlerdir.

Şâfiîler, yapılan bir alım satım akdinin geçerli olabilmesi için, satılan şe-yin “yararlanılabilir” olmasını şart koştukları için ve müzik aletlerinden elde edilen yararı da dinen yok saydıkları için, oyun-eğlence aletlerinin konu edildiği alım satımları bâtıl kabul etmişlerdir.²