Risale-i Nur’a sadakat ve sebatla talebe olabilmek için, ihlas, metne bağlılık, hizmette devam, şahsi değerlendirmeleri ve enaniyeti terk, iman ve Kur’ân hakikatlerini hayata tatbik etmek gibi hususlara dikkat etmek gerekir. Risale-i Nur talebeliği, onu sadece okuyup yazmak değil, neşrettiği hakikatleri kabul etmek, yaşamak, muhafaza etmek ve hatta kendi eseri gibi bilecek kadar sahiplenmektir. Makam, menfaat, iltifat gözetmeden ve şahsi hesaplar yapmadan, sırf rıza-yı İlahî için hizmet etmektir.
Sebat ise hiç bir zorluk karşısında yılmadan, geri adım atmadan hizmet etmeye devam etmektir. Bazen aile, iş, sağlık gibi konularda başımıza musibetler gelebilir. Risale-i Nur hizmetine devam ettiğimiz için ailemizden veya çevremizden eleştiriler alabiliriz. Bazı dönemlerde kendimizi yalnız bırakılmış gibi hissedebiliriz. Bunlar gibi daha pek çok zorlukla karşılaşabiliriz. İşte Risale-i Nur talebeliğindeki sebat, bütün bu olumsuzluklara rağmen hizmete devam edebilmektir.
Sadakat noktasında Asr-ı Saadet’ten şöyle örnekler verebiliriz;
Müşrikler, Hz. Ebu Bekir’e Miraç hadisesini haber verdiklerinde, onun bu hadiseyi inkar etmesini beklemişlerdir. Çünkü onlara göre akla çok uzak gelen bir olaydır. Fakat Hz. Ebu Bekir, müşriklerin hiç tahmin etmeyecekleri bir surette, tereddütsüz tasdik etmiştir. Peygamber Efendimiz(asm)’e sadakatle ve tam bir teslimiyet bağlı olduğunu göstermiştir.
Ayrıca Hz. Ali'nin, hicret vaktinde Peygamber Efendimiz’in (asm) yatağına yatarak hayatını tehlikeye atması, sadakatinin derecesini ispat etmektedir. Sadakatin sadece sözle olmayacağını, ihtiyaç olduğunda canını ortaya koyacak derecede bağlılık gerektirdiğini göstermiştir.
Yine başka bir misal olarak, Bilal-i Habeşi (r.a) Mekke müşriklerinden Ümeyye b. Halef’in kölesiydi. Müslüman olduğunu açıkça söyleyen ilk kişilerdendir. Ümeyye b. Halef öğle vakitlerinde onu kızgın güneş altında sırt üstü yatırır, büyük bir kaya parçasını göğsü üzerine koydurur, Lât ve Uzzâ’ya tapmaya zorlardı. Fakat o her defasında, “Rabbim Allah’tır, O birdir.” diyerek bu dayanılmaz işkenceye karşı sadakat ve sebatla göğüs gererdi.
Asr-ı saadetten günümüze doğru geldiğimizde İmam-ı A’zam Hazretlerinin sebatı gözümüze çarpar. Ebu Hanife Hazretlerinin, Ehl-i Beyt’e karşı kalbi bir bağlılığı bulunmaktaydı. Emevileri, Ehl-i Beyt’e karşı olan tutumlarından dolayı eleştiriyordu. Halife 2. Mervan, yönetime karşı duruşlarını yumuşatmak için bir çok alime devlette görevler teklif eder. Ebu Hanife Hazretlerine de kadılık teklif edilir. Her türlü baskıya rağmen kabul etmeyince de hapse atılır. Hapishanede sağlığı bozulup durumu ağırlaşana kadar bu sıkıntılara karşı sabretmiştir. Hak yolda sebat edip asla geri adım atmamıştır. Durumu çok ağırlaşınca hapisten çıkarılmış, o da Mekke’ye gidip halifelik Abbasiler’e geçinceye kadar orada kalmıştır.
Yine İmam Ahmed bin Hanbel’in, Abbasiler döneminde mihne olayı zamanındaki direnişi, ağır baskı ve cezalara rağmen Ehl-i Sünnet görüşünü terk etmemesi, sadakat ile sebatın ilim ve iman hizmetindeki öne çıkan örneklerindendir.
Ayrıca Bediüzzaman Hazretlerinin ve talebelerinin hapishane ve sürgünlerdeki metaneti de en güzel sadakat ve sebat misallerindendir. Bütün sıkıntılara karşı Risale-i Nur’ları yazmaya, okumaya ve neşretmeye devam etmişlerdir.
Netice olarak sadakat, Risale-i Nur’un üzerimize yüklediği vazifeleri, herhangi bir pazarlığa girmeden yerine getirmektir. Sebat ise, o vazifeleri yerine getirirken şartlar ne olursa olsun yılmamak, geri çekilmemek, sağlam durmaktır.
Risale-i Nur’a sadakatle talebe olmak hususunda ilave bilgi için lütfen bakınız:
