İnsanın Rabbine karşı kulluğunu en açık şekilde gösterdiği ibadet namazdır. Bu sebeple namaz, insan hayatında vazgeçilmez bir yer edinmeli ve meleke hâline gelmelidir. Zira devamlı olmayan bir namazda kulluk şuuru zayıflar; namazın sadece şekline bağlı kalıp ruhunu ihmal etmek de doğru olmaz.

İnsan, hayatını tanzim ederken beş vakit namazı en sağlam şekilde yerleştirmelidir. Çünkü nefis ve şeytanın en büyük hedeflerinden biri, insanı ibadetten uzaklaştırmaktır. Namazın alışkanlık hâline gelmesi sayesinde kişi, şartlar ne olursa olsun namazını terk etmez; vakit geldiğinde fıtrî bir yönelişle secdeye koşar.

Ancak kullukta esas olan yalnızca alışkanlık değildir; şuur da zarûrîdir. Cenâb-ı Hakk’ın rızasına daha yakın olan hâl, ibadetlerin devamlı ve şuurlu bir şekilde eda edilmesidir. Eğer namaz sadece bir alışkanlık seviyesinde kalırsa, zamanla gaflet ve şuursuzluk araya girebilir. Onun için insan, namaza durduğunda “Ben şimdi âlemlerin Rabbi’nin huzuruna çıkıyorum” şuuru ile hareket etmelidir.

Diğer taraftan ibadeti bütünüyle nefsin o andaki tercihine bırakmak da doğru değildir. Çünkü nefis her zaman ibadete meyilli olmaz; tembellik, gaflet ve dünyevî meşguliyetler ağır basabilir. Bu durumda devamlılık zarar görür.

Bu itibarla en makbul ve en kâmil hâl, iki tarafın birleşmesidir: Namaz bir yandan terk edilmeyecek derecede kökleşmiş bir meleke/alışkanlık hâline gelmeli, diğer yandan her vakitte şuur ve kasd ile eda edilmelidir. İbadet ne yalnızca alışkanlıklar silsilesi olmalı ne de gelip geçici duygulara bırakılmalıdır.