Celalettin Suyuti Hazretleri diğer âlimlerin görüşlerini de aktararak horoz ile ilgili rivayetleri bir arada zikrederek şu değerlendirmeleri yapmıştır:
Kim evinde beyaz bir horoz bulundurursa şeytan ve sihirbazlar ona yaklaşmaz.
Ravilerden biri olan Yahyâ yalancı ve deccaldir.1
Beyaz horoz benim dostumdur, dostumun dostudur ve düşmanımın düşmanıdır.
Ravilerden biri olan Ebû Ali metrûktur (rivayetleri terk edilmiş, güvenilmez kabul edilmiştir).2
Beyaz horoz benim dostumdur, dostumun dostudur ve Allah düşmanının düşmanıdır. Resûlullah (s.a.v.) onu geceleri kendisiyle birlikte evde bulundururdu.
Ravilerden biri olan Muhammed hadis uydurucusudur; hocası da güvenilir bir kimse değildir.3
Alacalı beyaz horoz benim sevgilimdir. Sevgilimin sevgilisi de Cebrâil’dir. O, sahibinin evini ve komşularından on altı evi korur: Dört ev sağında, dört ev solunda, dört ev önünde ve dört ev arkasındadır.
Bu hadis uydurmadır. Rebî‘ zayıf bir râvidir. Ahmed b. Ebî Berre ise münkerü’l-hadîstir (rivayetleri münker kabul edilen bir râvidir).4
Beyaz horoz benim dostumdur ve Allah düşmanının düşmanıdır. Sahibinin evini ve yedi evi korur. Resûlullah (s.a.v.) onu geceleri kendisiyle birlikte evde bulundururdu.
Bu rivayet mürseldir. Talha ise metrûktur.5
Buna göre beyaz horozun fazileti ve ev korumasıyla ilgili rivayetlerin hiçbiri sahih değildir; uydurma veya çok zayıf kabul edilmiştir. Ancak horozla ilgili sahih hadisler de vardır. Şöyle ki:
Horozun öttüğünü işittiğinizde Allah’tan lütfunu isteyin; çünkü o bir melek görmüştür.6
Horoza sövmeyin; çünkü o namaz için uyandırır.7
Celâleddîn es-Süyûtî, el-Leʾâliʾü’l-masnûʿa fi’l-ehâdîsi’l-mevzûʿa, thk. Ebû Abdirrahman Salâh b. Muhammed b. Uveyda (Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1. Basım, 1417/1996), c. 2, s. 194.
Celâleddîn es-Süyûtî, el-Leʾâliʾü’l-masnûʿa fi’l-ehâdîsi’l-mevzûʿa, c. 2, s. 194.
Celâleddîn es-Süyûtî, el-Leʾâliʾü’l-masnûʿa fi’l-ehâdîsi’l-mevzûʿa, c. 2, s. 195.
Celâleddîn es-Süyûtî, el-Leʾâliʾü’l-masnûʿa fi’l-ehâdîsi’l-mevzûʿa, c. 2, s. 195.
Celâleddîn es-Süyûtî, el-Leʾâliʾü’l-masnûʿa fi’l-ehâdîsi’l-mevzûʿa, c. 2, s. 195.
Buhari, “Bed’ü’l-halk”, 15; Müslim, “Zikir”, 82.
Ebu Davud, “Edeb”, 115.
