Kur'ân-ı Kerîm'de yedi yerde Kitab-ı Mübîn ifadesi geçmektedir. Bu âyetlerin bir kısmında müfessirler, Kitab-ı Mübîn'i doğrudan Kur'ân-ı Kerîm olarak yorumlamışlardır. Mesela Mâide sûresi 15. âyetinde geçen "Kitâbun Mübîn" ifadesinin tefsirlerde Kur'ân-ı Kerîm'e işaret ettiği belirtilmiştir. Bununla birlikte bazı âyetlerde Kitab-ı Mübîn'in Allah'ın ilmi veya Levh-i Mahfûz anlamında kullanıldığı ifade edilmiştir.¹ Bu konuyu Risale-i Nur'da Bediüzzaman Hazretleri şöyle ifade etmektedir:

[İmâm-ı Mübîn] ilim ve emr-i İlâhînin bir nev‘ine bir ünvandır ki، âlem-i şehâdetten ziyâde، âlem-i gayba bakıyor. Yani zaman-ı hâlden ziyâde، mâzî ve müstakbele nazar eder. Yani her şeyin vücûd-u zâhirîsinden ziyâde، aslına، nesline، köklerine ve tohumlarına bakar. Kader-i İlâhînin bir defteridir....

[Kitâb-ı Mübîn] ise، âlem-i gaybdan ziyâde âlem-i şehâdete bakar. Yani mâzî ve müstakbelden ziyâde zaman-ı hâzıra nazar eder. Ve ilim ve emirden ziyâde، kudret ve irâde-i İlâhiyenin bir ünvânı، bir defteri، bir kitabıdır. [İmâm-ı Mübîn] kader defteri ise، [Kitâb-ı Mübîn] kudret defteridir.²

Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri, İmam-ı Mübîn için "âlem-i şehâdetten ziyade âlem-i gayba bakıyor" ifadesini kullanmaktadır. Burada dikkat edilmesi gereken nokta, onun "sadece âlem-i gayba bakar" dememesi, "ziyade" kaydını kullanmasıdır. Aynı şekilde Kitab-ı Mübîn için de âlem-i gaybdan ziyade âlem-i şehâdete baktığını ifade etmektedir. Dolayısıyla İmam-ı Mübîn ile Kitab-ı Mübîn birbirinden tamamen bağımsız iki hakikat değildir. Bu nedenle âyette geçen "yaş ve kuru ne varsa Kitab-ı Mübîn'de yazılıdır" ifadesinden, bunun İmam-ı Mübîn'i hiçbir şekilde kapsamadığı sonucu çıkarılamaz.
Âyet-i kerîmede geçen "yaş ve kuru" (وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ)³ tabiri, kâinatta hâlihazırda vücut giymiş, şekil almış, hissedilen ve görülen maddî varlıkları, yani âlem-i şehâdeti ifade etmektedir. Buna karşılık İmam-ı Mübîn, henüz haricî vücut kazanmamış kökleri, çekirdekleri, geçmişi ve geleceği, başka bir ifadeyle âlem-i gaybı kapsamaktadır. Âyette yaratılmış ve hâlen varlık sahnesinde bulunan "yaş ve kuru" her şeyden söz edildiği için, doğrudan âlem-i şehâdete yani görünen âleme bakan Kitab-ı Mübîn unvanının kullanılmasını bu şekilde anlayabiliriz. İmam-ı Mübîn bir kader defteri olup daha çok ilâhî ilme bakarken, Kitab-ı Mübîn bir kudret defteri olarak ilâhî kudret ve iradenin eşyaya şekil vermesini ifade etmektedir.
Kitab-ı Mübîn'in Allah'ın ilmi anlamında kullanıldığı âyetleri incelediğimizde ise, Üstad'ın neden "Kitab-ı Mübîn âlem-i gaybdan ziyade âlem-i şehâdete bakar" dediği daha iyi anlaşılmaktadır. Zira bu âyetlerde Kitab-ı Mübîn zikredilmeden önce genellikle âlem-i şehâdete ait deliller sıralanmaktadır. Kur'ân-ı Kerîm'den örnek verecek olursak:

'Ve gaybın anahtarları O'nun katındadır; onları ancak O bilir. Hem karada ve denizde ne varsa bilir. Hiçbir yaprak da düşmez ki onu bilmesin; hem ne yerin karanlıklarında bir dâne, ne yaş ne de kuru (hiçbir şey) yoktur ki, apaçık bir Kitab'da (Kur'ân'da) bulunmasın!)⁴

“..Ne yerde, ne de gökte zerre kadar bir şey Rabbinden gizli kalır; ne bundan daha küçük, ne de daha büyük (hiçbir şey) yoktur ki, apaçık bir kitabda (Levh-i Mahfûz'da) bulunmasın!”)⁵

Görüldüğü üzere bu âyetlerde Kitab-ı Mübîn'den önce âlem-i şehâdete ait deliller zikredilmiş, ardından bunların Kitab-ı Mübîn'de kayıtlı olduğu belirtilmiştir. Bu durum, Hz. Üstad'ın Kitab-ı Mübîn'i âlem-i şehâdete daha yakın bir kavram olarak değerlendirmesinin sebeplerinden biri olarak görülebilir. Bundan dolayı da Kitab-ı Mübîn kullanılmış olabilir.