Fıkıh kitaplarımızda, Allah’ın adının veya Kur’an ayetlerinin yazılı olduğu eşyaların yere serilmesi ve bu şekilde kullanılması mekruh görülmüştür. İbn Abidin bu konuda şöyle der:
Üzerine el-mülkü lillâh (Mülk Allah'ındır) yazılmış bir halı veya başka bir eşyanın yere serilmesi ve kullanılması mekruhtur. Ancak süs amacıyla duvara asılmasında sakınca yoktur.1
Yazının doğrudan bir şeyin altında kalması veya bir şeyi sarmak için kullanılması ise daha ağır bir hükme bağlanmıştır. Celal Yıldırım bu konuda şunu aktarır:
Allah’ın isimlerinden herhangi biri veya Kur’ân âyetlerinden biri yazılı bulunan bir kâğıdı kese veya ambalâj yapıp kullanmak câiz değildir; yazı ister dış kısmında, ister iç kısmında olsun farketmez.2
Bu iki hüküm arasındaki farkın sebebi, yazıya gösterilen saygısızlığın derecesidir. Yere serilen bir halı, yazıyı her zaman doğrudan kirletmez; bu yüzden bu kullanım mekruh sayılmıştır. Kese veya ambalaj olarak kullanılan bir kağıtta ise yazı doğrudan bir eşyanın altında ya da içinde kalır; bu kullanım caiz görülmemiştir.
Fıkıh kaynaklarımızda bardak altlığından doğrudan söz edilmez. Ancak bardak altlığı, bu iki örnekten ikincisine daha çok benzer. Çünkü altlıktaki yazı doğrudan bardağın altında kalır; zamanla aşınabilir, kirlenebilir ve üzerine içecek dökülebilir. Bu sebeple üzerinde besmele veya Allah’ın isimlerinden biri yazılı olan bir bardak altlığını kullanmaktan kaçınmak, dini hassasiyete ve Allah’ın ismine gösterilmesi gereken saygıya daha uygundur. Böyle bir altlık, İbn Abidin’in ifade ettiği gibi kullanılmadan süs olarak duvara asılabilir veya saygıyla bir kenarda muhafaza edilebilir.
İbn Âbidîn, Reddü’l-muhtâr ale’d-Dürri’l-muhtâr Şerhi Tenvîri’l-ebsâr (Kahire: Şirketü Mektebe ve Matbaatü Mustafa el-Bâbî el-Halebî ve Evlâduh, 1386/1966), c. 1, s. 178.
Celal Yıldırım, Kaynaklarıyla İslâm Fıkhı: İbâdât-Muâmelât-Ferâiz. Uysal Kitabevi, Konya t.y., c.4, s. 1728.

