Sahih hadislerin ilk defa bir araya getirildiği eserler Buhârî ile Müslim’in el-Câmiu’s-Sahîh’leridir. İslâm âlimlerinin büyük çoğunluğu bu iki eseri en güvenilir hadis kitabı saymış ve bunlara ‘Sahîhayn’ adını vermiştir.
Bu iki eserden sonra 10. ve 11. yüzyıllarda muteber kaynaklar araştırılıp değerlendirilmiş, Ebû Dâvûd ve Nesâî’nin es-Sünen’leriyle Tirmizî’nin el-Câmisu’s-Sahîh’i bunlara eklenmiş, ihtiva ettikleri hadislerin genellikle sahih olduğu kabul edilerek bu beş kitaba ‘el-Usûlü’l-Hamse’ adı verilmiştir. İbnü’l-Kayserânî, el-Usûlü’l-Hamse’ye bu eserlerde yer almayan 1000 kadar rivayeti ihtiva eden ‘İbn Mâce’nin es-Sünen’ini’ ilâve etmiş, böylece ‘Kütüb-i Sitte’ tabiri ortaya çıkmıştır.
Güvenilir Sahih Hadis Kaynaklarından bazıları şöyledir:
Yukarıda sayılan Kütüb-i Sitte dışında, İmâm Mâlik’in el-Muvatta’ı, Ahmed Bib Hanbel'in El-Müsned'i, İbn Huzeyme’nin es-Sahîh’i, İbn Hibbân’ın el-Müsnedü’s-Sahîh’i, Hâkim en-Nisâbûrî’nin el-Müstedrek ala’s-Sahîhayn’ı sayılabilir.
