Diyanet İşleri Başkanlığı'na göre evde kedi beslemek câizdir, hatta merhamet duygusunu geliştirdiği için tavsiye edilir. Kedi necis (pis) sayılmadığı için tüyü veya salyası namaza engel değildir. Ancak, kedinin temel ihtiyaçlarının karşılanması ve ev ortamının hijyenik tutulması şarttır.

Hayvanlara şefkat gösterilmesi sevap olan bir davranış olarak görülür. Özellikle kediler, İslam fıkhında "temiz" hayvanlar sınıfındadır. Salyaları ve tüyleri namaza veya abdestin geçerliliğine zarar vermez. Evde beslenen kedinin karnının doyurulması, temizliğine dikkat edilmesi ve eziyet edilmemesi (aç bırakılmaması) şarttır. Kedinin ev halkına veya komşulara zarar vermemesi, hijyenik şartların korunması önemlidir. Kediyi sevmek ve korumak, Hz. Peygamber (s.a.v.)'in hadislerinde teşvik edilmiştir.

Konuyla ilgili bazı âlimlerin çekincesi, fıtrata müdahale hususundadır. Ancak günümüzdeki birçok İslam âlimi ve fetva kurulu (Diyanet dâhil)¹, evcil hayvanların kontrolsüz çoğalmasını önlemek, hayvanın sağlığını korumak veya ev içinde bakılmasını imkânsız kılan agresiflik gibi durumları "zaruret" veya "maslahat" kapsamında değerlendirir. Kedinizin eve idrar yapması hem hijyen (namaz kılan biri için ciddi bir sorun) hem de annenizin huzuru açısından bir "zaruret" halidir. Kısırlaştırma, hayvanın evdeki yaşam kalitesini artıracaksa câiz görülmektedir.²

Bahçeye Bırakmak "Hakka Girmek" midir?

Kediler fıtraten dışarıya uyum sağlayabilir ancak 1,5 yıl boyunca evde, hazır mamayla ve güven içinde yaşamış bir kedi için dışarısı oldukça tehlikelidir. Diğer sokak kedileriyle yaşanabilecek kavgalar, araç trafiği ve muhtemel hastalıklar büyük tehdittir. Eğer bahçeniz korunaklıysa ve siz düzenli beslemeye, takibe devam edecekseniz bu "terk etmek" sayılmaz; ancak hayvanın güvenliğini sağlayamazsanız vicdanen ve dinen sorumlu olabilirsiniz.

İslam'da anne rızası her şeyin önündedir. Annenizin yaşı gereği bu durumla baş edememesi ve beddua noktasına gelmesi, bir çözüm üretmenizi şart kılıyor. "Hayvan hakkı" ile "anne hakkı" arasında kaldığınızda, hayvanın bakımını aksatmadan annenizi rahatlatacak bir orta yol bulmalısınız.

Özetle, kısırlaştırmayı tekrar düşünebilirsiniz. Zira bu kedi için en güvenli çözüm; onu kısırlaştırılıp evde kalmasını sağlamaktır. Bu işlem yapıldığında o koku bırakma huyu (çok büyük ihtimalle) bitecek, annenizin de şikayeti kesilecektir. Bu seçenek hayvanın iyiliği ve evin düzeni için uygun görülmektedir.

Eğer mutlaka bahçeye çıkaracaksanız, ona dışarıda korunaklı bir yuva yapmalı ve bölgeye alışana kadar çok dikkatli olmalısınız. Ev ortamına alışmış bir hayvanın dışarıda "hakkına girmemek" için güvenliğini en üst düzeyde sağlamanız gerekir. Niyetiniz hem annenizi üzmemek hem de hayvana (kediye) bakmaya devam etmek olduğu için her iki yol da makul görülmektedir.