Bediüzzaman Hazretlerine göre İslam'ın üç düşmanından birisi cehalettir.¹ Bu düşmanı alt etmenin tek yolu da eğitimden geçer. Bütün hayatını bu ümmetin ahlakı, inancı ve eğitimi için çalışmaya adadığı söylenebilir. Nitekim Birinci Dünya Savaşı'nda Doğu Cephesi'nde talebeleriyle beraber at üstünde savaşırken bile eser telif etmiştir.² Savaş şartlarında bile talebelerine ders vermeye devam etmiştir. O, şöyle demektedir:

Vicdânın ziyâsı ulûm-u dîniyedir. Aklın nûru fünûn-u medeniyedir. İkisinin imtizâcıyla hakîkat tecellî eder. O iki cenâh ile talebenin himmeti pervâz eder. İftirâk ettikleri vakit; birincisinde taassub, ikincisinde hile, şübhe tevellüd eder.³

Dolayısıyla "modern bilimler ve dinî ilimler beraber okutulmadıkça" gerçek anlamda bir aydınlanma ve hakikat algısı oluşmayacaktır. Bu nedenle kendi dönemindeki en temel üç eğitim kurumu olan "mektep, medrese ve tekkenin" birbirine mesafeli oluşunu ümmetin kanayan yarası olarak görür.

"Gaye-i hayalim" dediği "Medresetüzzehra" projesiyle⁴ en büyük emeli; bu üç kurumu kendi bünyesinde birleştirecek, şüphelerden ve bağnazlıktan uzak insanlar yetiştirecek bir eğitim modelini uygulamaktır.

Bütün bu referanslardan yola çıkarak, Bediüzzaman Hazretlerinin bu zamanda tavsiye edeceği metodun "dinî ilimler ve modern bilimlerin liyakatli ve ahlaklı öğretmenler aracılığıyla okutulması" şeklinde olacağını söyleyebiliriz.