Sorunuzda ki ilgili yer Risale-i Nur'da şu şekilde geçmektedir:

İşte şu mübârek, akıllı zât gidiyor. Fakat biraderi gibi sıkıntı çekmiyor. Çünkü güzel ahlâklı olduğundan güzel şeyleri düşünür. Güzel hülyalar eder. Kendi kendine ünsiyet eder. Hem biraderi gibi zahmet ve meşakkat çekmiyor. Çünkü nizâmı bilir, tebeiyet eder. Teshîlât görür. Âsâyiş ve emniyet içinde serbest gidiyor....¹

Güzel ahlak, imanın meyvesidir; fakat insanda imandan önce de bir istidat ve bir fıtri kabiliyet olarak bulunabilir. 8. Söz’de “iyi olan adam”ın hadiselere güzel bakması, onun hakikati bütünüyle imanla gördüğünü değil; güzel huy, selamet-i kalb ve hüsn-ü zan cihetiyle karanlığı bir derece hafiflettiğini gösterir.

Fakat güzel ahlak, tek başına iman yerine geçmez. Güzel ahlak insana dünyada bir letafet, bir intizam ve insani münasebetlerde bir güzellik kazandırır; fakat ebedi saadeti temin eden esas, imandır. İman gelince güzel ahlak daha sağlam bir esasa oturur, ibadetle kuvvet bulur ve Allah rızası için hakiki kıymet kazanır.

Dinimizde güzel ahlak çok büyük bir kıymete sahiptir. Ancak bu kıymetin kemali, iman ve ihlas ile olur. İmansız bir güzel ahlak bütünüyle faydasız değildir; fakat nakıstır, sınırlıdır ve insanı hakiki kurtuluşa götürmez. İman ise güzel ahlakı sadece bir tabiat hali olmaktan çıkarır, kulluğun bir parçası yapar.

Hülasa, burada geçen güzel ahlak, imanın yerini tutan bir şey değil; insanın zulmeti bir derece hafif görmesine sebep olan bir meziyettir. Asıl nur ise imandır. Daha açık bir ifadeyle güzel ahlak, insanın başına gelen hadiselere hemen isyanla, kinle ve karamsarlıkla bakmamasını sağlar. Bu yüzden musibeti biraz daha hafif karşılamasına yardımcı olur. Fakat o hadisenin gerçek manasını, hikmetini ve ahiret hesabına değerini gösteren şey imandır.

Mesela sabırlı ve yumuşak huylu bir insan, musibet karşısında taşkınlık yapmayabilir. Bu, güzel ahlaktır. Fakat “Bunda bir rahmet ve hikmet var; bu hadise başıboş değildir.” diyebilmesi ise imandandır.