Bediüzzaman Hazretleri, felsefeyi mutlak surette reddetmez; onu iki kısma ayırır: Kur’an’ın hikmetine hizmet eden, insanlığa ve fenlerin terakkisine fayda sağlayan müsbet felsefe/hikmet; bir de dinsizlik, tabiatperestlik, sefahet, gaflet ve dalalete yol açan menfi felsefe. Risale-i Nur’un mücadele ettiği kısım, bu ikinci kısımdır. ¹

Menfi felsefe, “felsefe-i tabiiye” ve “felsefe-i maddiye” olarak da ifade edilir. Bu cereyan, varlık ve hadiselere mana-yı ismi ile bakarak hakikatten uzaklaşmış; tarih boyunca Nemrud, Firavun ve putperestlik gibi inkar ve tuğyan cereyanlarını beslemiştir. Hatta Bediüzzaman Hazretleri, menfi felsefenin üstatları ve dahileri olarak anılan Eflatun, Aristo, İbn Sina ve Farabi gibi isimlerin de hakikat arayışında boğulduklarını ifade eder. Bu sebeple Risale-i Nur, Kur’an hakikatlerine karşı çıkan bu anlayışı kuvvetli delillerle reddeder. ²

Buna karşılık dine tabi olup hakikate hizmet eden hikmet ise makbuldür. İnsanlığı saadete götüren de budur. Risale-i Nur, Kur’an’ın hakikatlerini tefekkür yolu ile ders vererek insanı Cenab-ı Hakk’ın isim ve sıfatlarına ulaştırır; bu cihetle hakiki hikmete bir rehberdir.

Bu sebeple, Risale-i Nur’un tenkit ettiği menfi ve tabiatperest felsefe ile meşgul olmak, faydadan çok zarar doğurur. Kur’an’a hizmet eden hikmet ise hakikati arama ve onu bulma yolunda kıymetli bir vesiledir.

Ayrıntılı cevap için lütfen bakınız:

Risale-i Nur'un Felsefe İlmine Bakışı